بیماران در بخش مراقبت‌های ویژه تحت مراقبت‌های زیاد تیم درمانی قرار گرفته و به دستگاه‌های مورد نیاز، لوله‌ها، سیم‌ها و کابل‌ها متصل می‌شوند. معمولا به ازای هر یک یا دو بیمار، یک پرستار حضور خواهد داشت. تجهیزات موجود در بخش آی سی یو، وضعیت سلامتی و عملکرد اندام‌های بدن را تحت نظارت و حمایت قرار می‌دهند. آی سی یو یکی از مهم‌ترین قسمت‌ها در محیط بیمارستان است. محیط و کارکنان بخش آی سی یو در هر بیمارستان ممکن است متفاوت باشند.

در آی سی یو بیماران زیادی وجود دارند که به دستگاه‌های مختلف مانند دستگاه نظارت بر عملکرد قلبی، کمک تنفس، دستگاه دیالیز و انواع تجهیزات تزریقات وریدی متصل هستند.

برخی از این تجهیزات عبارتند از:

• ونتیلاتور: دستگاهی که به تنفس کمک می‌کند.
• تجهیزات مانیتورینگ (نظارت): که برای اندازه گیری عملکرد بدن مانند نبض، فشارخون، سطح اکسیژن خون و … استفاده می‌شود.
• پمپ تزریق وریدی: که به منظور انتقال مایعات، مواد مغذی و داروها به بیمار مورد استفاده قرار می‌گیرند.
• لوله‌های غذایی: که در بینی قرار می‌گیرند و وظیفه تغذیه بیمار را بر عهده دارند.
• کاتترها و لوله‌های کشنده مایعات (درن): که به منظور تخلیه مایعات و خون جمع شده در بدن بر اثر جراحی یا موارد دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به برخی افراد در بخش آی سی یو داروهای مسکن به منظور کاهش درد داده می‌شود زیرا برخی از تجهیزات مورد استفاده در این بخش ممکن است ناراحت کننده باشند.

سایر ویژگی‌های بخش آی سی یو عبارتند از:

• تیم پزشکی

تمامی پزشکان، پرستاران و کارکنان این بخش دوره‌ دیده هستند. خدمات بخش مراقبت‌های ویژه توسط تیم آموزش‌دیده و متخصص برای بیمار انجام می‌شود.

• نظارت دقیق و مکرر بر علائم حیاتی

بیماران در آی سی یو به طور مرتب تحت‌نظر هستند و علائم حیاتی آن‌ها مانند ضربان قلب، فشارخون، میزان تنفس و همچنین سطح اکسیژن و دی‌اکسید‌کربن، ممکن ‌است به طور مداوم با دستگاه‌های الکترونیکی کنترل شوند.

علاوه بر نظارت مداوم، پرستاران ممکن ‌است به صورت دستی علائم حیاتی را در بخش مراقبت‌های ویژه نسبت به بخش عمومی بیمارستان، به طور مرتب بررسی کنند. علاوه بر این، بسیاری از بخش‌های مراقبت ویژه همچنین به صفحه نمایش مستقر در مرکز مجهز هستند که علائم حیاتی بیماران را در خارج از اتاق نشان می‌دهد که به پرستاران این امکان را می‌دهد که علائم حیاتی چندین بیمار را حتی اگر در اتاق بیماران هم نیستند، ببینند و فورا از تغییرات مهم مطلع شوند.

• تنظیم دقیق مایعات، الکترولیت‌ها و داروها

علاوه بر نظارت دقیق پزشکی، آی سی یو محیطی است که بیماران می‌توانند مرتب و به میزان دقیق درمان‌های مهم مانند مایعات داخل وریدی و الکترولیت‌ها مانند سدیم، پتاسیم، کلسیم و منیزیم را دریافت کنند. تعدادی از داروهای قوی ممکن ‌است اثرات غیرقابل پیش‌بینی ایجاد کنند که نیاز به واکنش فوری دارد. چنین داروهایی ترجیحا در محیط آی سی یو تجویز می‌شوند.

• امکان انجام برخی از اقدامات درمانی خاص

برخی از اقدامات درمانی خاص که امکان انجام آن‌ها در بخش عمومی بیمارستان وجود ندارد و یا به شرایط خاصی مانند استریل بودن محیط جهت یپشگیری از عفونت نیاز است را در بخش مراقبت‌های ویژه انجام می‌دهند.

• اتاق‌های نیمه باز

اتاق‌های آی سی یو معمولا بسته و مجزا نیستند تا برای پرستاران و پزشکانی که در بخش مراقبت‌های ویژه کار می‌کنند بیماران بیشتر قابل رویت و در دسترس باشند. اگرچه ممکن ‌است پرده‌هایی برای حفظ حریم خصوصی وجود داشته باشد. این امر به کارکنان خدمات بهداشتی و درمانی این امکان را می‌دهد تا دقیق‌تر مراقب بیماران باشند و بتوانند سریع‌تر به مشکلات ناگهانی پاسخ دهند.

• تخصیص بیمار کمتر به هر پرستار

به طور کلی، آی سی یو با تعداد پرستاران بیشتر نسبت به یک بخش عادی بیمارستان، برای هر بیمار کار می‌کند. این به هر پرستار اجازه می‌دهد تا بسیاری از حساسیت‌های بیمار و تغییرات در جزئیات پزشکی بیمار را پیگیری کند و اقدامات درمانی بیشتری را برای بیماران انجام دهد.

بخش مراقبت‌های ویژه (آی سی یو) قسمتی از بیمارستان است که بیماران تحت نظارت و مراقبت پزشکی دقیقی قرار می‌گیرند. در برخی از بیمارستان‌ها این بخش معمولا به انواع مختلفی تقسیم می‌شود که مربوط به یک تخصص معین پزشکی یا گروه‌های خاصی از بیماران است:

• مراقبت‌های ویژه نوزادان (ان آی سی یو): مراقبت از نوزادان نارس.
• مراقبت‌های ویژه کودکان (پی آی سی یو): برای کودکانی که نیاز به مراقبت‌های ویژه دارند.
• مراقبت‌های ویژه مغز و اعصاب (نورو آی سی یو): مراقبت تخصصی از بیماران ناپایدار عصبی.
• مراقبت‌های ویژه قلبی (سی سی یو): مراقبت از بیماران با مشکلات جدی یا ناپایدار قلبی
• مراقبت‌های ویژه جراحی (اس آی سی یو): مراقبت از بیمارانی که در حال بهبود از جراحی هستند.

چه بیمارانی نیاز به مراقبت‌های ویژه دارند؟

اکثر افراد بستری شده در آی سی یو در یکی یا بیش از یکی از اعضای بدن دچار مشکل هستند. به عنوان مثال ممکن است در تنفس دچار اختلال باشند. بیمارانی که تحت جراحی‌های تهاجمی قرار می‌گیرند و پس از عمل وضعیت نامتعادلی دارند و یا افرادی که بر اثر تصادف و حادثه دچار صدمات شدید شده‌اند، افراد مبتلا به عفونت شدید یا افرادی که در تنفس مشکل دارند و نیاز به استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی دارند، ممکن است در بخش مراقبت‌های ویژه بستری می‌شوند. برخی از شرایط شایعی که ممکن است نیاز به بستری شدن در این بخش  داشته باشند، عبارتند از:

• ناپایدار از لحاظ پزشکی

بیمارانی که از نظر پزشکی ناپایدار هستند و باید مورد بررسی دقیق و مداوم علائم حیاتی (تنفس، ضربان قلب، فشارخون و …) قرار گیرند.

• نیاز به حمایت تنفسی

برخی از بیماران باید در آی سی یو بستری شوند؛ زیرا به علت آسیب شدید وارد شده، قادر به تنفس طبیعی از طریق مجاری هوایی نمی‌باشند و برای ادامه تنفس نیازمند پشتیبانی تنفسی از طریق دستگاهی مانند دستگاه تنفس مصنوعی هستند. بسیاری از بخش‌های بیمارستان نمی‌توانند مراقبت از بیماری که برای تنفس نیازمند دستگاه تنفس مصنوعی است را پشتیبانی کنند. لوله‌گذاری (اینتوباسیون) قرار دادن دستگاه تنفسی برای پشتیبانی تنفسی است. برداشتن پشتیبانی تنفسی که همان خارج کردن لوله (اکستوباسیون) است، زمانی اتفاق می‌افتد که بیمار بتواند به طور مستقل نفس بکشد.

• پایین بودن سطح هوشیاری

اگر فرد بیمار، بی‌هوش و یا در کما باشد، ممکن‌است نیاز به مراقبت در آی سی یو داشته باشد. افرادی که بی‌هوش هستند، ممکن‌است آسیب شدید مغزی یا مشکلات پزشکی بسیار گسترده‌ای را متحمل شده باشند که برای بالا بردن شانس بهبودی نیازمند مراقبت‌های دقیق پزشکی و پرستاری هستند.

• سایر مواردی که ممکن است بیمار در آی سی یو بستری شود عبارتند از:
  • تصادف شدید که باعث جراحات سخت و یا افتادن و یا سوختگی شدید شده است.
  • بیماری و وضعیت حاد مانند حمله قلبی یا سکته مغزی
  • عفونت‌های جدی مانند عفونت خون (سپسیس) یا عفونت تنفسی (پنومونی)
  • جراحی‌های مهم مانند پیوند أعضاء یا عوارض یک وضعیت اورژانسی
  • نارسایی تنفسی تنفسی
  • نارسایی اعضای بدن
  • تومور مغزی
  • عفونت مقاوم به دارو
  • سوختگی شدید
  • پیوند اندام‌ها
  • جراحی‌های سنگین

تمامی بیماران که وضعیت وخیمی دارند در هر سن و جنسیتی ممکن است نیاز به مراقبت‌های ویژه داشته باشند.

بیماران ممکن است از قسمت اورژانس وارد بخش مراقبت‌های ویژه شوند یا از سایر بخش‌های بیمارستان و در صورت بدتر شدن وضعیت، در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شوند.

بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) بخشی از بیمارستان است که در آن از کودکان بسیار بدحال مبتلا به مشکلات قلبی، تنفسی یا سایر مشکلات جدی مراقبت می‌کنند. کودکان ممکن است پس از جراحی به آنجا بروند.

کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان زمان بیشتری را با بیماران کمتری صرف می‌کنند.

این بخش اغلب کوچک‌تر از سایر نقاط بیمارستان است. در آنجا کارکنان پزشکی پرتلاش، تجهیزات بیشتر، چشمک زدن چراغ‌ها و سر و صدا وجود دارد و این می‌تواند برای بیماران و خانواده‌ها ترسناک و گیج کننده باشد. اما تمام تجهیزات به پزشک کمک می‌کند و کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان، مراقبت‌های خوبی از کودک دارند. این مراقبت‌ها ممکن است شامل تأمین اکسیژن، مایعات یا دارو و یا کنترل نشانه‌های حیاتی بیمار باشد.

کودکان نیاز به استراحت دارند. آن‌ها ممکن است زمان زیادی را بخوابند. کارکنان بیمارستان ممکن است چراغ‌ها را برای کمک به کودک کم کنند. ساعت‌‍‌های بازدید ممکن است در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) متفاوت باشد. ممکن است از خانواده خواسته شود که در منطقه انتظار مستقر شوند تا کارکنان بتوانند کودک را درمان کنند.

بخش مراقبت‌های ویژه کودکان باید به عنوان یک محیط تمیز باشد و ممکن است برای جلوگیری از عفونت. هر بار که وارد این بخش می‌شوید، باید دست‌های خود را بشویید. بسته به شرایط کودک همچنین ممکن است مجبور به پوشیدن لباس یکبار مصرف، ماسک و دستکش شوید.

کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان  برای مراقبت از کودکان بسیار آموزش دیده‌اند. هر بیمار یک تیم بزرگ از کارکنان آموزش دیده دارد. این تیم شامل پرستاران و پزشکان تخصصی، درمانگران و تکنسین‌ها هستند. تیم طراحی شده است تا کودک شما را راحت و ایمن نگه دارد و بهترین مراقبت‌های پزشکی را ارائه دهد.

چگونه می‌توانید در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) کمک کنید؟

شما بخش مهمی از تیم مراقبت همراه با پزشکان، پرستاران و متخصصان هستید. شما می‌توانید به تصمیم‌گیری در مورد آنچه که برای کودکتان بهتر است کمک کنید. کارکنان به شما کمک خواهند کرد تا یاد بگیرید که چه کاری می‌توانید برای مراقبت از فرزندتان انجام دهید.

بسته به شرایط فرزند شما، ممکن است بتوانید با کودک خود صحبت کنید. اگر آن‌ها قادر به صحبت کردن نیستند، می‌توانید آن‌ها را لمس کنید یا نزدیک آن‌ها باشید. شما ممکن است بخواهید اقلام خاصی را برای فرزندتان مانند یک پتو، اسباب بازی‌های مورد علاقه یا عکس های خانوادگی تهیه کنید. از کارکنان بپرسید که چه اقلامی مناسب است. ممکن است ترسناک و ناراحت کننده باشد که فرزند خود را در بخش مراقبت‌های ویژه ببینید.

کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان می‌توانند به شما در مورد آشنایی با تجهیزات و مراقبت‌ها و قوانین و رویه‌های بخش کمک کنند.

تجهیزات مورد استفاده در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان ممکن است صداها و فلش ایجاد کنند. اما این کمک به کارکنان پزشکی مراقبت از فرزند شما است. این ممکن است اکسیژن، مایعات یا دارو را تامین کند یا ممکن است نشانه‌های حیاتی را کنترل کند.

برای کمک به کودک شما ممکن است دستگاه تهویه مکانیکی یا ونتیلاتور لازم باشد. که می‌تواند ناراحت کننده باشد و صحبت کردن کودک شما را سخت کند.

کارکنان این بخش آموزش ویژه‌ای در مراقبت‌های ویژه دارند و عبارتند از:

• متخصصان پزشکی مراقبت‌های ویژه کودکان
• متخصصان کودکان و متخصص قلب و عروق کودکان
• دستیاران پزشک
• پرستاران حرفه‌ای
• درمانگر تنفسی
• فیزیوتراپیست
• گفتاردرمانی
• تکنسین‌ها
• داروساز

 

آسیب (ترومای) متعدد به معنای داشتن چندین صدمه جدی ناشی از سقوط، تصادف خودرو انفجار یا سایر رویدادهای خشونت آمیز و غیره است. آسیب‌ها می‌توانند باعث خونریزی شدید و شکستن استخوان‌های بزرگ و آسیب به مغز یا اندام‌هایی مانند ریه‌ها یا طحال شده باشند.

آسیب (تروما) می‌تواند باعث آسیب‌های مغزی، مشکلات تنفسی، نارسایی اعضای بدن، از دست دادن خون، عفونت، ناتوانی دائمی یا از دست دادن اندام شود. به همین دلیل بسیاری از افراد مبتلا به این آسیب‌ها به واحد مراقبت‌های ویژه (آی سی یو) منتقل می‌شوند. بخش مراقبت‌های ویژه (آی سی یو) بخشی از بیمارستان است که افراد بسیاری از بیمار مراقبت می‌کنند. کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه (آی سی یو) می‌توانند آسیب‌های شدید را درمان، نظارت و مدیریت کنند.

آسیب (ترومای) شدید می‌تواند باعث بروز کبودی و تورم شود. این می‌تواند تفکر و صحبت را تحت تاثیر قرار دهد. بیمار ممکن است به دستگاه‌ها متصل شود و داروهای درد را از یک پمپ دارویی دریافت کند و ممکن است نیاز به تصویربرداری با اشعه ایکس بیشتر، آزمایشات بیشتر داشته باشد.

ممکن است بیماران به جراحی‌های بیشتری برای درمان شکستگی‌ها و عضوهای آسیب دیده مانند کبد نیاز داشته باشند. و ممکن است نیاز به انتقال خون برای جایگزینی خون از دست رفته داشته باشند. برای آسیب مغزی، پزشکان ممکن است نیاز به بررسی فشار در مغز داشته باشند.

بیماران ممکن است نیاز به حمایت از اعضای مختلف بدن داشته باشند، از جمله تنفس با یک دستگاه تهویه مکانیکی همچنین ممکن است به حمایت از قلب و عروق خونی با مایعات و داروها نیاز داشته باشند.

با آسیب شدید، ممکن است زندگی به طور چشمگیری تغییر کند. برخی افراد به طور کامل بهبود می‌یابند دیگران مشکلات سلامتی دراز مدت خواهند داشت.

