سندرم قلب شکسته، یک بیماری موقتی قلبی است که معمولاً در شرایط استرس‌زا شدید به وجود می‌آید. این بیماری همچنین می‌تواند توسط یک بیماری جسمی یا انجام عمل جراحی نیز ایجاد شود. افراد مبتلا به سندرم قلب شکسته ممکن است به یکباره دچار درد ناگهانی قفسه سینه یا حمله قلبی، شوند. سندرم قلب شکسته فقط، بخشی از قلب را تحت تأثیر قرار داده و به صورت موقتی عملکرد پمپاژ طبیعی قلب را مختل می‌کند. اما بقیه قسمت‌های قلب به طور عادی به عملکرد خود ادامه داده یا حتی ممکن است انقباضات بیش‌تری نسبت به قبل داشته باشند.

تفاوت سندرم قلب شکسته با حمله قلبی

حملات قلبی عموماً به علت انسداد کامل یا تقریباً یکی از شریان‌های قلبی ایجاد می‌شود. این انسداد به دلیل تشکیل لخته خونی در محل باریک شدن ناشی از تشکیل چربی، در دیواره شریان‌ها است. اما نکته اینجاست که در سندرم قلب شکسته، شریان‌های قلبی مسدود نخواهد شد. اما ممکن است در نتیجه بروز سندرم قلب شکسته، جریان خون در شریان‌های قلب کاهش یابد.

علائم و نشانه‌ها

علائم آن ممکن است بسیار شبیه به بروز یک حمله قلبی باشد. که معمولاً همراه با درد قفسه سینه و تنگی نفس همراه است.

البته دقت داشته باشید که درد طولانی مدت قفسه سینه ممکن است نشانه حمله قلبی باشد، به همین خاطر بهتر است در صورت بروز درد قفسه سینه جدی با اورژانس تماس بگیرد.

علل شایع

علت دقیق بروزسندرم قلب شکسته مشخص نیست. اما تصور بر این است که افزایش هورمون‌های استرس ممکن است به طور موقت به قلب برخی از افراد آسیب برساند. البته انقباض موقت عروق بزرگ یا کوچک قلب نیز ممکن است نقشی در بروز این سندرم داشته باشند. همچنین افرادی که به سندرم قلب شکسته مبتلا می‌شوند، نیز ممکن است ساختار عضله قلب آن‌ها با دیگران متفاوت باشد.

برخی از محرک‌های احتمالی در بروزسندرم قلب شکسته شامل موارد زیر می‌شوند:

• طلاق
• مهمانی غافل گیرانه
• مرگ یکی از عزیزان
• از دست دادن یا برنده شدن پول زیاد
• از دست دادن شغل یا بروز مشکلات مالی
• تشخیص بیماری که باعث وحشت فرد شود.
• مشکلات جسمی مثل حمله آسم، شکستگی استخوان یا یک جراحی مهم

همچنین در موارد نادر ممکن است بعضی از داروها با ایجاد هورمون‌های استرس باعث بروز سندرم قلب شکسته در فرد مصرف کننده شوند.

عوامل تشدید کننده خطر

عواملی وجود دارد که می‌تواند احتمال بروزسندرم قلب شکسته در فرد را افزایش دهد، این عوامل شامل موارد زیر می‌شود:

• جنس: این بیماری زنان را بسیار بیش‌تر از مردان مبتلا می‌کند.
• سن: به نظر می‌رسد بیش‌تر افرادی که به سندرم قلب شکسته دچار می‌شوند، سن بالای 50 سال دارند.
• تاریخچه بیماری عصبی: افرادی که اختلالات عصبی مانند آسیب دیدگی سر یا اختلال تشنجی (صرع) دارند، خطر بیشتری برای ابتلا به سندرم قلب شکسته دارند.
• اختلال روانپزشکی قبلی یا فعلی: اگر فرد دچار اختلالاتی مانند اضطراب یا افسردگی شدید باشد، احتمال ابتلا به این سندرم در او افزایش خواهد یافت.

عوارض احتمالی

در موارد نادر، سندرم قلب شکسته می‌تواند کشنده باشد. با این‌حال بیش‌تر افرادی که سندرم قلب شکسته را تجربه می‌کنند، به سرعت بهبود یافته و اثرات ناشی از آن طولانی نخواهد بود.

دیگر عوارض جانبی ناشی از سندرم قلب شکسته ممکن است شامل تجمع مایع در ریه، فشارخون پایین، اختلال در ضربان قلب و نارسایی قلبی باشد.

همچنین ممکن است فرد در صورت وقوع یک رویداد استرس‌زا دیگر، دوباره دچار سندرم قلب شکسته شود. با این‌حال احتمال بروز مجدد این عارضه در مدت زمان کوتاه بسیار کم است.

