اختلال شخصیت مرزی (BPD) یک اختلال سلامت روان است. افراد مبتلا به این بیماری:

• خلق و خوی و روابط ناپایدار دارند.
• در کنترل احساسات مشکل دارند.
• اغلب درگیر رفتارهای تکانشی یا بی‌پروا می‌شوند.
• اغلب می‌ترسند که توسط دوستان یا خانواده رها شوند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی اغلب مشکلات روانی دیگری مانند افسردگی، اختلال اضطراب، اختلال سوءمصرف مواد یا اختلال خوردن دارند. آن‌ها ممکن است افکار یا رفتارهای خودکشی ایجاد کنند.

علائم و نشانه‌ها

علائم این بیماری معمولا در سنین نوجوانی یا در اوایل بزرگسالی شروع می‌شود. علائم عبارتند از:

• واکنش افراطی به احتمال رها شدن توسط خانواده یا دوستان. که ممکن است شامل پاسخ‌های انفجاری به رویدادهای به ظاهر جزئی، مانند تغییر برنامه‌ها باشد.
• روابط ناپایدار با دوستان و اقوام که ممکن ‌است شامل نوسانات شدید از احساس عشق به خشم شدید باشد.
• تصویر مخدوش یا ناپایدار از خود که ممکن است بر روحیه، روابط و اهداف یا برنامه‌های آینده تأثیر بگذارد.
• رفتارهای بی‌پروا یا تکانشی مانند خرید و فروش، رفتار جنسی پرخطر، سوء مصرف مواد یا پرخوری.
• خودآزاری، مانند بریدن.
• ابراز افکار خودکشی.
• نوسانات خلقی شدید که می‌تواند ساعت‌ها یا روزها ادامه داشته باشد.
• کسالت مداوم.
• مشکلات کنترل خشم که می‌تواند منجر به شرم یا احساس گناه شود.
• افکار پارانوئید (بدگمانی و سوءظن).
• از دست دادن ارتباط با واقعیت، اغلب به منظور کمک به مقابله با موقعیت های غیرقابل تحمل (انفصال).

علل شایع

علت دقیق این وضعیت مشخص نیست. علل احتمالی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• عوامل ژنتیکی. اینها صفاتی هستند که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شوند. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی سابقه خانوادگی این اختلال را دارند.
• عوامل جسمی. بخشی از مغز که احساسات را کنترل می‌کند ممکن است در افرادی که این بیماری را دارند متفاوت باشد.
• عوامل اجتماعی. تجربیات آسیب زا ممکن ‌است در ایجاد اختلال شخصیت مرزی نقش داشته باشد مانند کودک آزاری یا بی‌توجهی

عوامل تشدید کننده خطر

این وضعیت ممکن است در افراد زیر بیشتر اتفاق بیافتد:

• والد یا خویشاوند نزدیکی با این عارضه داشته‌اند.
• بی‌توجهی را تجربه کرده‌اند یا در کودکی از والدین خود جدا شده‌اند.
• روابط خانوادگی ناپایدار یا خانه ناپایدار داشته‌اند.
• آزار جسمی یا جنسی در کودکی را تجربه کرده‌اند.

تشخیص

این وضعیت بر اساس علائم فرد تشخیص داده می‌شود. اطلاعات مربوط به علائم فرد از خانواده، دوستان و پزشک وی و اطرافیان جمع آوری می شود. یک پزشک یا روان‌پزشک که در علل جسمی و روانی شرایط روانی تخصص دارد یک ارزیابی روان‌پزشکی انجام می‌دهد. اگر فرد حداقل پنج علامت رایج این بیماری را داشته باشد، مبتلا به اختلال شخصیت مرزی تشخیص داده می‌شود.

درمان

این عارضه معمولاً توسط متخصصان سلامت روان مانند روانشناسان، روانپزشکان و مددکاران اجتماعی بالینی درمان می‌شود. ممکن است بیش از یک نوع درمان مورد نیاز باشد. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• روان درمانی. که می‌توان آن را مشاوره نیز نامید.
• درمان شناختی رفتاری (CBT). که به فرد کمک می‌کند تا احساسات، افکار و رفتارهای ناسالم را تشخیص و تغییر دهد. همچنین به او کمک می‌کند تا افکار و اعمال جدید و مثبت‌تری پیدا کند تا جایگزین افکار قدیمی شود.
• رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT). از طریق این نوع درمان، فرد یاد می‌گیرد که احساسات خود را درک کرده و آن‌ها را تنظیم کند و ممکن است درمان فردی یا بخشی از درمان گروهی باشد.
• درمان طرح‌واره محور (SFT). این شکل از درمان به فردی که تصویر مخدوش از خود دارد کمک می‌کند تا خود را متفاوت ببیند. و ممکن ‌است فردی یا بخشی از درمان گروهی باشد.
• خانواده درمانی. این درمان شامل اعضای خانواده می‌شود.

ممکن ‌است برای کمک به کنترل احساسات و رفتار و درمان اضطراب و افسردگی دارو استفاده شود. اگر فرد به شیوه‌ای خطرناک رفتار می‌کند یا افکار خودکشی را ابراز می‌کند، ممکن است برای محافظت در بیمارستان بماند.