با آسیب مغزی ممکن است علائم به مدت طولانی ادامه یابد. ممکن است اختلالات حافظه ایجاد شود ممکن است بیمار با سردرد، یا سرگیجه و تغییرات عاطفی مواجه شود. اگر فرد اندام‌ها را از دست داده باشد ممکن است مجبور به یادگیری استفاده از وسایل کمک حرکتی و انجام وظایف روزانه به روش‌های جدید شود.

فرد ممکن است به فیزیوتراپی نیاز داشته باشد تا بدن را تقویت کند. او همچنین ممکن است به درمان عاطفی یا مشاوره نیاز داشته باشد تا یاد بگیرد که با صدمات مقابله کند و استرس و افسردگی را مدیریت کند.

بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب یک واحد مراقبت‌های ویژه است که به مراقبت از بیماران با مشکلات عصبی خطرناک اختصاص داده شده است. آی‌سی‌یوهای اعصاب حدود 25 سال پیش برای شناسایی و رسیدگی به اختلالات عصبی به وجود آمدند.

به طور کلی، یک بیمار ممکن است برای شرایط زیر در یک بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب بستری شود:

• بعد از عمل توده یا تومور مغزی
• سکته مغزی
• خون‌ریزی زیر عنکبوتیه
• آسیب مغز
• خون‌ریزی داخل جمجمه‌ای
• سندرم گیلن باره
• هماتوم زیر سخت‌شامه
• میاستنی گراویس
• ضربه به ستون فقرات
• وضعیت صرع
• آنسفالیت
• مننژیت و سایر عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی

حوزه مراقبت‌های عصبی طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها را پوشش می‌دهد. همچنین نیاز به دانش تخصصی دارد، مانند اینکه چگونه مغز جریان خون و فشار داخل جمجمه خود را کنترل می‌کند. همچنین به دانش تجهیزات سیستم عصبی مانند الکتروانسفالوگرافی نیاز دارد که به درک معمولی‌تر سایر تکنیک‌ها و تجهیزات معمول‌تر یک بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) عمومی اضافه می‌شود.

بیمارانی با آسیب به سیستم عصبی خود از جنبه‌های بسیار مهمی با بیماران آسیب دیده به سایر نواحی مهم بدن تفاوت دارند. به عنوان مثال، بیماری‌های سیستم عصبی می‌توانند بر توانایی بیمار در حرکت و برقراری ارتباط تأثیر بگذارند. بنابراین کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب باید در مورد تکنیک‌های معاینه ویژه برای جمع‌آوری اطلاعات حیاتی آموزش ببینند.

ماهیت بیماری‌های عصبی شدید را نیز نمی‌توان دست کم گرفت. بیماری‌های عصبی می‌توانند نحوه درک افراد از عزیزان را تغییر دهند و اساساً یک فرد می‌تواند کاملاً متفاوت رفتار کند. شکنندگی عاطفی که این تغییرات می‌تواند در دوستان و اعضای خانواده ایجاد کند نیاز به توجه ویژه دارد.

بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) عصبی ماهیتاً چند رشته‌ای هستند. متخصصان مغز و اعصاب، جراحان مغز و اعصاب، متخصصان مراقبت‌های ویژه و متخصصان بیهوشی اغلب با تیم‌هایی از پرستاران آموزش دیده، درمان‌گران تنفسی، کارشناسان تغذیه و غیره کار می‌کنند.

مزیت داشتن تعداد زیادی متخصص این است که طیف وسیعی از تخصص در مراقبت از هر بیمار ارائه می‌شود. نکته منفی این است که تا زمانی که توجه دقیقی به کسی که صحبت می‌کند، نشود، برای دوستان و خانواده‌ها اینکه با چه کسی و چرا صحبت می‌کنند گیج کننده خواهد بود.

در مقایسه با بخش‌های مراقبت‌های ویژه عمومی، بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب برای اختلالاتی مانند سکته مغزی، خون‌ریزی مغزی، و آسیب‌های مغزی با مرگ‌ومیر کمتر و بستری کوتاه‌تر در بیمارستان همراه بوده است.

مشکلات شایع پزشکی که در بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب مشاهده می‌شود

بیماران مبتلا به بیماری‌های عصبی از انواع دیگر بیماران متمایز هستند. از آنجا که مشکل آن‌ها سیستم عصبی آن‌ها را درگیر می‌کند، آن‌ها بیشتر مستعد ابتلا به انواع خاصی از مشکلات هستند. مزیت این بخش این است که پزشکان و پرستاران دارای آموزش‌های تخصصی هستند که به آن‌ها امکان می‌دهد در صورت بروز چنین مشکلاتی آن را بهتر تشخیص داده و مدیریت کنند.

آنچه که پزشکان در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) بیشتر نگران آن هستند

بیشترین موارد نگران کننده وضعیت بیمار در این بخش به شرح ادامه می‌باشد:

هیپوناترمی یا کاهش سدیم خون:

بیماری‌های عصبی می‌توانند باعث ترشح هورمون‌هایی شوند که غلظت سدیم در خون را تغییر می‌دهند که به عنوان هیپوناترمی شناخته می‌شود. این مشکل ساز است زیرا غلظت کم سدیم خون می‌تواند باعث نشت مایع به بافت مغز و بدتر شدن ادم و تورم شود.

ایجاد لخته خون وریدی یا ترومبوز سیاهرگی عمقی:

سه عامل خطر اصلی برای ایجاد لخته خون وجود دارد: استاز، آسیب عروقی و انعقاد بیش از حد.

استاز به سادگی به این معنی است که شما تحرک زیادی ندارید. به همین دلیل است که هواپیماها مسافران را تشویق می‌کنند که هر از گاهی در طول پروازهای طولانی بلند شوند و در داخل کابین قدم بزنند. ثابت ماندن طولانی مدت می‌تواند باعث ایجاد لخته‌های خون در رگ‌های پاهای شما شود. اگر این لخته‌ها از پاها جدا شوند، می‌توانند به داخل ریه‌ها شناور شوند و باعث آمبولی ریه (لخته خون در ریه) شوند. آسیب به دیواره رگ خونی نیز می‌تواند باعث تشکیل لخته شود، همان‌طور که در مورد تشریح شریانی وجود دارد. در نهایت، برخی از افراد خونی دارند که به ویژه مستعد تشکیل لخته است و بنابراین در معرض خطر لخته خون ورید عمقی و آمبولی ریه هستند.

بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه عصبی به ویژه در معرض ایجاد لخته خون هستند. افرادی که فلج هستند یا در کما (بی هوش) هستند به دلیل ماهیت بیماری خود حرکت نمی‎کنند. علاوه بر این، برخی از قربانیان سکته مغزی دچار سکته مغزی ا شدند زیرا خونی دارند که مستعد تشکیل لخته است. قربانیان ضربه به سر ممکن است آسیب بیشتری به دیواره رگ‌های خونی آن‌ها وارد شده باشد.

پیچیدگی بیشتر این مسئله این است که اگر فردی در حالی که به دلیل خون‌ریزی در مغزش در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) است، لخته خون ایجاد کرد، چه باید کرد. به عنوان مثال، خون‌ریزی زیر عنکبوتیه با خطر بسیار بالای لخته ورید عمقی همراه است. معمولاً با دادن داروهای رقیق کننده خون مانند هپارین از لخته شدن خون جلوگیری می‌شود، اما این داروها می‌توانند خون‌ریزی را بدتر کنند. نحوه مدیریت این ریسک‌های رقیب می‌تواند یک تصمیم دشوار باشد.

آسپیراسیون (Aspiration)

معنی ورود هرنوع مایع، ترشحات مانند بزاق دهان، خلط و جسم صُلب توسط دم ریوی به درون مجرای تنفسی تعریف می‌گردد. پریدن استنشاق چیزی در ریه‌ها که قرار نیست وجود داشته باشد به عنوان آسپیراسیون شناخته می‌شود و می‌تواند فرد را در معرض عفونت‌های جدی قرار دهد.

هنگامی که با یک موقعیت اورژانسی مواجه می‌شوید، به پزشکان آموزش داده می‌شود که روی راه هوایی، تنفس، و گردش خون- تمرکز کنند. مهم‌ترین این موارد راه هوایی است. مگر اینکه راه‌هایی که به ما اجازه نفس کشیدن می‌دهند باز نباشد، هیچ چیز دیگری مهم نیست. حتی ضربان قلب اغلب از اهمیت کمتری برخوردار است.

بسیاری از ما هر ساعت کارهای کوچکی انجام می‌دهیم تا مطمئن شویم راه‌های هوایی باز می‌مانند. به عنوان مثال، عمل ساده ناخودآگاه بلعیدن بزاق، تضمین می‌کند که باکتری‌های دهان ما به ریه های ما نریزند و به ذات‌الریه تبدیل نشود. ما گاهی آه می‌کشیم تا قسمت‌های کوچکی از ریه‌هایمان از بین نرود. اگر غلغلک در پشت گلو احساس کنیم، سرفه می‌کنیم.

افرادی که به اعصاب کنترل کننده دیواره قفسه سینه، دیافراگم، زبان یا گلوی آن‌ها آسیب رسیده است ممکن است در انجام این اقدامات ساده و ناخودآگاه دچار مشکل شوند. ممکن است فردی که در کما است هیچ یک از این کارها را انجام ندهد. در بخش مراقبت‌های ویژه، این کارها توسط تکنسین‌ها و پرستاران با تکنیک‌هایی مانند ساکشن، درمان تنفسی و القای سرفه مصنوعی برای آن‌ها انجام می‌شود.

عفونت

بخش مراقبت‌های ویژه جایی است که از بیمارترین افراد مراقبت می‌شوند. و اغلب جایی است که سخت‌ترین و خطرناک‌ترین باکتری‌ها را می‌توان یافت. به دلیل استفاده مکرر از آنتی‌بیوتیک‌های قوی در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو)، برخی از این باکتری‌ها برای مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها تکامل یافته‌اند و درمان عفونت‌ها را به ویژه دشوار می‌کنند.

کارکنان پزشکی آموزش دیده‌اند تا از هر اقدام احتیاطی برای جلوگیری از انتشار عفونت استفاده کنند، از جمله شستن دست‌ها و گاهی اوقات نیز استفاده از روپوش و ماسک. با این حال، هیچ اقدام احتیاطی صد در صد جواب نمی‌دهد و گاهی اوقات عفونت‌ها با وجود این اقدامات احتیاطی گسترش می‌یابند. به همین دلیل، کادر پزشکی بیماران را از نزدیک برای علائم عفونت زیر نظر دارند. علاوه بر این، تلاش می‌شود تا بیمار را در اسرع وقت به مکآن‌هایی با خطر کمتر بیمارستان منتقل کنند.

حالت گیج کننده حاد (دلیریوم)

حالت گیجی حاد که به آن دلیریوم یا آنسفالوپاتی نیز می‌گویند، یکی از نگران‌کننده‌ترین چیزهایی است که بیماران یا عزیزان‌شان در بیمارستان تجربه می‌کنند. متأسفانه یکی از رایج‌ترین‌ها نیز هست. حدود 80 درصد از بیماران لوله گذاری شده تنفسی شده در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) این وضعیت را تجربه می‌کنند. فرد در مورد اینکه کجا است، ساعت چند است و چه خبر است گیج می‌شود. آن‌ها ممکن است دوستان یا خانواده را نشناسند. ممکن است دچار توهم یا ترس (پارانوئید) شوند. گاهی اوقات این منجر به تلاش برای فرار از بیمارستان یا بیرون کشیدن لوله‌های مورد نیاز برای زنده نگه داشتن بیمار می‌شود.

درمان حالت گیجی حاد می‌تواند تقریباً به همان میزان مشکل ناراحت کننده باشد زیرا می‌تواند شامل دادن داروهای آرام بخش یا حتی مهار فیزیکی بیمار باشد. با این حال، بسیاری از اقدامات کمتر جدی وجود دارد که می‌توان برای مدیریت سردرگمی قبل از اینکه از کنترل خارج شود، انجام داد.

وضعیت تحت بالینی صرع

هنگامی که اکثر مردم به تشنج فکر می‌کنند، کسی که به شدت در حال لرزش است در ذهن‌شان نقش می‌بندد. با این حال، انواع موذیانه‌تری از تشنج وجود دارد، که در آن‌ها به نظر می‌رسد فردی در حال انجام هیچ کاری نیست، یا ممکن است گیج به نظر برسد.

با این وجود، این افراد می‌توانند از داروهای مناسب بهره‌مند شوند. برخی از مطالعات نشان داده‌اند که 10 درصد از افراد در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) ممکن است تشنج‌هایی داشته باشند که اغلب تشخیص داده نمی‌شود و این میزان در بیماران مبتلا به مشکلات عصبی به احتمال زیاد بیشتر است.

اختلال در سیستم عصبی خودکار

سیستم عصبی خودکار ناخودآگاه است و اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرد. این بخشی از سیستم عصبی است که ضربان قلب، تنفس، فشار خون و غیره را کنترل می‌کند. همانطور که بیماری‌های عصبی می‌توانند عملکردهایی را که معمولاً به آن‌ها فکر می‌کنیم، مانند حرکت و گفتار، تغییر دهند، برخی از اختلالات نیز می‌توانند بر سیستم عصبی خودمختار تأثیر بگذارند.

مشکلات ذکر شده در بالا اغلب در بسیاری از انواع بیماری‌های مختلف یافت می‌شود که فرد را به بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب می‌برد. در حالی که آن‌ها ممکن است در سایر بخش‌های مراقبت‌های ویژه نیز یافت شوند، متخصصان دیگر ممکن است با شناسایی و مدیریت این نوع مشکلات آشنا نباشند. به همین دلیل، بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب در درمان افراد مبتلا به بیماری های عصبی جدی ارزشمند هستند.

آی سی یو اغلب محلی غیر منتظره و غافلگیر کننده چه برای بیمار و چه برای ملاقات کنندگان می‌باشد. ساعات ملاقات معمولا قابل انعطاف‌اند اما ممکن است در زمان‌های خاصی ملاقات توصیه نشود بنابراین بهتر است پیش از مراجعه به بیمارستان، با مرکز مورد نظر هماهنگ شود. همچنین افراد مجاز برای ملاقات ممکن است محدود باشد.

در آی سی یو ملاقات محدود است ملاقات بیماران بخش آی سی یو معمولا با محدودیت‌هایی مواجه است و تنها بستگان نزدیک مجوز ملاقات خواهند داشت.  معمولا اکثر آی سی یوها راهرویی برای مشاهده بیمار توسط ملاقات کنندگان دارند.

ملاقات در آی سی یو بسیار محدودتر از اتاق‌های عادی بیمارستان هستند. برخی از این دلایل عبارتند از:

• جلوگیری از شیوع عفونت
• حفظ آرامش و سکوت برای سایر بیماران زیرا آن‌ها در آی سی یو حریم خصوصی ندارند.
• امکان استراحت و بهبودی در اختیار بیمار خود قرار دادن
• کمبود فضا در آی سی یو
• کارکنان درمانی در بخش عمومی بیمارستان ممکن ‌است بتوانند داروها یا نظارت را به مدت نیم ساعت یا تا زمان ترک ملاقات‌کنندگان به تأخیر بیندازند، اما این کار را در آی سی یو نمی‌توانند انجام دهند.

ممکن است مشاهده یکی از اعضاء خانواده یا دوستانتان در وضعیتی که دستگاه‌های حمایتی و نظارتی به وی متصل هستند، ترسناک، ناراحت کننده و غیر منتظره باشد و زمانی که شما به ملاقات فردی که در آی سی یو بستری می‌باشد، می‌روید ممکن است دچار احساسات بدی مانند ناامیدی و غم و اندوه شوید.

ساعت ملاقات و قوانین مخصوص بخش مراقبت‌های ویژه (آی سی یو) لازم است از کارکنان این بخش پرسیده شود.

بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه در برابر عفونت‌ها بسیار آسیب پذیرند و مهم است که ملاقات کنندگان حتما پیش از ورود به این بخش دست‌های خود را به خوبی بشویند تا از انتقال عفونت پیشگیری شود.

تلفن همراه در بخش مراقبت‌های ویژه بهتر است خاموش شود زیرا ممکن است دستگاه‌های این بخش را تحت تأثیر قرار بدهد.

در صورتی که اطمینان ندارید که چه چیزی برای بیمار خود همراه داشته باشید، این مسئله را با کارکنان بخش آی سی یو در میان بگذارید.