تشخیص

در صورتی‌که پزشک مشکوک به بروز سندرم قلب شکسته باشد، از معاینات و آزمایش‌هایی برای تشخیص این عارضه استفاده خواهد کرد:

• سابقه بیماری و معاینه

پزشک علاوه بر معاینه فرد، سؤالاتی در مورد سابقه بیماری‌ها یا احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی یا علائم آن‌را مطرح خواهد کرد. افرادی که سندرم قلب شکسته دارند، معمولاً قبل از تشخیص این سندرم، هیچ علامتی از بیماری قلبی ندارند. همچنین پزشک برای تشخیص این عارضه سؤالاتی در مورد فشارهای روحی و روانی یا اتفاقات اخیر مطرح خواهد کرد تا از وجود عامل استرس‌زا اطمینان حاصل کند.

• نوار قلب

در این آزمایش غیر تهاجمی، سیم هایی بر روی قفسه سینه فرد نصب می شود تا ضربان‌های الکتریکی ضربان قلب داخل دستگاه ثبت شود. نوار قلب، این سیگنال‌های الکتریکی را ضبط کرده و پزشک با استفاده از این نوار قلبی می‌تواند هرگونه بی‌نظمی در ضربان قلب را تشخیص دهد.

• اکوکاردیوگرام

علاوه بر موارد گفته شده پزشک ممکن است برای تشخیص از اکوکاردیوگرام استفاده کند تا ببیند که آیا قلب بزرگ شده یا شکل غیرطبیعی دارد؛ زیرا همانطور که پیش از این هم گفته شد، ساختار غیرطبیعی قلب می‌تواند یکی از عوامل بروز سندرم قلب شکسته باشد. این آزمایش غیر تهاجمی، از روی قفسه سینه، صورت خواهد گرفت.

• آزمایش خون

اغلب میزان آنزیم‌های قلبی در خون افراد مبتلا به سندرم قلب شکسته بیشتر از افراد سالم است.

• ام.آر.آی (MRI)

برای انجام این آزمایش فرد در داخل دستگاهی شبیه لوله قرار خواهد گرفت تا تصاویر دقیقی با استفاده از میدان مغناطیسی دستگاه از قفسه‌ سینه گرفته شود.

• آنژیوگرافی کرونر

در طی آنژیوگرافی عروق کرونر، نوعی از رنگ که توسط دستگاه اشعه ایکس قابل مشاهده است، به رگ‌های خونی قلب تزریق خواهد شد. سپس، یک دستگاه اشعه ایکس با سرعت زیاد یک سری تصاویر (آنژیوگرام) خواهد گرفت که این تصاویر گرفته شده به پزشک اجازه می‌دهد تا قسمت داخلی رگ‌های خونی شما را مورد بررسی قرار دهد.

از آن‌جا که علائم سندرم قلب شکسته اغلب شبیه علائم و نشانه‌های حمله قلبی است، شیوه تشخیصی آنژیوگرام عروق کرونر نیز با هدف رد احتمال بروز حمله قلبی انجام خواهد شد. افراد مبتلا به سندرم قلب شکسته معمولاً هیچ انسدادی در رگ‌های خونی ندارند. این در حالی است که افراد دچار حمله قلبی معمولاً انسداد رگ‌ها در داخل تصاویر آنژیوگرام قابل مشاهده است. بعد از اطمینان از عدم بروز حمله قلبی، پزشک فرد را از نظر علائم و نشانه‌های ناشی ازسندرم قلب شکسته بررسی خواهد کرد.

درمان

در حال حاضر هیچ درمان استانداردی برای سندرم شکسته قلب وجود ندارد. تا زمانی که تشخیص این سندرم به طور قطعی تأیید نشود، درمان سندرم قلب شکسته مشابه تشخیص حمله قلبی خواهد بود. بیشتر افراد تا زمان بهبودی کامل در بیمارستان بستری خواهند شد.

دارو درمانی

هنگامی که مشخص شود که سندرم قلب شکسته علت بروز علائم فرد بوده است، پزشک به احتمال زیاد داروهای قلبی را در زمان بستری بودن فرد تجویز خواهد کرد. این داروها در زمان بستری بودن فرد به کاهش فشار روی قلب کمک کرده و ممکن است از بروز حملات بعدی جلوگیری کند.

بیشتر افراد مبتلا به سندرم قلب شکسته بعد از گذشت یک ماه به صورت کامل بهبود خواهند یافت. احتمالاً بعد از گذشت 4 تا 6 هفته بعد از تشخیص و مداوا برای تأیید بهبودی نیاز به انجام اکوکاردیوگرام مجدد خواهد بود. بهتر است از پزشک در مورد مدت زمان مورد نیاز برای ادامه مصرف داروها سؤال شود. معمولاً مصرف داروهای تجویزی باید تا 3 ماه بعد از تشخیص ادامه یابد.