هنگامی که بیمار به فضاهای درمانی منتقل می‌شود برحسب وضعیت بیمار اقدامات زیر برای وی انجام می‌شود:

• مراقبت‌های آنی (مانند احیای قلبی ریوی و کنترل خون‌ریزی)
• تحت نظر گرفتن بیمار و انجام شرح حال و معاینه توسط پزشک و پرستار
• انجام اقدامات تشخیصی مانند آزمایش‌های خون، رادیولوژی و …
• ارزیابی توسط متخصص (در موارد مورد نیاز)
• تشخیص و درمان سریع مانند انجام اعمال جراحی و یا انتقال به بخش مربوطه مانند سی سی یو

در مواردی که وضعیت بیمار وخیم و بحرانی است قانون این اجازه را به بیمارستان و پزشکان داده است تا بدون کسب اجازه از بیمار یا خانواده جهت نجات جان بیمار و حفظ حیات او اقدامات درمانی و حتی اعمال جراحی را انجام دهند.

ممکن است از بیمار خواسته شود تا لباس‌های خود را درآورده و روپوش مخصوص بیمارستان (روپوش از پشت بسته می‌شود) را بپوشد طوری که انجام معاینات و مراقبت‌ها میسر باشد.

ممکن است بیمار به یک دستگاه متصل شود تا پیوسته علائم حیاتی وی از ایستگاه پرستاری تحت نظارت قرار گیرد. این دستگاه‌ها بسیار حساس هستند و ممکن است در صورت حرکت بیمار هم، به صدا درآیند.

به صورت دوره‌ای، پرستار و پزشک بیمار را معاینه می‌کنند و سعی بر این است در کوتاه‌ترین زمان یک پزشک بیمار را معاینه کند. با این حال، گاهی اوقات ممکن است آن‌ها تأخیر داشته باشند. برخی از دلایل رایج برای تأخیر عبارتند از:

• ممکن است تیم مراقبت پزشکی اورژانس برای بررسی سوابق پزشکی بیمار نیاز به زمان داشته باشد.
• ممکن است تیم مراقبت پزشکی اورژانس در انتظار نتایج حاصل از آزمایش خون، اشعه ایکس و یا اقدامات تخصصی باشد.
• ممکن است یک بیمار بدحال به مراقبت چند نفر از کارکنان اورژانس نیاز داشته باشد که ممکن است زمان انتظار برای کسانی که در شرایط اورژانسی کمتری قرار دارند افزایش یابد.
• اگر تختی موجود نباشد، ممکن است از بیمار خواسته شود که منتظر بماند تا زمانی که یک تخت خالی شود.
• ممکن است اورژانس خیلی شلوغ باشد.

 پزشکان و یا دستیاران آن‌ها، آزمایش‌های سونوگرافی و سایر روش‌های تشخیصی را که احساس کنند لازم است تجویز خواهند کرد. در برخی از آزمایش‌ها نیاز به گرفتن خون است، در حالی که در برخی دیگر ممکن است بیمار به بخش دیگری برای انجام آزمایش ارجاع شود.

به محض این که نتایج کار آزمایشگاه یا تصویربرداری مشخص شد، تیم مراقبت‌های پزشکی یافته‌ها را بررسی خواهد کرد. گاهی، ممکن است آزمایش‌های اضافی لازم باشد. بسته به شرایط خاص بیمار، ممکن است درمان ساده یا پیچیده باشد. درمان، ممکن است توسط پزشک، دستیار پزشک و یا کارآموز پرستاری یا پرستار انجام شود و شامل: جراحی، آتل، بانداژ و یا دارویی می‌باشد.

پس از تعیین تکلیف ممکن است بیمار در بیمارستان بستری و یا مرخص شود. پزشک اورژانس تعیین می‌کند بیمار در بیمارستان بستری شود یا خیر. در صورتی که بیمار در بیمارستان بستری شود ولی تخت‌های بیمارستان خالی نباشد باید در اورژانس منتظر بماند تا بیمار دیگر مرخص شود. به محض این که اتاقی آماده شد، بیمار به بخش منتقل می‌شود. اگر قرار بر این باشد که بیمار اورژانس را ترک کند یک کمک پرستار بیمار را خواهد برد.

خواه بیمار با آمبولانس یا وسیله نقلیه شخصی به اورژانس بیایید، یک پزشک یا پرستار پرستار آموزش دیده حرفه‌ای شدت بیماری یا آسیب دیدگی را تعیین و با بیشترین سرعت ممکن آن را ارزیابی می‌کند. بیمارانی که مشکلات جدی‌تری دارند اول دیده می‌شوند. بر خلاف مطب، پزشک اورژانس وقت ملاقات نمی‌دهد. بلکه، بیماران یا افراد آسیب دیده‌ای که همزمان با هم می‌رسند، باید کسانی که بیماری چندان حادی ندارند منتظر بمانند.

زمانی که بیمار به اورژانس می‌آید، با یک “ارزیابی اولیه” مواجه می‌شود. یک پرستار علت مراجعه را خواهد پرسید و اطلاعات مهم در مورد سابقه پزشکی از جمله سابقه یا حساسیت را یادداشت می‌کند. همچنین علائم حیاتی مانند دمای بدن، نبض و فشارخون اندازه‌گیری می‌شود. هدف از این ارزیابی اولیه، تعیین اولیه ماهیت و شدت بیماری یا آسیب دیدگی است.