برخی از بیمارستان‌ها قسمت مخصوصی جهت مشاوره به خانواده‌های بیماران دارند. این مشاوران تجربه و دانش زیادی در مورد بیماری‌ها و دلایل بستری در آی سی یو دارند. برای بسیاری از افراد، افکار عاطفی و معنوی زمانی ظاهر می‌شوند که یکی از عزیزانشان در شرایط بحرانی در بیمارستان قرار دارد.

بسیاری از بیمارستان‌ها به منظور ارائه خدمات مشاوره معنوی به بیماران و خانواده‌هایی که تحت بحران قرار گرفته‌اند، خدمات مشاوره‌ای معنوی و روحانی ارائه می‌دهند.

ممکن است همراه بردن اشیائی مانند گل به این بخش ممنوع باشد. شخصی که در بخش مراقبت‌های ویژه به ملاقات وی می‌روید، ممکن است خواب آلود و گیج به نظر برسد. همچنین ممکن است ظاهری ملتهب یا در نواحی آسیب دیده دچار کبودی یا زخم باشد. مشاهده این موارد می‌توانند ناراحت کننده باشد.

در هنگام ملاقات با بیمار، با آرامش صحبت کنید ولی از خسته کردن وی اجتناب کنید. کارکنان بخش آی سی یو در مدت ملاقات، پاسخگوی نگرانی‌ها و سوالات شما خواهند بود. همچنین می‌توانید هدیه‌ای برای وی ببرید ولی از پیش با کارکنان بخش هماهنگ کنید.

زمانی که فرد دیگر نیازی به حضور در بخش مراقبت‌های ویژه ندارد، می‌تواند به بخش‌های مختلف بیمارستان و یا قسمت‌های بازتوانی منتقل و پیش از ترخیص از بیمارستان در آن جا دوران نقاهت خود را سپری کند.

بعد از طی شدن شرایط حاد با نظر پزشک معالج و پزشک متخصص مراقبت ویژه، بیمار اجازه انتقال به بخش‌های بستری را پیدا می‌کند و این انتقال بیمار، به این معنی نیست که درمان بیمار به اتمام رسیده است بلکه بیمار شرایط حاد بیماری را سپری کرده و برای انجام مراقبت‌های دیگر نیاز است در بخش‌های عمومی تحت ‌درمان قرار گیرد.

معیارهای ترخیص از آی سی یو شامل خارج کردن لوله (اکستوباسیون)، تثبیت علائم حیاتی، بهبود هوشیاری، نیاز کمتر به تنظیم و تعدیل تزریق وریدی مایعات، الکترولیت‌ها و داروها به صورت مرتب و ثبات کلی از نظر پزشکی است.

اگر فردی از نزدیکان شما در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده باشد، به دلیل بلاتکلیفی و غیرقابل پیش‌بینی بودن موقعیت، احتمالا تحت استرس زیادی قرار گرفته‌اید.

وضعیت هر بیمار با سایر بیماران یکسان نیست و بیمار شما منحصر به فرد است. مسیر بهبودی او ممکن‌ است هموارتر یا پیچیده‌تر از دیگران باشد. علی رغم شرایط جدی پذیرش در آی سی یو، اکثر بیماران قادر به ترک آی سی یو و ادامه مراقبت در یک بخش استاندارد بیمارستان برای مدت‌کوتاهی هستند و در نهایت بهبود می‌یابند و بیمارستان را برای رفتن به منزل ترک می‌کنند.

بیمارانی که از بیماری‌های شدید رنج می‌برند، اغلب به دوره‌های زیاد بازتوانی و ادامه دادن روند درمان تا بهبودی کامل نیاز خواهند داشت.

برخی افراد ممکن است پس از چند روز آی سی یو را ترک کنند و برخی دیگر ممکن است نیاز باشد حتی تا ماه‌ها در این بخش اقامت داشته باشند. بسیاری از افرادی که از آی سی یو خارج می‌شوند حال عمومی متعادلی دارند اما گاهی ممکن است دچار مشکلاتی مانند موارد زیر شوند:

• ضعف و سفتی عضلات
• خستگی شدید و فقدان انرژی
• از دست دادن اشتها و وزن
• مشکلات خواب
• افسردگی، استرس و اختلالات پس از حادثه
• مشکلاتی در توانایی‌های مغزی مانند عدم توانایی در فکر کردن یا فراموشی

این مشکلات می‌تواند چندین ماه طول بکشد. در مورد کنار آمدن با این عوارض، با پزشک و کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه مشورت کنید. برخی افراد ممکن است به حمایت‌ها و درمان‌های بیشتری (بازتوانی) برای بهبودی نیاز داشته باشند.

ممکن است پس از ترخیص نیاز باشد مراقبت‌های بیمار در منزل انجام شود. پس در زمینه ادامه مراقبت‌ها در منزل برنامه‌ریزی کنید و آموزش‌هایی لازم را دریافت کنید.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک واکنش عاطفی قوی و پایدار به یک رویداد آسیب‌رسان است و به وضعیت روانی گفته می‌شود که در فرد پس از تجربه یک رویداد وحشتتاک ایجاد می‌شود. علائم این اختلال بروز حالاتی مثل اضطراب شدید، کابوس، پریشانی شدید عاطفی، افکار غیرقابل کنترل و مواردی از این دست است و ممکن است بیمار با اختلال استرس پس از سانحه احساس ترس، گیجی، یا عصبانیت؛ کابوس داشته باشد و به راحتی خشمگین شود. این می‌تواند باعث ناراحتی شدید شود که زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

افرادی که در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) بستری می‌شوند ممکن است به دستگاه‌ها متصل شوند و نتوانند حرکت کنند. اگر آن‌ها نیاز به یک لوله تنفسی داشته باشند، نمی‌توانند صحبت کنند. آن‌ها ممکن است بترسند که به مرگ نزدیک‌اند و ممکن است احساس تنهایی داشته باشند.

افراد مبتلا در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) ممکن است داروهای آرام‌بخش بگیرند، که می‌تواند در آن‌ها احساس راحتی و گیجی ایجاد کند و فقط بخشی از رویدادها را به یاد داشته باشند. آن‌ها ممکن است کابوس ببینند یا چیزهایی را ببینند که واقعا وجود نداشته باشند (توهم). بعدها، ممکن است خاطرات ترسناکی داشته باشند که واقعی نباشد. به عنوان مثال، مردم ممکن است فکر کنند که پزشکان یا پرستاران به جای کمک به آن‌ها به آن‌ها آسیب زده‌اند.

این تجربیات ممکن است به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) منجر شود و بیشتر احتمال دارد در افرادی اتفاق بیافتد که در گذشته افسردگی یا اضطراب داشته‌اند.

علائم و نشانه‌ها

علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) معمولا با فاصله زمانی کوتاه پس از رویداد آسیب دیده شروع می‎شود. اما ممکن است تا چند ماه یا چند سال بعد رخ ندهند. همچنین ممکن است علایم بروند و بازگردند.

خاطرات آزار دهنده، تغییرات منفی در تفکر و اجتناب:

• افکار بی‌وقفه مزاحم و گاهی ترسناک
• دیدن کابوس‌های شبانه
• پریشانی عاطفی شدید و واکنش‌های فیزیکی آسیب‌زا
• یادآوری خاطرات مرتبط با حادثه (فلش بک)
• احساس گناه و سرزنش بی‌وقفه
• ناتوانی در به خاطر سپردن خاطرات به صورت کامل یا بخشی از آن
• مشکل در تمرکز
• بروز ترس، اضطراب و افسردگی
• احساس بدی در مورد خود و جهان.
• کاهش امید به زندگی
• احساس بیگانگی از دیگران
• بی‎حسی عاطفی و ذهنی
• اجتناب از روبه‌رویی با شرایط و موقعیت‌هایی که کمترین نشانه از رویداد پیش‌آمده دارند
• عدم تمایل و امتناع از صحبت درباره حادثه
• گریز از موقعیت‌ها و افرادی که رویداد را به بیمار یادآوری می‌کنند.

تغییر در واکنش‌های مختلف فیزیکی و عاطفی:

• احساس اضطراب و تنش مزمن
• مشکل خواب
• حساسیت بیش از حد نسبت به خطرات احتمالی
• تحریک پذیری بسیار زیاد عصبی

علائم جسمی:

• ضعف شدید سیستم ایمنی بدن
• بدخوابی به صورتی که باعث خستگی و بی‎حوصلگی در طول روز شود.
• لرزش، تعریق، مشکلات معده، سردرد، درد قفسه سینه و سرگیجه
• عفونت‌های مکرر

تشخیص

پزشکان برای تشخیص PTSD از روش‌های مختلفی استفاده می‌کنند. این راه‌ها عبارتند از:

• استفاده از راهنمای تشخیصی اختلالات روانی (DSM-5). این راهنما توسط انجمن روان‎پزشکی آمریکا گردآوری و منتشر شده است.
• انجام معاینه روان‎شناختی و صحبت با بیمار درباره تجربه او
• معاینه و بررسی آثار جسمانی حادثه

درمان

درمان اختلال استرس پس از سانحه شامل درمان شناختی-رفتاری (CBT) و دارو درمانی است که البته بنابر تشخیص پزشک، گاه از هر دو روش برای بهبود بیمار کمک گرفته می‌شود. انواع مختلفی از درمان شناختی-رفتاری وجود دارد. درمان می‎تواند به شما در کنترل احساسات‎‌تان کمک کند، علائم کمتری داشته باشید و دوباره از زندگی لذت ببرید. بهبودی این اختلال بسته به شدت اختلال ممکن است هفته‌ها طول بکشد.

چه زمانی باید برای کمک تماس بگیرید؟

به عنوان مثال، تماس بگیرید اگر:

• احساس می‎کنید نمی‎توانید آسیب رساندن به خود یا شخص دیگری را متوقف کنید.
• احساسی ناامید کننده یا فکر کردن به صدمه زدن یا کشتن خود دارید.

با پزشک یا روانشناس تماس بگیرید اگر:

• علائم PTSD شما بدتر می‌شود.
• شما علائم جدید یا بدتر از اضطراب یا افسردگی دارید.
• بهتر نشده‌اید.

توان‌بخشی ریوی، که به عنوان بازتوانی ریوی نیز شناخته می‌شود، برنامه‌ای برای افرادی است که مشکلات تنفسی مزمن (مداوم) دارند که می‌تواند به بهبود توانایی عملکرد و کیفیت زندگی آن‌ها کمک کند. توان‌بخشی ریوی جایگزین درمان پزشکی شما نمی‌شود. در عوض، شما آن‌ها را در کنار هم استفاده می‌کنید.

توان‌بخشی ریوی معمولاً یک برنامه سرپایی است که شما آن را در بیمارستان یا کلینیک انجام می‌دهید. برخی از افراد در خانه‌های خود توان‌بخشی ریوی دارند. شما با تیمی از ارائه دهندگان خدمات همکاری می‌کنید تا راه‌هایی برای کاهش علائم، افزایش توانایی ورزش و انجام کارهای روزمره خود پیدا کنید.

توان‌بخشی ریوی به شما در موارد زیر کمک می‌کند:

• ورزش
• تکنیک‌های تنفس
• تغذیه
• آرامش
• حمایت عاطفی و گروهی
• راهکارهایی برای زندگی بهتر با بیماری‌های مزمن ریوی

چه کسی نیاز به توان‌بخشی ریوی دارد؟

اگر بیماری مزمن ریوی یا بیماری دیگری دارید که نفس کشیدن را برای شما دشوار می‌کند و فعالیت‌های شما را محدود می‌کند، ممکن است ارائه دهنده مراقبت شما توان‌بخشی ریوی را توصیه کند. به عنوان مثال، توان‌بخشی ریوی ممکن است در موارد زیر به شما کمک کند:

• به بیماری انسدادی مزمن ریوی مبتلا باشید که دو نوع اصلی آمفیزم و برونشیت مزمن است. در بیماری انسدادی مزمن ریوی، مجاری تنفسی شما (لوله‌هایی که هوا را از داخل ریه‌ها وارد و خارج می‌کنند) تا حدی مسدود شده است و این امر ورود و خروج هوا را دشوار می کند.
• یک بیماری بینابینی ریه مانند سارکوئیدوز و فیبروز ریوی داشته باشید. این بیماری‌ها با گذشت زمان باعث ایجاد زخم در ریه ها می‌شوند. این باعث می‌شود اکسیژن کافی دریافت نشود.
• فیبروز سیستیک داشته باشید که یک بیماری ارثی است که باعث جمع شدن مخاط ضخیم و چسبنده در ریه‌ها و مسدود شدن مجاری تنفسی می‌شود.
• نیاز به جراحی ریه دارید. ممکن است قبل و بعد از جراحی ریه نیاز به توان‌بخشی ریوی داشته باشید تا به شما در آماده سازی و بهبودی بعد از جراحی کمک کند.
• یک اختلال در از دست دادن عضلات داشته باشید که بر عضلات مورد استفاده برای تنفس تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، دیستروفی و اختلالات عضلات تنفسی.
• بیماران ترخیص شده از آی‌سی‌یو با ضعف تنفسی

اگر قبل از آن‌که بیماری شما شدید باشد آن را شروع کنید توان‌بخشی ریوی بهتر جواب می‌دهد. با این حال، حتی افرادی که بیماری ریه پیشرفته دارند نیز می توانند از توان‌بخشی ریوی بهره مند شوند.

توان‌بخشی ریوی شامل چه مواردی است؟

هنگامی که برای اولین بار توان‌بخشی ریوی را شروع می‌کنید، تیم ارائه دهندگان مراقبت شما می‌خواهند در مورد سلامتی شما اطلاعات بیشتری کسب کنند. شما تست عملکرد ریه، تست ورزش و احتمالاً آزمایش خون خواهید داشت. تیم شما تاریخچه پزشکی و درمان‌های فعلی شما را مرور می‌کند. آن‌ها ممکن است سلامت روانی شما را بررسی کنند و درباره رژیم شما سوال کنند. سپس آن‌ها برای ایجاد طرحی مناسب برای شما همکاری خواهند کرد که ممکن است شامل موارد زیر شود:

• آموزش ورزش: تیم شما برای بهبود استقامت و قدرت عضلانی شما یک برنامه ورزشی ارائه خواهد داد. به احتمال زیاد هم برای بازوها و هم برای پاهای خود تمرین خواهید داشت. ممکن است از تردمیل، دوچرخه ثابت یا وزنه استفاده کنید. ممکن است لازم باشد ورزش را کم کم شروع کنید و به تدریج قدرت خود را افزایش دهید.
• مشاوره تغذیه ای: اضافه وزن یا کمبود وزن می‌تواند بر تنفس شما تأثیر بگذارد. یک برنامه غذایی مغذی می‌تواند به شما کمک کند تا به دنبال داشتن وزنی سالم باشید.
• آموزش بیماری شما و نحوه کنترل آن که شامل یادگیری چگونگی جلوگیری از شرایطی که علائم شما را بدتر می‌کنند، چگونگی جلوگیری از عفونت و نحوه یا زمان مصرف داروهای خود می‌باشد.
• تکنیک‌هایی که می‌توانید برای صرفه‌جویی در انرژی خود استفاده کنید. تیم شما ممکن است روش‌های آسان‌تری برای انجام کارهای روزمره را به شما آموزش دهد. به عنوان مثال، شما ممکن است روش‌هایی را برای جلوگیری از بلند کردن یا خم شدن یاد بگیرید که حرکات نفس کشیدن را دشوارتر می‌کنند، و با مصرف انرژی باعث سفت شدن عضلات شکم می‌شود. همچنین ممکن است یاد بگیرید چگونه بهتر با استرس کنار بیایید، زیرا استرس همچنین می‌تواند انرژی شما را بگیرد و بر تنفس شما تأثیر بگذارد.
• استراتژی های تنفس: شما روش‌هایی را برای بهبود تنفس یاد خواهید گرفت. این تکنیک‌ها ممکن است سطح اکسیژن شما را افزایش دهند، دفعات نفس کشیدن را کاهش دهند و راه‌های هوایی شما را برای مدت طولانی باز نگه دارند.
• مشاوره روان‌شناختی و یا پشتیبانی گروهی: مشکل در تنفس می‌تواند ترسناک باشد. اگر به بیماری مزمن ریه مبتلا هستید، به احتمال زیاد افسردگی، اضطراب یا سایر مشکلات عاطفی خواهید داشت. بسیاری از برنامه‌های توان‌بخشی ریوی شامل گروه‌های مشاوره و یا پشتیبانی می‌باشد. در غیر این صورت، ممکن است تیم توان‌بخشی ریوی شما، شما را به سازمانی که این موارد را ارائه می‌دهد ارجاع دهد.

