از هر 20 کودک یک نفر دچار تنگی نفس می‌شود. این رویداد برای والدین ناراحت کننده و ترسناک است، اما معمولا در کوتاه مدت یا بلند مدت هیچ آسیبی به کودک نمی‌زند. دختران و پسران بطور مساوی تحت تأثیر تنگی نفس قرار می‌گیرند. حملات معمولاً قبل از 18 ماهگی شروع می‌شوند و در 6 سالگی متوقف می‌شوند. حملات در شدت و مراتب متفاوت هستند. هر کودک با دیگری متفاوت است.
حملات تنگی نفس در شدت و تعداد متفاوت هستند و ممکن است اغلب به مراتب چند بار در روز اتفاق بیافتند. والدینی که شاهد حمله‌ی تنگی نفس هستند پیش بینی می‌کنند چه زمانی حمله‌ی دیگر اتفاق خواهد افتاد.
کودکانی که حمله‌ی تنگی نفس دارند، معمولاً:
- گریه می‌کنند و نفس خود را نگه می‌دارند.
- سست و بی‌حال می‌شوند، غش و ضعف می‌کنند.
- بی‌هوش می‌شوند.
- آبی(کبود) و یا رنگ پریده می‌شوند – رنگ فرزند شما به سرعت به حالت عادی باز می‌گردد.
دو نوع اصلی از حملات تنگی نفس وجود دارد:
- حملات آبی (تنگی نفس کبود) شایع‌ترین حملات هستند. اغلب ترس یا درد باعث حمله می‌شود. کودک گریه می‌کند و یا فریاد می‌زند، سپس قبل از اینکه معمولا در اطراف لب آبی بشود قرمز می‌شود، کودک بی‌حال و بی‌هوش می‌شود.
- حملات رنگ پریده (تنگی نفس رنگ پریده) کمتر رایج هستند. آن‌ها می‌توانند در اوایل زندگی رخ بدهند، اغلب پس از یک صدمه‌ی جزئی یا زمانی که کودک ناراحت است. کودک، دهان خود را باز می‌کند تا گریه کند اما هیچ صدایی بیرون نمی‌آید، قبل از اینکه کودک غش کند، به نظر رنگ پریده است.
برخی از کودکان می‌توانند هر دو حمله‌ی آبی و رنگ پریده را داشته باشند.
علل شایع
حمله‌ی تنگی نفس ممکن است پس از یک عامل جزئی برای کودک اتفاق بیافتد، و ترس یا ناراحتی ایجاد کند. کودک به گریه می‌افتد و نفس خود را نگه می‌دارد. این حمله‌ها یک واکنش به یک محرک قوی ناخوشایند است و نه یک رفتار عمدی در عضو کودک.
علت دقیق تنگی نفس مشخص نیست. گاهی اوقات سابقه‌ای خانوادگی مشابه وجود دارد.
از آنجا که حملات تنگی نفس ویژگی‌هایی مشترک با اختلالات تشنجی دارد، اغلب هر دو اشتباه می‌شوند. در صرع، ممکن است کودک در حین حمله یا بعد از تشنج و نه قبل از آن آبی رنگ شود. کودک ممکن است در حین صرع کنترل مثانه و روده‌ی خود را از دست بدهد، اما این در مورد حملات تنگی نفس نادر است.
اکثر کودکانی که از یک مرحله تنگی نفس بیرون می‌آیند مشکل جدی ندارند. در برخی از کودکان، حملات تنگی نفس ممکن است به کم‌خونی و فقر آهن مربوط باشد، وضعیتی که در آن بدن، گلبول قرمز خون به میزان طبیعی تولید نمی‌کند.
کمک‌های اولیه
اگر فرزند شما حمله‌ی تنگی نفس دارد:
- او را در کنار خود قرار دهید و تماشایش کنید.
- بازوها، پاها و سر را از ضربه هر چیز سخت و یا تیز دور نگه دارید.
- کودک خود را تکان ندهید.
- هیچ چیزی را در دهان کودک (از جمله انگشتان دستتان) قرار ندهید.
- به فرزند خود آب نپاشید.
لازم نیست که به کودک خود در نفس کشیدن کمک کنید. فرزند شما بعد از فروکشی حمله‌اش خودش مجدد شروع به نفس کشیدن می‌کند (و گاهی اوقات گریه می‌کند یا جیغ می‌کشد).
در موارد نادر یک کودک به عنوان بخشی از حمله‌ی تنگی نفس دچار تشنج می‌شود، اما این حملات، مختصر و مضر هستند. این به این معنا نیست که کودک در معرض خطر بالاتر پیشرفت یک بیماری مانند صرع است.
پس از حمله، مطمئن شوید که فرزندتان زیاد استراحت می‌کند و احساس امنیت دارد.
با کودک رفتار عادی داشته باشید و سعی کنید طوری عمل کنید که گویی اتفاقی نیافتاده است. طوری عمل نکنید که گویی شما ناراحت هستید و یا در مورد کودکتان هیجان‌زده شده‌اید. او را مجازات نکنید و یا به او پاداش ندهید زیرا این کار می‌تواند او را به مشکلات رفتاری دراز مدت منتهی کند.
هیچ درمان پزشکی خاصی مورد نیاز نیست. اگر فرزند شما حملات مکرر دارد، پزشکان ممکن است سطوح پایین آهن در خون را آزمایش کنند زیرا این می‌تواند مراتب حملات را افزایش دهد.
برای اطمینان از اینکه فرزندتان هیچ مشکل دیگری مانند ضربان قلب نامنظم ندارند باید معاینه دقیق شود. دارندگان تنگی نفس معمولاً سالم هستند.
در صورت مشاهده موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:
- اگر فرزند شما هر روز حملات مختلف دارد.
- اگر حملات تنگی نفس فرزند شما با سفت شدن طولانی مدت ادامه یافت و یا تکان خوردن او بیش از یک دقیقه طول کشید و همراه با بهبودی کند بود، و نیاز به چند ساعت خواب داشت.
- اگر فرزند شما بعد از مدتی طولانی بعد از حمله گیج بود.
- اگر نگرانی‌های بیشتری دارید.
در موارد زیر به اورژانس مراجعه کنید:
- اگر فرزند شما همچنان بی‌هوش است و بدون هر عامل تحریک کننده بسیار رنگ پریده می‌شود دارای حملاتی بیش از یک بار در روز و یا چند بار در هفته است (این ممکن است طبیعی باشد، اما باید توسط پزشک ارزیابی شود).
- تشنجی دارند که بیش از چند دقیقه طول می‌کشد.
- گیج هست و یا پس از گذراندن ساعت‌ها از حمله کسل هست.
- بسیار رنگ پریده می‌شود و یا آگاهی خود را از دست می‌دهد.