تجربه گاه به گاه اضطراب بخشی طبیعی از زندگی است. با این حال، افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی اغلب نگرانی و ترس شدید، بیش از حد و مداوم در مورد موقعیت‌های روزمره دارند. اغلب، اختلالات اضطرابی شامل دوره‌های مکرر احساسات ناگهانی اضطراب و ترس یا وحشت شدید است که در عرض چند دقیقه به اوج خود می‌رسد (حملات پانیک).

این احساسات اضطراب و هراس با فعالیت‌های روزانه تداخل دارد، کنترل آن دشوار است، با خطر واقعی تناسب ندارد و می‌تواند برای مدت طولانی ادامه یابد. برای جلوگیری از این احساسات ممکن است از مکان‌ها یا موقعیت‌ها دوری کنید. علائم ممکن است در دوران کودکی یا نوجوانی شروع شود و تا بزرگسالی ادامه یابد.

نمونه‌هایی از اختلالات اضطرابی عبارتند از: اختلال اضطراب فراگیر، اختلال اضطراب اجتماعی (فوبیای اجتماعی)، ترس یا فوبیاهای خاص و اختلال اضطراب جدایی. ممکن است فرد بیش از یک اختلال اضطرابی داشته باشد. گاهی اوقات اضطراب ناشی از یک وضعیت پزشکی است که نیاز به درمان دارد.

هر شکلی از اضطراب که دارید، درمان می‌تواند کمک کننده باشد.

انواع اختلالات اضطرابی

انواع مختلفی از اختلالات اضطرابی وجود دارد:

• آگورافوبیا نوعی اختلال اضطرابی است که در آن و اغلب از مکان‌ها یا موقعیت‌هایی که ممکن‌ است باعث وحشت شما شود می‌ترسید و اجتناب می‌کنید و باعث می‌شود در دام درماندگی یا شرمندگی بیافتید.
• اختلال اضطراب ناشی از یک وضعیت پزشکی شامل علائم اضطراب یا هراس شدید است که مستقیماً ناشی از یک مشکل سلامت جسمی است.
• اختلال اضطراب فراگیر شامل اضطراب و نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد فعالیت‌ها یا رویدادها (حتی مسائل عادی و معمولی) است. نگرانی با شرایط واقعی تناسب ندارد، کنترل آن دشوار است و بر احساس شما تأثیر می‌گذارد. اغلب همراه با سایر اختلالات اضطرابی یا افسردگی رخ می‌دهد.
• اختلال پانیک شامل دوره‌های مکرر احساسات ناگهانی اضطراب و ترس یا وحشت شدید است که در عرض چند دقیقه به اوج خود می‌رسد (حملات پانیک). ممکن است احساس عذاب قریب الوقوع، تنگی نفس، درد قفسه سینه، یا تپش قلب سریع، بال بال یا تپش قلب داشته باشید. این حملات پانیک ممکن‌ است منجر به نگرانی در مورد تکرار مجدد آن‌ها یا اجتناب از موقعیت‌هایی شود که در آن رخ داده‌اند.
• لالی انتخابی عبارت است از شکست مداوم کودکان در صحبت کردن در موقعیت‌های خاص، مانند مدرسه، حتی زمانی که می‌توانند در موقعیت‌های دیگر صحبت کنند، مانند در خانه با اعضای نزدیک خانواده. این مشکل می تواند در مدرسه، کار و عملکرد اجتماعی اختلال ایجاد کند.
• اختلال اضطراب جدایی یک اختلال دوران کودکی است که با اضطرابی بیش از حد برای سطح رشد کودک و مربوط به جدایی از والدین یا دیگرانی که نقش والدینی دارند، مشخص می‌شود.
• اختلال اضطراب اجتماعی (فوبیای اجتماعی) شامل سطوح بالایی از اضطراب، ترس و اجتناب از موقعیت‌های اجتماعی به دلیل احساس خجالت، خودآگاهی و نگرانی در مورد قضاوت شدن یا نگاه منفی دیگران است.
• ترس یا فوبیای خاص با اضطراب عمده زمانی که در معرض یک شی یا موقعیت خاص قرار می‌گیرید و تمایل به اجتناب از آن مشخص می‌شود. این ترس یا فوبیا باعث ایجاد حملات پانیک در برخی افراد می‌شود.
• اختلال اضطراب ناشی از مواد با علائم اضطراب یا پانیک مشخص می‌شود که نتیجه مستقیم مصرف نادرست داروها، مصرف داروها، قرار گرفتن در معرض یک ماده سمی یا ترک مواد مخدر است.
• سایر اختلالات اضطرابی مشخص شده و اختلالات اضطرابی نامشخص اصطلاحاتی برای اضطراب یا فوبیا (ترس) هستند که معیارهای دقیق هیچ اختلال اضطرابی دیگری را ندارند اما به اندازه کافی مهم هستند که ناراحت کننده و مخرب باشند.