آنچه از یک برنامه مراقبت دریافت می‌کنید.

بیشتر افرادی که دوره توان‌بخشی ریوی را به پایان می‌رسانند در پایان احساس بهتری دارند. شما معمولاً بدون تنگی نفس خواهید توانست کارهای بیشتری انجام دهید.

در یک تجزیه و تحلیل گسترده از برخی برنامه‌ها، تقریباً تمام افرادی که در بازتوانی ریوی قرار دارند، شاهد بهبود علائم خود بودند. تقریباً همه آن‌ها موارد زیر را تجربه کردند:

• تنگی نفس کمتری دارند
• پرانرژی‌تر هستند
• بیشتر می‌توانند بیماری مزمن ریوی خود را کنترل کنند.

ممکن است بازتوانی ریوی به شما کمک کند تا به دلیل تشدید شدن بیماری، به بیمارستان مراجعه نکنید. حتی افراد مبتلا به بیماری ریه پیشرفته نیز می‌توانند چنین چیزی را از توان‌بخشی دریافت کنند.

برای افرادی که سطح ورزش خود را حفظ می‌کنند، مزایای حاصل از توان‌بخشی ریوی می‌تواند سال ها ادامه داشته باشد. حتماً از یک برنامه تأیید شده استفاده کنید – می‌توانید برای یافتن برنامه مناسب خود از پزشک‌تان درخواست ارجاع کنید.

تراکئوستومی شکافی است که از جلوی گردن و درون نای (حلق) توسط یک برش جراحی ایجاد می‌شود. یک لوله پلاستیکی از طریق برش وارد می‌شود تا مجاری تنفسی را باز نگه دارد و اجازه تنفس را به بیمار بدهد. این روش اغلب برای جلوگیری از قرار دادن لوله در گلوی فرد انجام می‌شود که باعث آسیب دیدگی طولانی مدت در آن ناحیه می‌شود. همچنین ممکن است این روش در موارد اضطراری به دلیل انسداد گلو در اثر واکنش آلرژیک یا تومور در حال رشد، انجام شود. تراکئوستومی‌ها می‌توانند موقتی یا دائمی باشند. مراقبت از تراکئوستومی دائمی، نیاز به دانش و توجه زیادی دارد، به ویژه برای بیماران شیرخوار و مراقبان آن‌ها در حالی که در خانه هستند. پیش از اقدام به مراقبت از تراکئوستومی در خانه، اطمینان حاصل کنید که از یک متخصص مراقبت‌ قابل و شایسته آموزش‌های کامل و دقیق را دریافت می‌کنید.

ساکشن (مکش) لوله

مواد (وسایل مورد نیاز) خود را جمع آوری کنید. مکش لوله تراکئوستومی از آن جهت مهم است که باعث می‌شود مجرای تنفسی از ترشحات (مخاط) در امان بماند، که بیمار را قادر به تنفس بهتر می‌کند و خطر عفونت ریه را کاهش می‌دهد. فقدان مکش مناسب، دلیل اصلی عفونت در افرادی است که لوله تراکستومی دارند. وسایل و مواد مورد نیاز شامل:

• دستگاه مکش یا ساکشن
• کاتتر ((سوند)) (لوله) برای مکش (برای بزرگسالان از اندازه 14 و 16 استفاده می‌شود)
• دستکش لاتکس استریل
• سرم نرمال سالین
• لوله شست و شو نرمال سالین که از قبل آماده شده است یا یک سرنگ 5 میلی لیتری
• یک کاسه تمیز و پر از آب لوله کشی

دستان خود را کاملا بشویید. مراقبان (چه در بیمارستان و چه در خانه) باید قبل و بعد از مراقبت از تراكستومی دست‌های خود را بشویند. این کار در درجه اول بیمار را از ابتلا به عفونت باکتریایی از طریق شکاف موجود در گردنش محافظت می‌کند. دستان خود را حداقل به مدت 20 ثانیه با آب گرم و صابون بشویید و فراموش نکنید که بین انگشتان و زیر ناخن‌های خود را نیز بشویید.

• دستان خود را با استفاده از دستمال کاغذی یا یک پارچه تمیز خشک کنید.
• شیر آب را با استفاده از دستمال کاغذی یا پارچه به عنوان مانع ببندید تا دوباره دستتان آلوده نشود.
• به عنوان یک پیشنهاد و گزینه، دستان خود را به یک ضد عفونی‌کننده حاوی الکل، آغشته نمایید و سپس بگذارید تا خشک شود.

کاتتر را آماده و آزمایش کنید. دستکش‌ها را بپوشید. بسته دستگاه مکش باید با دقت باز شود ضمن اینکه باید مراقب باشید که نوک کاتتر را لمس نکنید. هر چند که می‌توان دریچه کنترل شستی را که در انتهای کاتتر قرار دارد لمس کرد، پس از این بابت نگران نباشید. اگر کاتتر را به دور یک دست بپیچید، این کار باعث کنترل آن می‌شود و دست دیگرتان، برای کارهای دیگر آزاد می‌ماند. کاتتر معمولاً به لوله مکشی وصل است که به دستگاه مکش متصل است.

• دستگاه مکش را روشن کرده و از طریق نوک کاتتر، توانایی مکش آن را تست کنید. با قرار دادن و برداشتن انگشت شست خود بر روی دریچه کاتتر، مکش دستگاه را تست و بررسی کنید.
• یک لوله تراشه ممکن است دارای یک یا دو دهانه باشد و ممکن است کافدار(cuffed) یا بدون کاف(uncuffed)، روزنه‌دار یا بدون روزنه (جهت گفتگو) باشد.

بیمار را آماده کرده و محلول نمکی را برای بیمار استعمال کنید. اطمینان حاصل کنید که شانه ها و سر بیمار کمی بالا قرار گرفته است. بیمار باید طی این فرایند احساس راحتی داشته باشد. از او بخواهید تقریباً سه تا چهار نفس عمیق بکشد تا آرام شود. هنگامی که بیمار در موقعیت قرار گرفت، 3-5 میلی لیتر (سی سی) محلول نمک را در لوله تراشه قرار دهید. این کار به تحریک سرفه مخاط و افزودن رطوبت به غشاهای مخاط کمک می‌کند. برای جلوگیری از تشکیل شاخه‌های ضخیم مخاط درون نای، که می‌تواند عبور هوا را مسدود کند، باید از محلول نمکی (سالین) به طور مرتب هنگام مکش استفاده شود.

• تعداد دفعات تزریق (استعمال) محلول سالین از فردی به فرد دیگر، بسته به ضخامت و یا تولید مخاط در نای متفاوت است.
• مراقبان باید رنگ، بو و ضخامت ترشحات مخاط را در صورت وجود عفونت بررسی کنند. –در عفونت مخاط به رنگ سبز مایل به خاکستری تبدیل شده و بوی بد می‌دهد.

سوند را وارد کنید و مکش را اعمال کنید. کاتتر را به آرامی درون نای هدایت کنید تا زمانی که بیمار شروع به سرفه کند یا تا زمانی که کاتتر متوقف شود و دیگر نتواند جلوتر برود. در بیشتر موارد عمق آن باید تقریبا 4 تا 5 اینچ (10.2  تا 12.7 سانتی متر) در لوله تراکئوستومی باشد. منحنی کاتتر باید منحنی طبیعی لوله نای را دنبال کند. کاتتر را به عنوان دستگاه جاروبرقی برای تمیز کردن لوله نای در نظر بگیرید. پیش از اجرای مکش ، باید کاتتر را کمی عقب کشید، که این کار باعث راحتی بیمار می‌شود.

• مکش را با پوشاندن دریچه کنترل شستی و در حالی که کاتتر را با حرکتی آهسته و دورانی از لوله تراشه خارج می‌کنید، اعمال کنید. مکش نباید بیشتر از 10 ثانیه انجام شود، که در این مدت کاتتر باید به طور مداوم چرخانده و بیرون کشیده شود. همیشه باید در راه خروج، مکش وجود داشته باشد.
• لوله‌های تراكئوستومی در اندازه‌ها و جنس‌های متفاوتی مانند پلاستیك نیمه انعطاف پذیر، پلاستیك سخت و فلز وجود دارد. بعضی از لوله‌ها یکبار مصرف هستند، در حالی که برخی دیگر دارای قابلیت استفاده مجدد هستند.

اجازه دهید بیمار مقداری هوا دریافت کند. از بیمار بخواهید که بین دفعات مکش سه تا چهار نفس آرام و عمیق بکشد؛ زیرا در حالی که دستگاه مکش کار می‌کند، هوای کمی به ریه‌های او می‌رسد. بسته به شرایط بیمار، پس از هر مکش باید به بیمار اکسیژن رسانی شود یا زمانی برای تنفس داده شود.

• با خارج شدن کاتتر، آب لوله کشی را از میان لوله، مکش کنید تا از ترشحات غلیظ درون لوله خلاص شوید، سپس کاتتر را با هیدروژن پراکسید بشویید.
• اگر بیمار ترشحات بیشتری تولید می‌کند که باید از لوله نای خارج شود، در صورت نیاز فرآیند را تکرار کنید.
• مکش تا زمانی که مجاری تنفسی از مخاط / ترشحات پاک شود، تکرار می‌شود.
• پس از مکش، اکسیژن به همان میزان سطحی که قبل از فرایند بود، باز می‌گردد.

تمیز کردن لوله تراشه

وسایل مورد نیاز خود را جمع کنید. تمیز و عاری نگه داشتن لوله‌های نای از مخاط و بقایای (ضایعات) خارجی، اهمیت دارد. توصیه می‌شود حداقل دو بار در روز آن‌ها را تمیز کنید. – یک بار در صبح و یک بار در شب ایده آل است. با این حال، هر چه بیشتر لوله تمیز شود، بهتر است. وسایل و موادی که شما نیاز دارید:

• محلول سالین استریل
• هیدروژن پراکسید نیمه رقیق (½ قسمت آب مخلوط شده با ½ هیدروژن پراکسید)
• کاسه‌های کوچک و تمیز
• برس کوچک و ظریف

دستان خود را بشویید. لازم است که دستان خود را بشویید و کلیه‌ی میکروب‌ها و آلودگی‌ها را از بین ببرید. این کار به شما در جلوگیری از هرگونه عفونت به دلیل مراقبت‌های غیربهداشتی کمک می‌کند.

• روش مناسب برای شستن دست‌ها در بالا مورد بحث قرار گرفت. مهم‌ترین مواردی که باید بخاطر بسپارید عبارت است از: استفاده از صابون ملایم، کف دست خود را به خوبی کف کنید(صابون بزنید)، آن‌ها را آب بکشید و با یک حوله خشک و تمیز، خشک کنید.

لوله تراشه را خیس کنید. در یک کاسه،   از محلول هیدروژن پراکسید و در کاسه دیگر محلول نمکی استریل قرار دهید. در حالی که صفحه گردن (neck plate) را بی حرکت نگه می‌دارید، لوله تراشه داخلی را با احتیاط بردارید، که این کار باید در زمان بستری در بیمارستان، توسط پزشک یا پرستار به شما آموزش داده شود.

• لوله تراشه را در کاسه حاوی محلول هیدروژن پراکسید قرار داده و بگذارید کاملاً خیس بخورد تا پوسته‌ها و ذرات روی لوله نرم، حل و زدوده شوند.
• بعضی از لوله‌های تراشه یکبار مصرف هستند و اگر جایگزین دارند، نیازی به تمیز کردن آن نیست.

لوله تراشه را تمیز کنید. با استفاده از یک برس ظریف، داخل و خارج لوله تراشه را با دقت تمیز کنید و از پاک شدن مخاط و سایر مواد زائد اطمینان حاصل کنید. مراقب باشید که خیلی محکم از برس استفاده نکنید، و از استفاده از برس‌های خشن و درشت برای تمیز کردن خودداری کنید زیرا این کار ممکن است به لوله آسیب برساند. پس از پایان کار، آن را حداقل پنج تا 10 دقیقه دیگر در محلول سالین قرار دهید تا استریل شود.

• اگر محلول سالین ندارید، خیساندن لوله در سرکه سفید رقیق شده با مقداری آب نیز مفید خواهد بود.
• اگر از لوله‌های پلاستیکی یکبار مصرف استفاده می‌کنید، پس از این مرحله صرف نظر کنید و لوله را دور بیندازید.

دوباره لوله را درون سوراخ تراکستومی قرار دهید. هنگامی که یک لوله تراشه تمیز و استریل (یا جدید) در دست گرفتید، در حالی که صفحه گردن را ثابت نگه داشته‌اید، آن را با احتیاط وارد سوراخ تراکئوستومی کنید. لوله داخلی را بچرخانید تا دوباره به طور ایمن قفل شود. برای اطمینان از قفل شدن لوله داخلی می‌توانید لوله را به آرامی به جلو بکشید.

• انجام این روش حداقل دو بار در روز می‌تواند از بروز عفونت، انسداد و سایر عوارض جلوگیری کند.

تمیز کردن منفذ (دهانه/stoma) تنفسی

دهانه تنفسی را بررسی کنید. استوما سوراخی در گردن / نای است که لوله‌ها در آن قرار می‌گیرند تا بیمار بتواند نفس بکشد. استوما باید هر بار پس از مکش از نظر پوست و علائم عفونت بررسی شود. در صورت وجود علائم عفونت (یا اگر به نظر می‌رسد هر چیزی سوال برانگیز باشد)، بلافاصله با پزشک مشورت کنید.

• علائم عفونت استوما می‌تواند شامل قرمزی، تورم، درد و ترشح چرک بدبو باشد.
• اگر استوما عفونی و ملتهب باشد، قرار دادن لوله‌های تراشه دشوارتر خواهد بود.
• اگر استوما رنگ پریده یا مایل به آبی است، ممکن است نشان دهنده وجود جریان خون در بافت باشد و باید فوراً با پزشک تماس بگیرید.

استوما را با ضد عفونی کننده، تمیز کنید. هر بار که لوله نای را بیرون می‌آورید، استوما را تمیز و ضد عفونی کنید.با مشورت پزشک یا پرستار از محلول ضد عفونی کننده مانند محلول بتادین یا موارد مشابه استفاده کنید. پاکسازی استوما را باید با حرکتی دایره‌ای (با گاز استریل) از موقعیت ساعت 12 شروع و تا موقعیت ساعت سه به سمت پایین ادامه دهید. سپس از یک گاز آغشته به ضد عفونی کننده استفاده کرده و استوما را به سمت وضعیت ساعت نه پاک کنید.

• برای تمیز کردن نیمه پایینی استوما، با یک گاز جدید از موقعیت ساعت سه به سمت موقعیت ساعت شش پاک کنید. سپس دوباره از وضعیت ساعت نه پاک کنید و به سمت موقعیت ساعت شش حرکت کنید.

پانسمان را به طور مرتب عوض کنید. پانسمان اطراف تراکئوستومی باید حداقل دو بار در روز عوض شود. این کار به جلوگیری از عفونت در محل استوما و در سیستم تنفسی (ریه‌ها) کمک می‌کند. تعویض پانسمان به افزایش سلامت پوست نیز کمک می‌کند. یک پانسمان جدید به مصونیت پوست و جذب ترشحاتی که ممکن است در اطراف استوما نشت کند کمک می‌کند.

• پانسمان مرطوب باید بلافاصله عوض شود. پانسمان مرطوب منجر به رشد باکتری و آسیب به سلامتی می‌شود.
• فراموش نکنید که در صورت کثیف شدن و خیس شدن نوارها (بندها) آن‌ها را تعویض کنید. این نوارها لوله تراشه را در جای خود نگه می‌دارد. حین تعویض نوارها حتما لوله تراشه را در جای خود نگه دارید.

آگاهی و تسلط بر مراقبت‌های روزمره

لوله را زمانی که بیرون قرار گرفته‌است، بپوشانید. دلیل اصرار پزشکان و پرستاران در پوشاندن لوله تراشه این است که ذرات و بقایای خارجی می‌توانند به یک لوله بدون پوشش وارد شده و وارد لوله تنفسی  شوند. این ذرات خارجی می‌توانند شامل گرد و غبار، شن و ماسه و سایر آلاینده‌های عمومی موجود در جو باشند. این ذرات می‌تواند منجر به تحریک و حتی عفونت شود، که باید از آن اجتناب شود.