در اورژانس‌های شلوغ به منظور ارائه خدمات سریع به بیماران در سطوح پر خطرتر، پرستار تریاژ به ارزیابی بیمار اقدام می‌کند. پرستار تریاژ با پرسش چند سوال و انجام چند معاینه ساده بیماران را دسته بندی می‌کند بیماران پرخطر به محل‌هایی که خدمات به آن‌ها ارائه می‌گردد هدایت می‌شوند و بیماران سرپایی به محل سالن انتظار و یا درمانگاه هدایت می‌شوند. اصولا بیمارانی که با آمبولانس آورده می‌شوند و یا از سایر مراکز اعزام می‌شوند نیز در اولویت قرار دارند.

در بخش اورژانس تصمیم‌گیری در زمینه سرعت ارائه خدمات بر اساس سطوح مختلف وضعیت بیماران است و بیماران به پنج سطح تقسیم می‌شوند که عبارت‌اند از:

• تهدید زندگی

درمان و مراقبت بیمار به صورت آنی شروع می‌شود و ممکن است به اتاق احیاء منتقل شوند.

• موارد اورژانس

مواردی مانند درد قلبی است که در آن مراقبت از بیمار به صورت فوری شروع خواهد شد.

• موارد فوری

مواردی مانند حمله متوسط آسم یا شکستگی بدون خون‌ریزی

• موارد نیمه فوری

مانند یک صدمه کوچک به دست یا پا

• موارد غیر فوری

مواردی که می‌تواند در صورت سرپایی اقدام شود و زمان انتظار ممکن است طولانی باشد.

ممکن است با تشخیص پرستار تریاژ یا پزشک، بیمارانی که شرایط حاد (اورژانسی و فوری) دارند (مانند بعضی از موارد زیر) به اتاق مراقبت‌های حاد منتقل شوند.

• بیمارانی با علائم سکته قلبی یا درد قلبی، تنگی نفس، سرگیجه یا ضعف ناگهانی
• بیمارانی با علائم سکته مغزی (مانند بی‌حسی، فلج شدن، مشکلات در صحبت کردن و …)
• ضربه به سری که باعث ایجاد کاهش هوشیاری، تشنج، استفراغ یا سایر علائمی که باعث شک به ضربه مغزی می‌باشند
• بعضی از شکستگی‌ها و دررفتگی‌ها و زخمی که به طور کامل به پوست نفوذ کرده باشد و باعث خون‌ریزی فعال شده باشد
• عفونت‌های جدی با تب بالا و درد شدید یک سمت از بدن

هنگامی که بیمار به فضاهای درمانی منتقل می‌شود برحسب وضعیت بیمار اقدامات زیر برای وی انجام می‌شود:

• مراقبت‌های آنی (مانند احیای قلبی ریوی و کنترل خون‌ریزی)
• تحت نظر گرفتن بیمار و انجام شرح حال و معاینه توسط پزشک و پرستار
• انجام اقدامات تشخیص مانند آزمایش‌های خون و رادیولوژی
• ارزیابی توسط متخصص (در موارد مورد نیاز)
• تشخیص و درمان سریع مانند انجام اعمال جراحی و یا انتقال به بخش مربوطه مانند سی سی یو

در زمان انتظار اگر احساس کردید که وضعیت‌تان رو به بدتر شدن است، فورا به پرستار خبر دهید. از خوردن و نوشیدن در زمان انتظار خودداری کنید. اگر شرایط شما تغییر کرد و یا شما تصمیم گرفتید که محل را ترک کنید لطفا به پرستار اطلاع دهید.

اگر برای مدتی طولانی در انتظار بوده‌اید، ممکن است وسوسه شوید که اورژانس را قبل از معاینه پزشکی ترک کنید. شما حق قانونی برای انجام این کار را دارید، اما ما به شدت با این کار مخالفیم. ترک اورژانس بدون معاینه شدن یک امر جدی و شاید تصمیمی تهدید کننده برای زندگی بیمار باشد لازم است بیمار موارد زیر را در نظر بگیرد:

• انجام معاینه و مراقبت‌های اولیه ممکن است زندگی بیمار را نجات دهد و با ترک و انجام ندادن آن ممکن است زندگی وی به خطر افتد.

• رفتن به مراکز دیگر به احتمال زیاد باعث تأخیر در معاینات و آزمایش می‌شود، حتی اگر شما به طور مستقیم به آنجا بروید. زمان انتظار در مرکز دیگر هم ممکن است طول بکشد و رفتن به خانه و یا به مکان دیگر می‌تواند باعث بدتر شدن وضعیت شود.
• در مواردی که وضعیت بیمار وخیم و بحرانی است قانون این اجازه را به بیمارستان و پزشکان داده است تا بدون کسب اجازه از بیمار یا خانواده جهت نجات جان بیمار و حفظ حیات او اقدامات درمانی و حتی اعمال جراحی را انجام دهند.