علائم و نشانه‌ها

علائم و نشانه‌های رایج اضطراب عبارتند از:

• احساس عصبی بودن، بی‌قراری یا تنش
• داشتن احساس خطر قریب‌الوقوع، وحشت یا عذاب
• افزایش ضربان قلب
• تنفس سریع (هیپرونتیلاسیون)
• تعریق
• لرزیدن
• احساس ضعف یا خستگی
• مشکل در تمرکز یا فکر کردن در مورد هرچیزی غیر از نگرانی فعلی
• مشکل خوابیدن
• تجربه مشکلات گوارشی (GI).
• داشتن مشکل در کنترل نگرانی
• داشتن میل به اجتناب از چیزهایی که باعث ایجاد اضطراب می‌شود

علل شایع

علل اختلالات اضطرابی به طور کامل شناخته نشده‌ است. به نظر می‌‌رسد تجربیات زندگی مانند رویدادهای آسیب‌زا باعث ایجاد اختلالات اضطرابی در افرادی می‌شود که از قبل مستعد اضطراب هستند. صفات ارثی نیز می‌تواند یک عامل باشد.

برای برخی افراد، اضطراب ممکن‌ است با یک مشکل اساسی سلامت مرتبط باشد. در برخی موارد، علائم و نشانه‌های اضطراب اولین نشانه‌های یک بیماری پزشکی هستند. اگر پزشک مشکوک باشد که اضطراب شما ممکن است یک علت پزشکی داشته باشد، ممکن است اقداماتی را برای جستجوی علل مشکل تجویز کند.

نمونه‌هایی از مشکلات پزشکی که می‌تواند با اضطراب مرتبط باشد عبارتند از:

• بیماری قلبی
• دیابت
• مشکلات تیروئید، مانند پرکاری تیروئید
• اختلالات تنفسی، مانند بیماری مزمن انسدادی ریه و آسم
• سوءاستفاده یا ترک مواد مخدر و الکل
• داروهای ضد اضطراب (بنزودیازپین‌ها) یا سایر داروها
• درد مزمن یا سندرم روده تحریک پذیر
• تومورهای نادری که هورمون‌های خاصی تولید می‌کنند

گاهی اوقات اضطراب می تواند از عوارض جانبی برخی داروها باشد.

این احتمال وجود دارد که اضطراب شما به دلیل یک بیماری زمینه‌ای باشد اگر:

• هیچ بستگان خونی (مانند والدین یا خواهر و برادر) مبتلا به اختلال اضطراب ندارید.
• در کودکی اختلال اضطرابی نداشتید
• به دلیل اضطراب از چیزها یا موقعیت‌های خاصی اجتناب نمی‌کنید
• شما یک اضطراب ناگهانی دارید که به نظر می‌رسد بی‌ارتباط با رویدادهای زندگی باشد و سابقه قبلی اضطراب نداشته‌اید.

عوارض احتمالی

داشتن یک اختلال اضطرابی بیشتر از حالت معمول شما را نگران می‌کند. همچنین می‌تواند منجر به یا بدتر شدن سایر شرایط روحی و جسمی شود، مانند:

• افسردگی (که اغلب با یک اختلال اضطرابی رخ می دهد) یا سایر اختلالات سلامت روان
• سوء استفاده از مواد
• مشکل خواب (بی‌خوابی)
• مشکلات گوارشی یا روده‌ای
• سردرد و درد مزمن
• انزوای اجتماعی
• مشکلات عملکرد در مدرسه یا محل کار
• کیفیت پایین زندگی
• خودکشی کردن

عوامل تشدید کننده خطر

این عوامل ممکن است خطر ابتلا به اختلال اضطراب را افزایش دهند:

• آسیب ها (تروما). کودکانی که آزار و اذیت یا ضربه‌ای را تحمل کرده‌اند یا شاهد رویدادهای آسیب‌زا بوده‌اند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلال اضطرابی در مقطعی از زندگی هستند. بزرگسالانی که یک رویداد آسیب‌زا را تجربه می‌کنند نیز می‌توانند به اختلالات اضطرابی مبتلا شوند.
• استرس ناشی از یک بیماری. داشتن یک وضعیت سلامتی یا بیماری جدی می‌تواند باعث نگرانی قابل توجهی در مورد مسائلی مانند درمان و آینده شما شود.
• ایجاد استرس. یک رویداد بزرگ یا انباشته شدن موقعیت‌های استرس‌زای کوچک‌تر زندگی ممکن است باعث اضطراب مفرط شود – برای مثال، مرگ در خانواده، استرس کاری یا نگرانی مداوم در مورد مسائل مالی.
• شخصیت. افرادی که تیپ‌های شخصیتی خاصی دارند بیشتر از دیگران در معرض اختلالات اضطرابی هستند.
• سایر اختلالات سلامت روان. افراد مبتلا به سایر اختلالات سلامت روان، مانند افسردگی، اغلب دارای اختلال اضطرابی نیز هستند.
• داشتن خویشاوندان خونی مبتلا به اختلال اضطرابی. اختلالات اضطرابی می‌تواند در خانواده‌ها ایجاد شود.
• مواد مخدر یا الکل. مصرف مواد مخدر یا الکل یا سوءاستفاده یا ترک می‌تواند باعث ایجاد یا تشدید اضطراب شود.

تشخیص

می‌توانید با مراجعه به ارائه‌دهنده مراقبت‌های اولیه خود شروع کنید تا دریابید که آیا اضطراب شما می‌تواند با سلامت جسمانی شما مرتبط باشد یا خیر. او می‌تواند علائم یک بیماری زمینه‌ای را که ممکن است نیاز به درمان داشته باشد، بررسی کند.

با این حال، در صورت داشتن اضطراب شدید، ممکن‌است لازم باشد به یک متخصص سلامت روان مراجعه کنید. روانپزشک پزشکی است که در تشخیص و درمان بیماری‌های روانی تخصص دارد. یک روانشناس و برخی دیگر از متخصصان سلامت روان می‌توانند اضطراب را تشخیص داده و مشاوره (روان درمانی) ارائه دهند.

برای کمک به تشخیص اختلال اضطراب، ارائه دهنده سلامت روان شما ممکن است:

• یک ارزیابی روانشناختی به شما بدهد.که شامل بحث درباره افکار، احساسات و رفتار شما برای کمک به تشخیص دقیق و بررسی عوارض مرتبط است. اختلالات اضطرابی اغلب همراه با سایر مشکلات سلامت روان – مانند افسردگی یا سوءمصرف مواد – رخ می‌دهد که می‌تواند تشخیص را چالش برانگیزتر کند.
• علائم را با معیارهای تشخیصی مقایسه کند. بسیاری از پزشکان از معیارهای موجود که در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده‌است، برای تشخیص اختلال اضطراب استفاده می‌کنند.

درمان

دو درمان اصلی برای اختلالات اضطرابی روان‌درمانی و دارو هستند. ممکن است از ترکیب این دو بیشترین بهره را ببرید. ممکن‌است کمی آزمون و خطا طول بکشد تا بفهمید کدام درمان برای شما بهترین کارایی را دارد.

روان درمانی

همچنین به عنوان مشاوره روانشناختی شناخته می‌شود، روان درمانی شامل کار با یک مشاور روانشناس یا درمانگر برای کاهش علائم اضطراب شما است. می‌تواند یک درمان موثر برای اضطراب باشد.

درمان شناختی رفتاری موثرترین شکل روان‌درمانی برای اختلالات اضطرابی است که به طور کلی یک درمان کوتاه مدت، بر آموزش مهارت‌های خاص برای بهبود علائم و بازگشت تدریجی به فعالیت‌هایی که به دلیل اضطراب از آن‌ها اجتناب کرده‌اید، تمرکز می‌کند.

درمان شناختی رفتاری شامل مواجهه درمانی است، که در آن به تدریج با شیء یا موقعیتی مواجه می‌شوید که باعث اضطراب شما می‌شود، بنابراین اعتماد به نفسی ایجاد می‌کنید که می‌توانید موقعیت و علائم اضطراب را مدیریت کنید.

داروها

انواع مختلفی از داروها برای کمک به تسکین علائم استفاده می‌شود، بسته به نوع اختلال اضطرابی که دارید و اینکه آیا شما همچنین دارای سایر مشکلات سلامت روانی یا جسمی هستید. مثلا:

• برخی از داروهای ضد افسردگی نیز برای درمان اختلالات اضطرابی استفاده می‌شوند.
• ممکن‌ است یک داروی ضد اضطراب تجویز شود.
• در شرایط محدود، پزشک ممکن‌ است انواع دیگری از داروها، مانند آرام بخش‌ها یا مسدود کننده‌های بتا را تجویز کند. این داروها برای تسکین کوتاه مدت علائم اضطراب هستند و برای استفاده طولانی مدت در نظر گرفته نشده‌اند.

با پزشک خود در مورد مزایا، خطرات و عوارض جانبی احتمالی داروها صحبت کنید.