• ورود ذرات به لوله تراشه منجر به تولید بیش از حد مخاط در نای می‌شود که می تواند لوله تراشه شما را مسدود کرده و باعث مشکلات تنفسی و عفونت شود.
• اگر بیمارزمان زیادی را در فضای باز می‌گذراند، به خصوص اگر باد یا گرد و غبار باشد، حتماً لوله تراشه بیمارخود را بیشتر تمیز کنید.

بیمار باید از شنا خودداری کند. شنا می‌تواند برای هر بیمار دارای تراکئوستومی بسیار خطرناک باشد. در حین شنا، سوراخ تراکئوستومی کاملاً ضد آب نیست و درپوش لوله نیز قرار ندارد. در نتیجه، ورود آب به طور مستقیم به منفذ یا لوله تراکئوستومی هنگام شنا بسیار محتمل است، که می‌تواند منجر به بیماری به نام “پنومونی آسپیراسیون” شود. که به معنای آب در ریه‌ها است که باعث خفگی می‌شود.

• پنومونی آسپیراسیون، حتی پس از ورود مقدار کمی آب، می‌تواند منجر به مرگ در اثر خفگی شود.
• ورود حتی مقدار کمی آب به داخل ریه‌ها نیز می‌تواند خطر عفونت باکتریایی را افزایش دهد.
• لوله را بپوشانید و همچنین هنگام حمام یا دوش گرفتن محتاط باشید.

هوای استنشاقی را مرطوب نگه دارید. وقتی افراد از طریق بینی (و سینوس‌ها) نفس می‌کشند، هوا تمایل به نگه داشتن رطوبت بیشتری دارد که برای ریه‌ها بهتر است. با این حال، افراد دارای تراکئوستومی دیگر این توانایی را ندارند، بنابراین هوایی که تنفس می‌کنند همان میزان رطوبت هوای خارجی را دارا است. در آب و هوای خشک این مسئله می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند، بنابراین مهم است که هوای استنشاق شده را تا آنجا که می‌توانید مرطوب نگه دارید.

• یک پارچه مرطوب را روی لوله تراشه قرار دهید و آن را مرطوب نگه دارید.
• از دستگاه بخور برای کمک به مرطوب‌سازی هوا در شرایط خشک در خانه استفاده کنید.

نکات

• برای راهنمایی و دستورالعمل دقیق‌تر در مورد تمیز کردن و مراقبت از تراکئوستومی با پزشک خود صحبت کنید.
• بسته به دلیل قرارگیری تراکئوستومی، احتمالاً لازم است که لوله‌های تراشه خود را هر 3-6 ماه عوض کنید.
• همیشه مطمئن شوید که لوله از شاخه‌های مخاطی در امان است. همچنین یک لوله تراشه یدکی را همیشه همراه داشته باشید.
• همیشه پس از سرفه کردن، هرگونه مخاط را با پارچه یا دستمال پاک کنید.
• اگر شما یا بیمار با هر گونه خونریزی از منفذ تراکئوستومی یا مشکلاتی مانند گرانولوما، تنگی نفس، سرفه‌های شدید، درد قفسه سینه یا علائم تب رو به رو هستید، فورا با پزشک تماس بگیرید.
• روش‌های مبتنی بر شواهد، استفاده از محلول سالین در هنگام مکش را توصیه نمی‌کند.

مراجعه به پزشک 

این‌ها نشانه‌هایی است که نیاز به کمک پزشکی دارید. باید با پزشک یا پرستار تماس گرفته یا به بیمارستان مراجعه کنید:

• افزایش درد در محل عفونت.
• تب
• قرمز، حساس یا ملتهب شدن پوست اطراف لوله
• ترشحات چرکی یا بد بو از استوما
• نفس کشیدن دشوار
• افزایش ضربان قلب.
• سایر موارد نگران کننده

لوله تراکئوستومی – که به آن تراک یا لوله تراک نیز گفته می‌شود – به فرد اجازه می‌دهد بدون استفاده از بینی یا دهان خود نفس بکشد. بعضی از لوله‌های تراکئوستومی دارای یک بادکنک (کاف) در انتهای خود هستند تا از رسیدن هوا از بینی و دهان جلوگیری کند. یک لوله تراکئوستومی بدون کاف، کاف ندارد. بنابراین، فردی که یک لوله تراکئوستومی بدون کاف دارد، می تواند سرفه کرده و به طور عادی صحبت کند.

هنگام تعویض یک لوله تراکئوستومی بدون کاف، اطمینان حاصل کنید که از دستورالعمل های پزشک پیروی می‌کنید.

نکات کلی

• در صورت امکان، از شخص دوم کمک بگیرید.
• همه لوازم را آماده و در دسترس داشته باشید.
• در صورت استفاده از اتصالات تراکئوستومی، مهم است که مرتباً آنها را تعویض کنید تا از آسیب یا کثیف شدن آنها جلوگیری شود.

خطرات آن چیست؟

این روش ایمن است. با این حال، ممکن است مشکلاتی رخ دهد، از جمله:

• مشکل در قرار دادن مجدد لوله
• خون ریزی.
• استنشاق مایع یا مخاط (آسپیراسیون).
• قرار دادن لوله جدید در مکان اشتباه.

لوازم مورد نیاز:

• دستکش تمیز.
• پتو یا حوله رول شده.
• تجهیزات ساکشن یا مکش.
• لوله تراک جدید و لوله تراک اورژانسی. یک لوله باید به اندازه لوله فعلی باشد و لوله دیگر باید کوچکتر باشد.
• قیچی
• روان کننده محلول در آب.
• در صورت نیاز یک راهنما (اوبتوراتور).
• گره‌های تراک.
• گیره یا موچین.

نحوه تعویض لوله تراکئوستومی بدون کاف

1. دستان خود را با آب و صابون بشویید و از دستیار خود نیز بخواهید همین کار را انجام دهد.
2. دستکش‌های تمیز بپوشید و از دستیار خود بخواهید دستکش‌های تمیز بپوشد.
3. مطمئن شوید که نوک لوله جدید به هیچ سطح غیر استریلی برخورد نکند.
4. در صورت نیاز به استفاده از انسداد دهنده، انسداد کننده را در لوله تراک قرار دهید.
5. اگر لوله تراک دارای لوله داخلی است، آن را برداشته و انسداد دهنده را وارد کنید.
6. لوله تراک را در صورت نیاز مکش دهید.
7. از فرد بخواهید سرش را کمی به عقب برگرداند. این امر باعث می‌شود که باز شدن گردن وی (تراکئوستومی) راحت‌تر دیده شود.
8. یک پتو یا حوله رول شده را زیر یا پشت شانه‌های فرد قرار دهید.
9. در صورت نیاز اکسیژن اضافی بدهید.

تعویض لوله تراکئوستومی بدون کاف

1. لوله تراشه فعلی را محکم نگه دارید و از دستیار خود بخواهید بندها را از آن جدا کند.
2. از دستیار خود بخواهید مقدار کمی روان کننده محلول در آب را در نوک لوله تراک جدید قرار دهد.
3. هنگامی که دستیار شما آماده شد، لوله تراک فعلی را به آرامی از گردن فرد خارج کنید.
4. از دستیار خود بخواهید لوله تراک جدید را بلافاصله وارد کند. (در صورت استفاده از اوبتوراتور، مقداری فشار روی اوبتوراتور وارد کنید.) لوله جدید باید به آرامی با منحنی به سمت پایین و منحنی باز شدن در گردن دنبال شود. در صورت وجود مقاومت، لوله را بردارید و دوباره امتحان کنید.
5. اگر از مسدود کننده استفاده می‎کنید، آن را بردارید.
6. اگر لوله تراشه دارای یک لوله داخلی است، لوله را در جای خود قرار داده و قفل کنید.
7. در حالی که دستیار شما لوله جدید را محکم نگه می‌دارد، لوله دستگاه اکسیژن را به لوله جدید وصل کنید.
8. لوله را با بندهای توری محکم کنید.

اتمام فرآیند

1. وسایل مورد استفاده را دور بیندازید.
2. دستکش‌ها را بردارید و از دستیار خود بخواهید دستکش‌هایش را در آورد.
3. دست‌های خود را بشویید و از دستیار خود بخواهید که دست‌های خود را بشوید.

نکات کلی:

اگر در اولین تلاش قادر به تعویض لوله نیستید:

1. از شخص بخواهید دوباره سرش را به عقب برگرداند.
2. از لوله تراک کوچکتر استفاده کنید.
3. مراحل مشابه را برای تعویض لوله دنبال کنید.
4. به پزشک خود اطلاع دهید که شما از لوله تراک کوچکتر استفاده کرده‌اید.

در موارد زیر با پزشک یا پرستار تماس بگیرید:

• در مورد نحوه تعویض لوله سوالی دارید.

در موارد زیر فوراً کمک بگیرید:

• قادر به قرار دادن لوله جدید نیستید.
• متوجه می شوید که فرد دارای موارد زیر است:
  • مشکل در تنفس.
  • رنگ مایل به آبی روی لب یا ناخن انگشتان دست ایجاد می‌شود.

این علائم ممکن است نشان دهنده یک مشکل جدی باشد که یک مورد اورژانسی است. منتظر نمانید تا ببینید علائم از بین می‎روند یا خیر. بلافاصله از پزشک یا پرستار بیمار کمک بگیرید. با 115 تماس بگیرید.

تهویه مکانیکی یک درمان کمک کننده به زندگی است. دستگاه تنفس مکانیکی دستگاهی است که به افراد کمک می‌کند در مواقعی که قادر به تنفس کافی نیستند راحت‌تر تنفس کنند. دستگاه تنفس مکانیکی را دستگاه تنفس، دستگاه ونتیلاتور یا دستگاه رسپیراتور نیز می‌نامند. بیشتر بیمارانی که به دلیل بیماری شدید به حمایت از دستگاه تنفس مصنوعی نیاز دارند، در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان (ICU) تحت مراقبت قرار می‌گیرند. افرادی که به مدت طولانی به دستگاه تنفس نیاز دارند ممکن است در یک واحد عادی بیمارستان، یک مرکز توان‌بخشی یا تحت مراقبت در خانه باشند.

چرا از ونتیلاتور استفاده می‌شود؟

• برای رساندن اکسیژن به ریه‌ها و بدن
• برای کمک به بدن برای دفع دی‌اکسیدکربن از طریق ریه‌ها
• برای سهولت کار تنفس: به تنهایی نفس کشیدن برای برخی از مردم می‌تواند بسیار دشوار باشد. آن‌ها احساس تنگی نفس و ناراحتی می‌کنند.
• تنفس کمکی برای فردی که به دلیل آسیب به سیستم عصبی مانند مغز یا نخاع تنفس نمی‌کند یا ماهیچه‌های بسیار ضعیفی دارد.

دستگاه ونتیلاتور چگونه کار می‌کند؟

دستگاه تنفس مصنوعی از طریق لوله‌ای (لوله تراشه یا لوله ET) که به داخل دهان یا بینی و پایین به داخل لوله تنفس قرار می‌گیرد، به فرد متصل می‌شود. وقتی پزشک لوله را در نای فرد قرار می‌دهد، لوله گذاری نامیده می‌شود. برخی افراد برای داشتن سوراخی در گردن خود تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند و لوله‌ای (نای تراکئوستومی یا لوله “تراک”) از طریق آن سوراخ به هم متصل می‌شود. لوله تراک می‌تواند تا زمانی که نیاز است در آن بماند. گاهی اوقات شخص می‌تواند با استفاده از یک آداپتور مخصوص به نام دریچه مکالمه، با یک لوله مخصوص در محل صحبت کند.

دستگاه تنفس هوا به علاوه اکسیژن را به ریه‌های فرد می‌دمد. این می‌تواند با انجام تمام اعمال تنفس یا فقط کمک به تنفس فرد، به فرد کمک کند. دستگاه تنفس می‌تواند میزان اکسیژن بیشتری نسبت به ماسک یا وسایل دیگر تحویل دهد. ونتیلاتور همچنین می‌تواند فشار ناشی از بازدم (PEEP) مثبت را تأمین کند. این امر به باز نگه داشتن ریه‌ها کمک می‌کند تا کیسه‌های هوا فرو نروند. لوله موجود در لوله تنفس همچنین در صورت سرفه ضعیف، خارج کردن مخاط را آسان تر می‌کند.

بیماران تحت ونتیلاتور چگونه تحت نظر هستند؟

هرکسی که در دستگاه تنفس مصنوعی در بخش ICU قرار دارد به یک مانیتور متصل می‌شود که ضربان قلب، تعداد تنفس، فشار خون و اشباع اکسیژن را اندازه گیری می‌کند (“02 درصد غلظت اکسیژن”). آزمایش‌های دیگری که ممکن است انجام شود شامل اشعه ایکس قفسه سینه و خون برای اندازه گیری اکسیژن و دی‌اکسیدکربن (“گازهای خون”) است. تیم درمان (از جمله پزشکان، پرستاران، درمان‌گران تنفسی) از این اطلاعات برای ارزیابی وضعیت بیمار استفاده می‌کنند و در صورت لزوم تنظیمات دستگاه تنفس را انجام می‌دهند.

چه مدت از دستگاه ونتیلاتور استفاده می‌شود؟

یک دستگاه تنفس مصنوعی می‌تواند جان انسان را نجات دهد، اما استفاده از آن خطرات نیز دارد. همچنین مشکلی که عامل نیاز فرد به دستگاه تنفس مصنوعی شده را برطرف نمی‌کند. این فقط به فرد کمک می‌کند تا زمانی که سایر درمان‌ها موثر واقع شوند، یا فرد به تنهایی بهتر شود. تیم درمان همیشه سعی می‌کند به فرد کمک کند در اولین زمان ممکن از زیر دستگاه تنفس خارج شود. برخی از بیماران ممکن است فقط چند ساعت یا چند روز زیر دستگاه تنفس مصنوعی باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به مدت طولانی تری به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشند. مدت زمان نیاز به ونتیلاتور بستگی به عوامل زیادی دارد. این موارد می‌تواند شامل قدرت بیمار، وضعیت ریه‌های بیمار قبل از استفاده از دستگاه تنفسی و تعدادی اندام‌های دیگر (مانند مغز، قلب و کلیه) باشد. برخی افراد هرگز به اندازه‌ای بهبود نمی‌یابند که به طور کامل یا اصلا از زیر دستگاه تنفس مصنوعی خارج شوند.

بیمار در حین بودن در زیر ونتیلاتور چه احساسی دارد؟

خود دستگاه تنفس درد ایجاد نمی‌کند. برخی از افراد احساس نمی‌کنند لوله در دهان یا بینی خود وجود دارد. آنها نمی‌توانند صحبت کنند زیرا لوله از بین تارهای صوتی به داخل لوله تنفس منتقل می‌شود. هنگامی که این لوله در جای خود قرار دارد، آنها نمی‌توانند از طریق دهان غذا بخورند. ممکن است فرد با هل دادن هوا به ریه‌ها احساس ناراحتی کند. گاهی اوقات هنگامی که دستگاه تنفس مصنوعی می‌خواهد هوا را به داخل بکشد، فرد سعی می‌کند نفس خود را بیرون دهد. این کار در مقابله (یا مبارزه) با دستگاه تنفس مصنوعی است و کمک کردن دستگاه به نفس کشیدن را سخت‌تر می‌کند.

به افرادی که از دستگاه‌های تنفسی استفاده می‌کنند ممکن است داروهایی (آرام‌بخش یا کنترل کننده درد) داده شود تا احساس راحتی بیشتری داشته باشند. این داروها همچنین ممکن است باعث خواب آلودگی آنها شوند. گاهی اوقات از داروهایی که به طور موقت از حرکت عضلات جلوگیری می‌کنند (عوامل مسدود کننده عصب عضلانی) استفاده می‌شود تا فرد بتواند با دستگاه تنفس نفس بکشد. این عوامل معمولاً هنگامی استفاده می‌شوند که فرد دچار آسیب شدید ریه می‌شود. آنها همیشه در اسرع وقت قبل از برداشته شدن حمایت تنفسی متوقف می‌شوند.

تهویه مکانیکی چه خطراتی دارد؟

مشکلاتی که ممکن است در صورت استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی ایجاد شود عبارتند از:

• عفونت – لوله ET یا لوله تراشه به میکروب‌ها (باکتری‌ها) اجازه می‌دهد تا راحت‌تر وارد ریه‌ها شوند. این می‌تواند باعث عفونت‌هایی مانند ذات‌الریه شود و یک مشکل جدی باشد و ممکن است به این معنی باشد که فرد مجبور است مدت بیشتری زیر دستگاه بماند. ذات الریه یا پنومونی اغلب با آنتی بیوتیک‌ها قابل درمان است.
• نشت ریه (پنوموتوراکس) – گاهی اوقات، قسمتی از ریه که ضعیف است ممکن است بیش از حد پر از هوا شود و شروع به نشت کند. این نشتی باعث می‌شود هوا وارد فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه شود. هوا در این فضا اتاق را اشغال می‌کند بنابراین ریه شروع به فروپاشی می‌کند. اگر این نشت هوا رخ دهد، هوا باید از این فضا خارج شود. نوع دیگری از لوله (لوله قفسه سینه) را می‌توان در قفسه سینه بین دنده‌ها قرار داد تا هوای اضافی را تخلیه کند. این لوله به ریه اجازه می‌دهد دوباره منبسط شود و نشت را ببندد. لوله سینه معمولاً باید مدتی در آنجا بماند تا مطمئن شود نشتی متوقف شده است. به ندرت، نشت ناگهانی ریه می‌تواند باعث مرگ شود.
• آسیب ریه – فشار وارد کردن هوا به ریه‌ها با دستگاه تنفس می‌تواند به ریه‌ها آسیب برساند. پزشکان سعی می‌کنند با استفاده از کمترین فشار مورد نیاز، این خطر را به حداقل برسانند. سطوح بسیار بالای اکسیژن ممکن است برای ریه‌ها نیز مضر باشد. پزشکان فقط به اندازه کافی اکسیژن می‌دهند تا مطمئن شوند اکسیژن کافی برای تامین اندام‌های حیاتی بدن تامین می‌شود. گاهی اوقات هنگامی که ریه‌ها آسیب می‌بینند، کاهش این خطر دشوار است. با این حال، اگر فرد بتواند از بیماری جدی بهبود یابد، این آسیب ممکن است بهبود یابد.
• عوارض جانبی داروها – آرام‌بخش‌ها و داروهای مسکن می‌توانند باعث گیج به نظر رسیدن یا هذیان گفتن فرد شوند و این عوارض جانبی ممکن است حتی پس از قطع دارو همچنان روی فرد باقی بماند. تیم درمان سعی می‌کند مقدار مناسب دارو را برای فرد تنظیم کند. افراد مختلف نسبت به هر دارو واکنش متفاوتی نشان می‌دهند. اگر به دارویی برای جلوگیری از حرکت عضلات نیاز باشد، ممکن است عضلات برای مدتی پس از قطع دارو ضعیف شوند که ممکن است با گذشت زمان بهتر شود. متأسفانه، در برخی موارد، این ضعف هفته‌ها تا ماه‌ها باقی می‌ماند.
• ناتوانی در قطع حمایت ونتیلاتور – گاهی اوقات، شرایطی که باعث می‌شود فرد به دستگاه تنفس نیاز داشته باشد، با وجود درمان بهبود نمی‌یابد. وقتی این اتفاق می‌افتد، تیم درمان در صورت تمایل، ترجیحات درمانی بیمار را در مورد ادامه حمایت از دستگاه تنفسی با بیمار در میان می‌گذارد. اغلب تیم درمان این بحث‌ها را با خانواده بیمار انجام می‌دهد، زیرا ممکن است به دلیل ماهیت شدید بیمار خود نتواند در آن شرکت کند. در شرایطی که فرد در حال بهبودی نیست یا در حال بدتر شدن است، ممکن است تصمیمی گرفته شود که پشتیبانی از دستگاه تنفسی، قطع شود.

تهویه مکانیکی یک “درمان پایدار برای زندگی” است. این درمانی است که می‌تواند طول عمر را افزایش دهد. ممکن است فقط برای مدت کوتاهی مورد نیاز باشد. با این حال، برخی از مردم را نمی‌توان از دستگاه تنفس جدا کرد و نمی‌خواهند زیر دستگاه بمانند. سایر افرادی که می‌دانند دارای مشکل شدید ریه یا سلامتی هستند ممکن است حتی مایل نباشند از دستگاه تنفس مصنوعی استفاده کنند. این به این دلیل است که دستگاه تنفس مصنوعی نمی‌تواند وضعیت زمینه‌ای آن‌ها را برطرف کند.

برخی از افراد در مورد اینکه چه مدت زمانی باید بر زیر دستگاه تنفس مصنوعی قرار گیرد افکار بسیار خاصی دارند. اگرچه تیم درمان به مردم و خانواده‌های آن‌ها در تصمیم گیری‌های سخت در مورد پایان زندگی کمک می‌کند، اما این شخص است که حرف آخر را می‌زند. اگر فردی نمی‌تواند تصمیم گیری کند یا صحبت کند، تیم درمان با نماینده قانونی او (معمولاً والدین، ​​همسر، فرزند بزرگسال یا خویشاوندان بیمار) صحبت می‌کند.

سندرم ديسترس تنفسی حاد (ARDS) یک مشکل جدی ریه است. مایع ایجاد شده در ریه‌ها، باعث مشکلات تنفسی و سطح اکسیژن پایین در خون می‌شود. ARDS بسیار خطرناک است، زیرا اندام‌هایی مانند مغز و کلیه‌ها که نیاز به اکسیژن دارند ممکن است ازکار بیافتند همچنین می‌تواند یک فشار بر روی قلب قرار دهد.

اکثر افراد مبتلا به ARDS در بخش مراقبت های ویژه (ICU) درمان خواهند شد.

علائم و نشانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها

افراد مبتلا به سندرم ديسترس حاد تنفسی دارای مشکلات شدید تنفس هستند. آن‌ها احساس تنگی نفس می‌کنند و سریع نفس می‌کشند.

سندرم ديسترس حاد تنفسی می‌تواند به سرعت بدتر شود.

علل شایع

اغلب در افرادی که برای بیماری یا آسیب جدی دیگری درمان می‌شوند، اتفاق می‌افتد. اغلب اوقات افرادی که به سندرم ديسترس حاد تنفسی (ARDS)  مبتلا می‌شوند، به دلیل دیگری در بیمارستان هستند.

بسیاری از عوامل می‌توانند باعث ایجاد ARDS شوند، مانند:

• عفونت در خون (سپسیس). این شایع ترین علت است.
• یک آسیب جدی به سر یا سینه، یا خون‌ریزی شدید ناشی از آسیب.
• عفونت در ریه‌ها (پنومونی)
• سایر علل

تشخیص

پزشک بر اساس معاینه پزشکی و سایر اقدامات تشخیصی سندرم ديسترس حاد تنفسی را تشخیص می‌دهد. این اقدامات عبارتند از:

• تصویربرداری مانند یک عکس رادیولوژی با اشعه ایکس قفسه سینه یا سی‌تی‌اسکن
• اقداماتی مانند نوار قلب یا اکوکاردیوگرام، برای دیدن اینکه آیا یک مشکل قلبی باعث ایجاد علائم می‌شود.
• آزمایش خون، مانند یک آزمایش گاز خون شریانی، به نظر می‌رسد که چگونه بدن را دریافت می‌کند.
• سایر موارد

درمان

سندرم ديسترس حاد تنفسی در ICU درمان می‌شود. درمان‌ها ممکن است شامل موراد زیر باشد:

• پیدا کردن عامل بیماری که باعث مشکل شده است. اگر سندرم ديسترس حاد تنفسی ناشی از عفونت باشد، به عنوان مثال، عفونت با آنتی‌بیوتیک‌ها درمان می‌شود.
• پشتیبانی تنفس این اغلب شامل یک تهویه کننده است که بیمار به ونتیلاتور یا دستگاه کمک تنفسی برای کمک به ریه‌ها متصل می‌شود
• پشتیبانی تغذیه که ممکن است شامل تغذیه از طریق ورید یا از طریق یک لوله در معده باشد.
• تحت نظر داشتن بیمار یا مانیتورینگ
• مایعات و داروها از طریق IV (لوله‌ای که به ورید متصل می‌شوند) تحویل داده می‌شود.
• سایر موارد بر حسب نیاز

سپسیس یک واکنش شدید به عفونت است که می‌تواند حتی باعث مخاطرات جانی شود. سپسیس می تواند بسیار سریع توسعه یابد و نیاز به مراقبت فوری در یک بیمارستان دارد.

علائم و نشانه‌ها

در صورت داشتن هر نشانه‌ای از سپسیس لازم است هرچه سریع‌تر برای درمان آن اقدام کنید. هرچه زودتر به دنبال درمان باشید، شانس شما برای بهبود بالاتر می‌رود. علائم و نشانه‌های سپسیس عبارتند از:

• تب به همراه/یا لرز
• گیجی یا سرگردانی
• دشواری در تنفس
• ضربان قلب تند یا کاهش فشار خون (هایپوتنشن)
• درد شدید
• تعرق شدید پوست

علائم مذکور ممکن است با وضعیت‌های دیگری مانند پنومونی، کووید ۱۹ یا سرطان اشتباه گرفته شوند.

در صورت مشکوک بودن به سپسیس، بهترین کار این است که مستقیماً به دنبال یک متخصص برای درمان آن باشید. یک پزشک متخصص می‌تواند شما و یا فردی که تحت مراقبت شما است را برای تشخیص معاینه کند.

سپسیس سه مرحله دارد که عبارتند از:

1. سپسیس

یک عفونت وارد جریان خون شما شده و تورم گسترده در بدن ایجاد می‌کند.

2. سپسیس شدید

عفونت و التهاب به حدی شدید است که عملکرد اعضای بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

3. شوک سپتیک

شوک سپتیک وضعیت حاد سپسیس است که باعث افت شدید فشار خون می‌شود. این وضعیت می‌تواند مشکلات بسیار جدی را در بدن ایجاد کند که عبارتند از:

• اختلال عملکرد اندام
• نارسایی تنفسی یا قلبی
• سکته
• مرگ احتمالی

در حالی که سپسیس اغلب در مراکز بیمارستانی رخ می‌دهد، در مکان‌های دیگر نیز ممکن است اتفاق بیفتد. در برخی موارد، ممکن است حتی از وجود عفونتی که به صورت بالقوه می‌تواند به سپسیس منجر شود، بی‌اطلاع باشید.

شوک سپتیک سپسیس است که باعث فشار خون بسیار کم می شود که جریان خون را به بدن محدود می‌کند. این می‌تواند باعث از کار افتادن بعضی دستگاه‌های بدن شود.

اگرچه برخی افراد بیشتر در معرض خطر عفونت هستند، اما هرکسی ممکن است به سپسیس مبتلا شود. افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند، عبارتند از:

• خردسالان و سالمندان
• افراد با سیستم ایمنی ضعیف‌تر مانند افراد مبتلا به ایدز یا آن‌هایی که برای سرطان تحت شیمی درمانی هستند.
• افراد در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU)
• افرادی که زیر دستگاه‌های خاص مانند ونتیلاتور یا لوله‌های تنفسی قادر به زندگی هستند.

علل شایع

هر نوع عفونتی می‌تواند منجر به سپسیس شود. اما عفونت‌های زیر خطر بیشتری در ایجاد سپسیس دارند:

• عفونت ریه مانند پنومونی.
• عفونت‌های روده‌ای مانند E. coli.
• عفونت‌های کلیوی
• عفونت خون
• عفونت پوستی مانند برش.

افراد مبتلا به سپسیس ممکن است در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) برای چند روز یا چند هفته درمان شوند. آی‌سی‌یو بخشی از بیمارستان است که افراد بسیار بیمار بستری می‌شوند.

تشخیص

پزشک شما اقداماتی را برای تشخیص و تعیین شدت عفونت، تجویز می‌کند. آزمایش خون یکی از اولین آزمایش‌هایی است که تجویز می‌شود. که شامل موارد زیر می‌شود:

• عفونت
• مشکلات لخته شدن
• عملکرد غیر عادی کبد یا کلیه
• کاهش میزان اکسیژن
• اختلال الکترولیت که بر میزان آب بدن و اسیدیته خون تأثیر می‌گذارد.

بسته به علائم و نتیجه آزمایش خون، پزشک ممکن است آزمایش‌های دیگری را نیز تجویز کند که عبارتند از:

• آزمایش ادرار برای بررسی وجود باکتری در ادرار
• آزمایش ترشح زخم (برای بررسی احتمال عفونت یک زخم باز)
• آزمایش ترشحات خلط و موکوس (برای شناسایی میکروب‌های ایجاد کننده عفونت)

 پزشک ممکن است روش‌های تشخیص زیر را نیز توصیه کند:

• عکس رادیولوژی اشعه ایکس قفسه سینه برای مشاهده ریه‌ها
• سی‌تی‌اسکن برای مشاهده عفونت در کیسه صفرا یا تخمدان‎‌ها
•  ام‌آر‌آی که عفونت را در بافت‌های نرم بدن نشان می‎‌دهد

درمان

در صورت اهمال در درمان، سپسیس می‌تواند به سرعت به شوک سپتیک تبدیل شده و منجر به مرگ شود.

بر اساس یک بررسی انجام شده توسط منبع معتبر، افراد مسن‎تر می‎توانند نسبت به داروهایی که فشارخون را بالا می‌برند و آنتی‌بیوتیک‌ها حساس‌تر باشند. علاوه بر این، سالمندان بیشتر در آی‌سی‌یو به هذیان مبتلا می‌شوند و لازم است به طور منظم برای بررسی علائم سپسیس غربالگری شوند.

پزشکان فرد را با آنتی‌بیوتیک‌ها درمان خواهند کرد. آن‌ها سعی خواهند کرد عفونتی را پیدا کنند که به سپسیس منجر شود.

پزشکان از چندین داروی دیگر برای درمان سپسیس استفاده می‌کنند که عبارتند از:

• داروهایی برای افزایش فشارخون
• انسولین برای تثبیت قند خون
• کورتیکواستروئیدها برای کاهش تورم
• مسکن‌ها برای از بین بردن درد و ناراحتی

سپسیس شدید ممکن است به مقادیر زیادی مایعات داخلی وریدی و یک دستگاه تنفسی برای تنفس نیز نیاز داشته باشد. در صورت درگیر شدن کلیه‌ها، ممکن است دیالیز ضروری باشد. کلیه‌های شما به فیلتر کردن مواد زائد مضر، نمک و آب اضافی خون شما کمک می‌کنند. با استفاده از دیالیز، در واقع یک ماشین این کارها را به جای کلیه‌ها انجام می‌‎دهد. در برخی موارد، برای برداشتن منبع عفونت، ممکن است به جراحی نیاز داشته باشیم. این می‌تواند شامل تخلیه آبسه پر از چرک یا برداشتن بافت عفونی باشد. گزینه‌های درمانی در افراد مسن‌تر، بسته به عوامل خطر ممکن است کمی متفاوت باشد.

فرد ممکن است درمان‌های جدید را در حالی که هنوز در بیمارستان است، شروع کند. اگر فرد باید در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) درمان شود، کارکنان آی‌سی‌یو همه کارهایی را که می‌توانند برای درمان تمام مشکلات مربوط به سپسیس، از جمله عفونت انجام دهند، انجام خواهند داد. آی‌سی‌یو می‌تواند ترسناک و گیج کننده برای بیماران و خانواده‌ها، دوستان و هواداران آن‌ها باشد. اما طراحی شده است تا عزیزان خود را راحت و امن نگه دارید و بهترین مراقبت‌های پزشکی را ارائه دهید.

اگر فردی با سپسیس بسیار بدحال باشد، تجهیزات در آی‌سی‌یو می‌توانند از بسیاری از سیستم‌های بدن حمایت کنند. اگر فرد نیاز به تنفس داشته باشد، ممکن است از تهویه کمکی و تنفس مصنوعی استفاده شود.

سندرم مراقبت‌های پس از درمان مجموعه‌ای از علائم جسمی، ذهنی و احساسی، محدودیت‌ها و اختلالاتی است که در افرادی که اخیراً در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان (آی‌سی‌یو) تحت درمان قرار گرفته‌اند، وجود دارد. این اختلالات ممکن است مزمن باشند و ممکن است مشارکت کامل بیمار را در فعالیت‌های عادی خود پس از ترخیص از آی‌سی‌یو محدود کنند.

اگر اخیراً از بخش مراقبت‌های ویژه مرخص شده‌اید، می‌توانید از مراقبت‌های فیزیوتراپیست برای کمک به بهبودی کامل و بازگشت به سطح قبلی کار و فعالیت تفریحی خود بهره‌مند شوید.

به دلیل پیشرفت‌های پزشکی در چند دهه گذشته، اکنون افراد بیشتری از بیماری‌های بحرانی جان سالم به در می‌برند. پزشکان بیشتر بر روی پیامدهای کوتاه مدت فوری این بیماران تمرکز می‌کردند. اخیراً، متخصصان پزشکی توجه خود را به نتایج درازمدت نجات یافتگان از بیماری‌های بحرانی معطوف کرده‌اند. آنچه آن‌ها کشف کردند این بود که اگرچه بقای آی‌سی‌یو بهبود یافت، اما بیماران برای هفته ها، ماه ها و حتی سال ها به سطح عملکرد قبلی خود بازنگشتند. بیماران علائم ذهنی، جسمی و احساسی مرتبط با بیماری و درمان بحرانی خود را در آی‌سی‌یو ایجاد کردند.

همه گیری جهانی بهداشت ناشی از ویروس COVID-19 شرایطی را ایجاد کرده است که ممکن است افراد بیشتری نیاز به مراقبت‌های آی‌سی‌یو داشته باشند. از آنجایی که این افراد از ویروس بهبود می‌یابند و از بیمارستان مرخص می‌شوند، ممکن است برای بهبودی کامل به خدمات و منابع درمانی و مراقبتی قابل توجهی نیاز داشته باشند.

تعداد قابل توجهی از افراد ممکن است با سندرم مراقبت‌های پس از درمان مراجعه کنند و نیاز به توان‌بخشی طولانی مدت داشته باشند. فیزیوتراپی ممکن است یک بخش مهم در روند توان‌بخشی و بهبودی برای افراد مبتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان باشد.

چه کسی به سندرم مراقبت‌های پس از مراقبت‌های ویژه (pics) مبتلا می‌شود؟

هرکسی که از یک بیماری بحرانی که بستری شدن در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) را تضمین می‌کند زنده بماند، مستعد ابتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان است.

علاوه بر بازماندگان آی‌سی‌یو که به شدت بیمار هستند، خانواده و مراقبان که مراقبت و حمایت مورد نیاز را ارائه می‌دهند نیز می‌توانند برخی از علائم ذهنی و عاطفی مشابه سندرم مراقبت‌های پس از درمان را داشته باشند. این وضعیت سندرم مراقبت‌های پس از درمان فامیلی نامیده می‌شود.

سندرم مراقبت‌های پس از درمان بر کیفیت زندگی بیمار و خانواده تأثیر می‌گذارد.

علائم و نشانه‌ها

همه بیمارانی که در آی‌سی‌یو مراقبت می‌شوند، سندرم مراقبت‌های پس از درمان ایجاد نمی‌کنند. عواملی که ممکن است خطر ابتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان را افزایش دهند عبارتند از:

• تهویه مکانیکی بیش از 48 ساعت
• جنسیت مؤنث
• سن بالاتر
• هذیان در طول اقامت در آی‌سی‌یو

درک علائم سندرم مراقبت‌های پس از درمان می‌تواند به شما کمک کند تشخیص دهید که آیا ممکن است آن را داشته باشید یا خیر. سندرم پس از مراقبت‌های ویژه مجموعه‌ای از علائم است. شما ممکن است برخی یا تعداد زیادی از آن‌ها را داشته باشید. علائم به صورت اختلالات جسمی، اختلالات شناختی و اختلالات ذهنی/عاطفی ظاهر می‌شوند.

بیماران مبتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان ممکن است علائم مغزی (شناختی)، عاطفی و/یا جسمی جدید داشته باشند یا بدتر شوند. علائم بعد از بیماری بحرانی شروع می‌شود، پس از ترخیص از آی‌سی‌یو ادامه می‌یابد و می‌تواند برای هفته‌ها، ماه‌ها و حتی سال‌ها ادامه یابد.

علائم مغزی (شناختی):

• کاهش حافظه، مشکلات تفکر
• مشکل در صحبت کردن
• فراموشی
• تمرکز ضعیف
• مشکل سازماندهی و حل مسئله

علائم عاطفی:

• اختلال استرس پس از سانحه (کابوس، خاطرات ناخواسته)
• اضطراب
• افسردگی
• کاهش انگیزه

علائم جسمی:

• ضعف عضلانی
• خستگی
• کاهش تحرک
• مشکل در تنفس
• بی‌خوابی

علائم سندرم مراقبت‌های پس از درمان فامیلی در مراقبین ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اضطراب و/یا افسردگی
• احساس غرق شدن و فشار
• اختلال استرس پس از سانحه
• غم و اندوه
• تغییرات در خواب

اختلالات جسمی

اگر سندرم مراقبت‌های پس از درمان دارید، ممکن است اختلالات جسمی قابل توجهی را تجربه کنید که در تحرک عملکردی مشکل ایجاد می‌کند. این اختلالات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• از دست دادن قدرت.
• از دست دادن دامنه حرکتی
• کاهش توانایی تنفس
• کاهش استقامت
• سرعت پیاده روی کندتر
• کاهش تعادل
• کاهش فعالیت های زندگی روزمره

تعداد قابل توجهی از افراد مبتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان پس از درمان آی‌سی‌یو در بازگشت به وضعیت عملکردی کامل خود مشکل دارند. بسیاری از افراد به سطح شغلی قبلی خود باز نمی‌گردند و برخی از افراد برای بازگشت به رانندگی مستقل و مشارکت در جامعه خود نیاز به توان‌بخشی قابل توجهی دارند.

اختلالات شناختی

ممکن است پس از اقامت در بخش مراقبت‌های ویژه، اختلال شناختی نیز به‌وجود بیایند. مشکلات توجه، حافظه و تمرکز ممکن است وجود داشته باشد. یک مطالعه نشان داد که تقریباً نیمی از بازماندگان از سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) نوعی اختلال شناختی را تجربه می‌کنند و این ممکن است تا دو سال یا بیشتر پس از ترک بیمارستان ادامه یابد.

این نارسایی‌های شناختی ممکن است با وجود محدودیت‌های جسمی و اختلالات ذهنی بدتر شوند. غربالگری اختلالات شناختی پس از ترخیص از آی‌سی‌یو ضروری است.

سلامت روان

برخی از بازماندگان بیماری وخیم و اقامت در آی‌سی‌یو دچار اختلالات روانی قابل توجهی می‌شوند. این ممکن است شامل افسردگی، اضطراب و علائم اختلال استرس پس از سانحه باشد.

در حالی که مراقبت از سلامت روان ممکن است خارج از محدوده عمل فیزیوتراپیست شما باشد، او ممکن است از شما در مورد احساسات‌تان برای بررسی هرگونه اختلال در سلامت روان سوال کند. اگر نشانه‌هایی از مشکل را نشان دادید، می‌توان به یک ارائه دهنده مناسب ارجاع داد.

یکی از مشکلات عمده سندرم مراقبت‌های پس از درمان بستری مجدد در بیمارستان است. یک مطالعه نشان داد که حدود 80 درصد از افرادی که از آی‌سی‌یو مرخص می‌شوند، در دو سال بعد نیاز به بستری مجدد در بیمارستان یا توان‌بخشی داشتند. یک سوم از آن بستری مجدد در بیمارستان در اولین ماه پس از ترخیص از آی‌سی‌یو اتفاق افتاد.

یکی از اهداف فیزیوتراپی برای سندرم مراقبت‌های پس از درمان کمک به بهبودی کامل شما است. بخشی از این بهبودی کمک به شما برای جلوگیری از بستری مجدد در بیمارستان است.

اگر برای مدت طولانی در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده‌اید، و اگر مشکوک هستید که ممکن است از سندرم مراقبت‌های پس از درمان رنج ببرید، باید فوراً به پزشک خود مراجعه کنید. آن‌ها می‌توانند مراقبت‌های شما را هماهنگ کنند تا به شما در بازیابی تحرک، کاهش اضطراب و افسردگی و بهبود کیفیت زندگی کمک کنند.

چه چیزی باعث سندرم مراقبت‌های پس از درمان می‌شود؟

سندرم پس از مراقبت‌های ویژه از ترکیب عوامل مختلف ایجاد می‌شود. مراقبت در آی‌سی‌یو خود به دلیل شرایط پزشکی جدی (مانند نارسایی تنفسی، سپسیس یا گندخون) می‌تواند شدید باشد. استفاده از تجهیزات حیاتی (مانند لوله های داخل تراشه، ونتیلاتورهای مکانیکی)؛ و استفاده از داروهای آرام‌بخش، درد و سایر داروهایی که اثرات تغییر دهنده ذهن (از جمله هذیان آور) دارند. قرار گرفتن بیمار در معرض همه این عوامل استرس‌زا منحصر به فرد می‌تواند بر بسیاری از جنبه‌های زندگی بازمانده آی‌سی‌یو تأثیر بگذارد.

تشخیص

پزشکان و روان‌شناسان از تست‌های غربالگری اختلالات شناختی برای ارزیابی عملکردهای ذهنی استفاده می‌کنند. اختلالات استرس و اضطراب و افسردگی را نیز می‌توان با پرسشنامه‌های غربال‌گری ارزیابی کرد. ضعف جسمانی ناشی از استراحت طولانی مدت و بیماری با معاینه جسمی و سابقه پزشکی به راحتی قابل تشخیص است. درد و دلیریوم نیز به دقت ارزیابی می‌شود.

درمان

تیم مراقبت از روش‌های بسیاری برای پیشگیری و درمان سندرم مراقبت‌های پس از درمان استفاده خواهد کرد. این شامل:

• استفاده از آرام‌بخش سبک یا حداقل.
• ارائه کمترین دوز مورد نیاز برای مدیریت درد.
• نظارت و مدیریت هذیان.
• حرکت دادن بیمار در اسرع وقت در آی‌سی‌یو. حتی پس از اقامت در آی‌سی‌یو، فیزیوتراپ‌ها و کاردرمانگران می‌توانند به کاهش ضعف و بهبود عملکرد جسمی ادامه دهند.
• توصیه توان‌بخشی ریوی یا قلبی عروقی (در صورت لزوم) به دلیل شیوع بالای بیماری‌های تنفسی و قلبی عروقی در بیماران پس از ترخیص آی‌سی‌یو.
• درمان افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه با ترکیبی از داروها، درمان‌های روان‌شناختی و رفتاری.
• اجتناب از هیپوگلیسمی (سطح قند خون پایین) و هیپوکسمی (سطح پایین اکسیژن).
• تشويق بيمار و اعضاي خانواده به نگهداري سوابق آی‌سی‌یو.
• ارائه مشاوره‌های بعدی با روانشناس یا روان‌پزشک برای بیماران دارای علائم عاطفی.
• توصیه به بیمار برای خواب کافی و تغذیه سالم.

رویکرد چند رشته‌ای به مراقبت

از آنجایی که سندرم مراقبت‌های پس از درمان ممکن است بسیاری از قسمت‌های مختلف بدن شما را تحت تأثیر قرار دهد و ممکن است تأثیر قابل‌توجهی بر عملکرد کلی شما داشته باشد، ممکن است چندین ارائه‌دهنده مراقبت‌ در مراقبت شما از سندرم مراقبت‌های پس از درمان مشارکت داشته باشند. این ارائه دهندگان ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• فیزیوتراپیست
• پزشک
• کاردرمانگر
• آسیب‌شناس زبان گفتار (گفتار درمان)
• روانشناس

دوستان و خانواده بیمار باید درک کنند که ممکن است نقش مهمی در بازتوانی برای سندرم مراقبت‌های پس از درمان داشته باشند. ممکن است به حمل و نقل، تهیه غذا یا کمک در انجام فعالیت‌های اساسی زندگی روزمره نیاز داشته باشید.

داشتن یک خانواده و شبکه اجتماعی قوی می‌تواند به بیمار در انجام این وظایف روزانه و در حین بهبودی از سندرم مراقبت‌های پس از درمان کمک کند. آن‌ها می‌توانند به عنوان یک تیم تشویق کننده خدمت کنند، می‌توانند تشویق و انگیزه ایجاد کنند و می‌توانند نشانه‌های افسردگی و اضطراب را ببینند. آن‌ها بخشی جدایی ناپذیر از تیم مراقبت بیمار هستند.

مکان‌های درمان

پس از بستری شدن در آی‌سی‌یو، احتمالاً به مرکز توان‌بخشی یا خانه خود مرخص خواهید شد. اگر در یک مرکز توان‌بخشی پذیرفته شوید، خدماتی را در آنجا دریافت خواهید کرد. فیزیوتراپیست، کاردرمانگر و سایر متخصصان مراقبت‌ها به اتاق بیمار می‌آیند و وضعیت وی را ارزیابی می‌کنند و به او کمک می‌کنند تا تحرک و عملکرد خود را دوباره به دست آورد.

اگر به خانه بروید، ممکن است از خدمات مراقبت در منزل بهره مند شوید. تیم درمانی می‌تواند به خانه بیاید و وضعیت بیمار را ارزیابی کند و در آنجا ارائه خدمات دهد.

هنگامی که مقداری قدرت و تحرک را به دست آوردید، ممکن است از رفتن به یک کلینیک درمانی سرپایی برای دریافت خدمات توان‌بخشی خود بهره مند شوید. فیزیوتراپیست شما تجهیزات ورزشی تخصصی دارد تا به شما کمک کند قدرت، استقامت و تحرک کامل را به دست آورید.

فیزیوتراپی برای سندرم مراقبت‌های پس از درمان

اولین جلسه شما با فیزیوتراپیست برای سندرم مراقبت‌های پس از درمان ارزیابی اولیه نامیده می‌شود. در طول این قرار ملاقات، فیزیوتراپیست با شما مصاحبه خواهد کرد و در مورد دوره مراقبت شما تا کنون صحبت خواهد کرد.

برای پاسخ به سؤالات خاص در مورد مدت بستری، وضعیت عملکردی قبل از بستری شدن در بیمارستان، و این‌که آیا و چه مدت تهویه مکانیکی شده‌اید، آماده باشید. فیزیوتراپیست در مورد سایر خدمات توان‌بخشی که تاکنون دریافت کرده‌اید از شما می‌پرسد و آن‌ها سابقه پزشکی گذشته شما را بررسی می‌کنند.

پس از مصاحبه، فیزیوتراپیست ارزیابی اولیه را انجام خواهد داد. او چیزهای مختلفی را اندازه‌گیری می‌کند و به دنبال اختلالات خاصی است که ممکن است تحرک عملکردی بیمار را محدود کند. اختلالات رایج اندازه‌گیری شده عبارتند از:

• دامنه حرکت
• راه رفتن
• استحکام – قدرت
• تعادل
• تنفس
• تحمل

چندین ابزار سنجش نتایج ممکن است برای دریافت حس تحرک شما استفاده شود. فیزیوتراپیست ممکن است آزمایش شش دقیقه پیاده روی را برای ارزیابی استقامت و سرعت راه رفتن شما انجام دهد، یا ممکن است تست دیگری انجام شود. این تست‌های ساده می‌توانند اطلاعاتی در مورد تحرک عمومی بیمار ارائه دهند و می‌توانند به درمانگر اطلاعات لازم برای ارزیابی عملکرد بیمار ارائه دهند.

اگر با کمکی مانند عصا یا واکر راه می‌روید، فیزیوتراپیست می‌تواند اندازه مناسب آن را بررسی کند. او همچنین می‌تواند مطمئن شود که شما با خیال راحت از آن استفاده می‌کنید.

هنگامی که ارزیابی به پایان رسید، درمانگر شما باید ایده خوبی از تحرک عملکردی و اختلالاتی که ممکن است منجر به محدودیت در حرکت شما شود، داشته باشد. سپس درمانگر با شما و خانواده تان برای ایجاد یک برنامه مراقبت و اهداف برای توان‌بخشی همکاری خواهد کرد. اهداف مشترک ممکن است بازگشت به قدرت کامل، بهبود تعادل و بازگشت به راه رفتن عادی بدون ابزار کمکی باشد.

ورزش باید ابزار اصلی شما در طول فیزیوتراپی باشد. فیزیوتراپیست شما برای کمک به بهبود قدرت، تعادل، تحرک و عملکرد شما با شما همکاری خواهد کرد. سه حوزه تمرکز حین توان‌بخشی عبارتند از:

• تحرک تخت: چقدر خوب حرکت می‌کنید در حالی که دراز کشیده‌اید.
• انتقال: حرکت از یک وضعیت به موقعیت دیگر، مانند بلند شدن از تخت و نشستن روی صندلی.
• راه رفتن: چقدر می‌توانید ایمن راه بروید.

درمانگر شما می‌تواند یک برنامه توان‌بخشی و ورزش را برای تمرکز بر مناطقی که بیشترین آسیب را دارند تنظیم کند.

تمریناتی که ممکن است بعد از سندرم مراقبت‌های پس از درمان تجویز شوند ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• بلند کردن پا
• تمرینات تنفسی برای بهبود عملکرد ریه
• مینی اسکات
• اکستنشن پای نشسته
• بالا بردن پاشنه و پنجه پا
• ایستادن تک پا برای تعادل
• تمرینات راه رفتن و راه رفتن روی سطوح مختلف
• بالا رفتن از پله
• تمرینات هوازی مانند دوچرخه سواری یا پیاده روی روی تردمیل

اگر سندرم مراقبت‌های پس از درمان دارید، حتماً قبل از انجام هر تمرینی با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید.

حدود یک سوم از بیماران بستری در آی‌سی‌یو نیاز به تهویه مکانیکی دارند. از آنجایی که بسیاری از بیماران بستری شده، نیاز به استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی دارند. کسانی که زنده می‌مانند و در نهایت از آی‌سی‌یو مرخص می‌شوند ممکن است از مشکلات قابل توجهی رنج ببرند.

یکی از مشکلات عمده سندرم مراقبت‌های پس از درمان، ضعف اکتسابی در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) است. این در حدود 30 درصد از بیمارانی که تهویه شده‌اند، 80 درصد از بیماران مبتلا به سپسیس و در 50 درصد از بیمارانی که حداقل یک هفته را در آی‌سی‌یو سپری می‌کنند، رخ می‌دهد. این ضعف می‌تواند تا یک سال یا بیشتر ادامه داشته باشد.

تشخیص ضعف به دلیل سندرم مراقبت‌های پس از درمان با انجام تست دستی عضله انجام می‌شود. فیزیوتراپ شما می‌تواند این کار را درست در کنار تخت شما در بیمارستان یا زمانی که روی صندلی در خانه نشسته‌اید انجام دهد. نمره صفر (بدون انقباض عضلانی) تا پنج (قدرت کامل) به تست‌های قدرت برای گروه‌های مختلف عضلانی اختصاص داده می‌شود. این حرکات عبارتند از:

• ابداکشن شانه (بالا بردن بازو به پهلو)
• خم کردن آرنج
• اکستنشن مچ (بالا بردن پشت دست به بالا)
• خم شدن لگن (خم شدن لگن به بالا)
• اکستنشن زانو (صاف کردن زانو)
• دورسی فلکشن مچ پا (خم کردن مچ پا و انگشتان پا به بالا)

در صورت امتیازدهی دوطرفه، حداکثر امتیاز 60 امکان پذیر است. نمره 48 یا کمتر نشان دهنده وجود ضعف به دلیل سندرم مراقبت‌های پس از درمان است.

فیزیوتراپیست‌ها متخصص حرکت و تقویت هستند. نقش فیزیوتراپی در مدیریت سندرم مراقبت‌های پس از درمان  برای کمک به بازیابی قدرت و استقامت شما مهم است تا بتوانید به درستی عمل کنید.

اگر خدمات سندرم مراقبت‌های پس از درمان  را در یک بیمارستان توان‌بخشی دریافت می‌کنید، فیزیوتراپیست شما ممکن است درمان‌های مشترک با یک کاردرمانگر داشته باشد. فیزیوتراپیست و کاردرمانگر ممکن است برای بهبود ایستادن و راه رفتن در حین انجام فعالیت‌های روزمره زندگی، مانند شانه زدن موها یا مسواک زدن دندان‌ها، با هم کار کنند.

اگر فیزیوتراپیست را در خانه برای سندرم مراقبت‌های پس از درمان دریافت می‌کنید، ممکن است در تمرینات قابل انجام محدود باشد. نگران نباشید – فیزیوتراپیست‌های مراقبت در منزل خلاق هستند و می‌توانند راه‌هایی برای ارائه تمرینات فعالیت‌های چالش برانگیز برای بهبود تحرک شما بیابند.

فیزیوتراپی سرپایی برای سندرم مراقبت‌های پس از درمان ممکن است شامل استفاده از دستگاه‌های ورزشی برای بهبود قدرت و استقامت باشد. ابزارهای خاص تعادل، مانند توپ یا تخته ممکن است برای بهبود تعادل و حس عمقی استفاده شوند. دوچرخه‌های ثابت، دوچرخه‌های بالاتنه یا تردمیل ممکن است برای بهبود استقامت تنفسی و هوازی در دسترس باشند.

صرف نظر از جایی که خدمات فیزیوتراپی خود را دریافت می‌کنید، فیزیوتراپیست باید پیشرفت شما را با پزشک و تیم مراقبت خود در میان بگذارد تا از تداوم مراقبت در طول دوره توان‌بخشی اطمینان حاصل شود. فیزیوتراپیست ممکن است نیاز به همکاری نزدیک با کاردرمانگر و یا روانشناس داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که نیازهای عاطفی، شناختی و جسمی شما برآورده شده است

چگونه اعضای خانواده می‌توانند به عزیزان مبتلا به سندرم پس از مراقبت‌های ویژه کمک کنند؟

اعضای خانواده می‌توانند با تشویق ورزش، با شروع در آی‌سی‌یو، به کاهش اثرات سندرم مراقبت‌های پس از درمان کمک کنند.

• در مورد تاریخ و زمان فعلی و افراد آشنا، مکان‌ها و رویدادهای جاری صحبت کنید.
• تصاویر یا وسایل مورد علاقه را از خانه بیاورید.
• برای کمک به مقابله با اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه، یک دفترچه یادداشت آی‌سی‌یو داشته باشید.
• داستان‌ها را با صدای بلند کنار تخت بخوانید.
• فعالیت‌هایی مانند بازی‌های کاغذی یا پازل انجام دهید.
• تشویق به خواب در طول شب و فعالیت در روز.
• از تیم مراقبت بخواهید که به شما نحوه کمک به ورزش و مراقبت کنار تخت را آموزش دهند.

اعضای خانواده که سندرم مراقبت‌های پس از مراقبت ویژه فامیلی دارند چگونه می‌توانند به خود کمک کنند؟

• با تیم مراقبت در مورد طرح مراقبت صحبت کنید.
• سعی کنید با تغذیه خوب، استراحت و ورزش به یک برنامه عادی روزانه ادامه دهید.
• از خانواده یا دوستان حمایت بخواهید.
• در مراقبت‌های کنار تخت شرکت کنید.
• اعضای خانواده با علائم عاطفی مداوم ممکن است نیاز به مراجعه به مشاور، روانشناس یا روان‌پزشک حرفه‌ای داشته باشند.

اکثر بیمارستان‌ها به مددکاران اجتماعی، روانشناسان پیشنهاد می‌کنند تا از بیماران و خانواده‌های آن‌ها در طول بیماری وخیم آن‌ها حمایت کنند.

پیش‌بینی

پیش آگهی برای افراد مبتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان متغیر است. برخی از افراد به سرعت بهبود می‌یابند، در حالی که برخی دیگر دیرتر به حالت عادی باز می‌گردند. بهبودی کلی شما ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد. وجود ضعف عضلانی در هنگام ترخیص از بیمارستان با کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت تا 24 ماه برای افراد مبتلا به سندرم مراقبت‌های پس از درمان مرتبط است.

شما می‌توانید انتظار دریافت خدمات توان‌بخشی را برای چندین ماه پس از ترخیص از بخش مراقبت‌های ویژه داشته باشید، به خصوص اگر ضعف قابل توجهی دارید. شما باید از نزدیک با فیزیوتراپ، پزشک و تیم مراقبتی خود کار کنید تا دوره توان‌بخشی و پیش آگهی کلی خود را درک کنید.

مهم تر از همه، سعی کنید در طول دوره توان‌بخشی تمرکز طولانی مدت خود را حفظ کنید. اگرچه ممکن است بهبودی شما کند باشد، اما هر روز می‌توانید گام‌های کوچکی برای اهداف بزرگ‌تر توان‌بخشی خود بردارید.

لوله قفسه سینه یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر است که در فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه قرار می‌گیرد. در صورت کلاپس و روی هم خوابیدن ریه در اثر بیماری یا آسیب شدید، ممکن است بیمار به لوله قفسه سینه نیاز داشته باشد.

لوله سینه‌ای یا چست تیوب یک لوله پلاستیکی انعطاف‌پذیر است که جهت تخلیه ترشحات در فضای بین ریه‌ها و قفسه سینه که به آن جنب می‌گوییم گذاشته می‌شود. درحالت معمول مقدر کمی مایع در این فضا وجود دارد این مایع به حرکت ریه‌ها بدون سایش در حین تنفس کمک می‌کند، اما ورود کمی از هوا، خون، چرك و غیره ناشی از آسیب و یا عمل جراحی به فضای جنب می‌تواند از اتساع کامل ریه‌ها جلوگیری نماید. روی هم خوابیدن کامل و یا نسبی ریه‌ها تنفس را با مشکل مواجه کرده و می‌تواند منجر به ایست تنفسی شود. قرار دادن یک لوله سینه‌ای درفضای جنب که به آن چست تیوب گفته می‌شود باعث تخلیه ترشحات شده و به راحتی بیمار کمک می‌کند.

کلاپس ریه می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• نشت هوا (پنوموتوراکس).
• جمع آوری خون (هموتوراکس).
• تجمع مایع ناشی از عفونت (آمپیما).

لوله قفسه سینه مایع یا هوا را از ریه تخلیه می‌کند و ممکن است به یک دستگاه مکش متصل شود.

لوله سینه‌ای چگونه داخل قفسه سینه گذاشته می‌شود؟

گذاشتن لوله سینه‌ای ممکن است بربالین بیمار صورت گیرد ولی اصولا این کار در اتاق عمل انجام می‌شود. درشرایط بدون بی‌هوشی، پزشک با استفاده از داروی بی‌حسی موضعی، منطقه مورد نظر در قفسه سینه را بی‌حس و با استفاده از یک برش کوچک لوله قفسه سینه (چست تیوب) را وارد فضای جنب نموده و بلافاصله به سیستم تخلیه وصل می کند. سپس لوله به جای خود بخیه می‌شود و با گاز استریل کاملا پانسمان می‌گردد.

لوله قفسه سینه چگونه خارج می‌شود؟

خروج چست تیوب فقط چند ثانیه زمان می‌برد و درصورت لزوم برای بیمار مسکن تجویز می‌شود.
به پهلو خوابیده و در وضعیت مورد نظر پزشک قرار بگیرید. ابتدا بخیه‌ها کشیده می‌شود. پس از آن پزشک از شما می‌خواهد که یک نفس عمیق کشیده و نفس خود را تا زمان خروج لوله از قفسه سینه نگه دارید.
لوله قفسه سینه خارج شده و ناحیه پانسمان می‌شود. پانسمان محل لوله قفسه سینه را تا معاینه مجدد توسط پزشک باز نکنید و خروج هر نوع مایع چرکی و خیس شدن پانسمان را گزارش دهید.

خطرات احتمالی

به طور کلی، این روش ایمنی است. با این حال، ممکن است مشکلاتی رخ دهد، از جمله:

• خون ریزی.
• عفونت
• واکنش حساسیتی یا آلرژیک به داروها.
• آسیب ریه.
• آسیب به عروق خونی یا اعصاب نزدیک ریه.
• عدم عملکرد صحیح لوله قفسه سینه.

روش انجام

• ممکن است موها از ناحیه جراحی تراشیده شوند.
• پوست بیمار با صابون شسته می‌شود.
• رگ گیری از یکی از رگ‌های بیمار انجام شود.
• دارویی که به بیمار شما کمک می‌کند تا آرام شود (آرام‌بخش) تجویز شود.
• دارویی برای بی‌حسی ناحیه (بی‌حسی موضعی) تزریق شود.
• آنتی‌بیوتیک و داروهای ضد درد داده شود.
• جراح یک برش کوچک در فضایی بین دنده‌ها ایجاد می‌کند.
• لوله قفسه سینه از طریق برش در فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه قرار می‌گیرد.
• برای بستن برش اطراف لوله از بخیه استفاده می‌شود.
• لوله سینه ممکن است به یک دستگاه زهکشی متصل شود.
• محل برش با بانداژ (پانسمان) محکم پوشانده می‌شود.
• برای بررسی موقعیت لوله، اشعه ایکس دیگری از قفسه سینه انجام می‌شود.

این روش ممکن است در بین پزشکان و بیمارستان‌ها متفاوت باشد.

نتایج قابل انتظار

• فشار خون، ضربان قلب، تعداد تنفس و میزان اکسیژن خون بیمار تا زمانی که داروهای دریافتی وی از بین نروند کنترل می‌شود.
• ممکن است بیمار از طریق رگ به دریافت داروهای ضد درد یا آنتی‌بیوتیک ادامه دهد.
• لوله و پانسمان به طور مرتب بررسی می‌شود.
• بیمار تشویق به سرفه و تنفس عمیق می‌شود.
• ممکن است به بیمار شما اکسیژن داده شود تا از طریق ماسک یا لوله ای در بینی نفس بکشد.
• عکس اشعه ایکس قفسه سینه انجام می‌شود تا مشخص شود ریه همانطور که انتظار می‌رود باد می‌شود یا خیر.
• هنگامی که ریه بهبود می‌یابد لوله قفسه سینه برداشته می‌شود. یک پانسمان جدید پوشیده می‌شود. این پانسمان را 2-3 روز در محل خود نگه دارید.

به توصیه های زیر توجه نمایید:

• آرامش خود را در حین گذاشتن چست تیوب حفظ کنید.
• ازحرکت‌های ناگهانی و سرفه پرهیز کنید.
• ممکن است نیاز باشد به پهلو خوابیده و یا در وضعیت خاصی قرار گیرید به توضیحات پزشک توجه نموده و با وی همکاری نمایید.
• درصورت لزوم پس ازگذاشتن لوله سینه‌ای به شما مسکن و آنتی بیوتیک با تجویز پزشک داده خواهد شد.
• جهت بررسی محل قرارگیری چست تیوب قبل و بعد از گذاشتن آن یک عکس رادیو گرافی گرفته می‌شود.
• هنگام استراحت مراقب گرفتگی و خم شدن لوله باشید و برروی آن دراز نکشید
  درصورت مشاهده هرگونه نشت هوا و یا خروج ترشحات ازلوله به خارج از سیستم تخلیه به پرستار خود اطلاع دهید.
• در صورت مشاهده حباب های هوا داخل مخزن ترشحات – که به آن چست باتل گفته می شود – به پرستار خود اطلاع دهید.
• درصورت جدا شدن ناگهانی لوله از سیستم تخلیه بلافاصله لوله رابا استفاده از گیره مخصوص که به آن کلمپ گفته می شود بسته و به پرستار اطلاع دهید.
• اگر کلمپ وجود نداشت لوله را با دست به گونه ای خم کرده و تا بزنید که هوا وارد آن نشود و بلافاصله به پرستار خود اطلاع دهید.
• در صورتیکه چست باتل دسته دارد از آن جهت جابجایی استفاده کنید.
• ازلوله ها به عنوان دستگیره چست باتل در هنگام جابجایی استفاده نکنید.
• اگر چست باتل دسته ندارد، چست باتل را داخل کیسه مخصوص گذاشته و حمل کنید.
• توجه کنید که چست باتل باید همیشه پایین تر ازسطح لوله سینه‌ای باشد.
• به طور معمول سطح مایع موجود درمسیر لوله با هرنفس بالا و پایین می‌رود که نشان دهنده‌ی کارکردن چست تیوب است.
• هنگامی که بیدار هستید 8.7 بار درساعت سرفه کنید و نفس‌های عمیق انجام دهید این کار به خروج ترشحات کمک فراوانی می‌کند.

موارد زیر را به پزشک اطلاع دهید.

• هر گونه حساسیت.
• تمام داروهایی که بیمار مصرف می‌کند، از جمله ویتامین‌ها، گیاهان دارویی، قطره چشم، کرم‌ها و داروهای بدون نسخه.
• هر گونه مشکلی که بیمار یا اعضای خانواده شما با داروهای بی‌هوشی داشته‌اند.
• هرگونه اختلال خونی که بیمار دارد.
• هرگونه عمل جراحی که بیمار انجام داده است.
• سابقه هرگونه بیماری، از جمله تب یا علائم سرماخوردگی.