بیماران در بخش مراقبت‌های ویژه تحت مراقبت‌های زیاد تیم درمانی قرار گرفته و به دستگاه‌های مورد نیاز، لوله‌ها، سیم‌ها و کابل‌ها متصل می‌شوند. معمولا به ازای هر یک یا دو بیمار، یک پرستار حضور خواهد داشت. تجهیزات موجود در بخش آی سی یو، وضعیت سلامتی و عملکرد اندام‌های بدن را تحت نظارت و حمایت قرار می‌دهند. آی سی یو یکی از مهم‌ترین قسمت‌ها در محیط بیمارستان است. محیط و کارکنان بخش آی سی یو در هر بیمارستان ممکن است متفاوت باشند.

در آی سی یو بیماران زیادی وجود دارند که به دستگاه‌های مختلف مانند دستگاه نظارت بر عملکرد قلبی، کمک تنفس، دستگاه دیالیز و انواع تجهیزات تزریقات وریدی متصل هستند.

برخی از این تجهیزات عبارتند از:

• ونتیلاتور: دستگاهی که به تنفس کمک می‌کند.
• تجهیزات مانیتورینگ (نظارت): که برای اندازه گیری عملکرد بدن مانند نبض، فشارخون، سطح اکسیژن خون و … استفاده می‌شود.
• پمپ تزریق وریدی: که به منظور انتقال مایعات، مواد مغذی و داروها به بیمار مورد استفاده قرار می‌گیرند.
• لوله‌های غذایی: که در بینی قرار می‌گیرند و وظیفه تغذیه بیمار را بر عهده دارند.
• کاتترها و لوله‌های کشنده مایعات (درن): که به منظور تخلیه مایعات و خون جمع شده در بدن بر اثر جراحی یا موارد دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به برخی افراد در بخش آی سی یو داروهای مسکن به منظور کاهش درد داده می‌شود زیرا برخی از تجهیزات مورد استفاده در این بخش ممکن است ناراحت کننده باشند.

سایر ویژگی‌های بخش آی سی یو عبارتند از:

• تیم پزشکی

تمامی پزشکان، پرستاران و کارکنان این بخش دوره‌ دیده هستند. خدمات بخش مراقبت‌های ویژه توسط تیم آموزش‌دیده و متخصص برای بیمار انجام می‌شود.

• نظارت دقیق و مکرر بر علائم حیاتی

بیماران در آی سی یو به طور مرتب تحت‌نظر هستند و علائم حیاتی آن‌ها مانند ضربان قلب، فشارخون، میزان تنفس و همچنین سطح اکسیژن و دی‌اکسید‌کربن، ممکن ‌است به طور مداوم با دستگاه‌های الکترونیکی کنترل شوند.

علاوه بر نظارت مداوم، پرستاران ممکن ‌است به صورت دستی علائم حیاتی را در بخش مراقبت‌های ویژه نسبت به بخش عمومی بیمارستان، به طور مرتب بررسی کنند. علاوه بر این، بسیاری از بخش‌های مراقبت ویژه همچنین به صفحه نمایش مستقر در مرکز مجهز هستند که علائم حیاتی بیماران را در خارج از اتاق نشان می‌دهد که به پرستاران این امکان را می‌دهد که علائم حیاتی چندین بیمار را حتی اگر در اتاق بیماران هم نیستند، ببینند و فورا از تغییرات مهم مطلع شوند.

• تنظیم دقیق مایعات، الکترولیت‌ها و داروها

علاوه بر نظارت دقیق پزشکی، آی سی یو محیطی است که بیماران می‌توانند مرتب و به میزان دقیق درمان‌های مهم مانند مایعات داخل وریدی و الکترولیت‌ها مانند سدیم، پتاسیم، کلسیم و منیزیم را دریافت کنند. تعدادی از داروهای قوی ممکن ‌است اثرات غیرقابل پیش‌بینی ایجاد کنند که نیاز به واکنش فوری دارد. چنین داروهایی ترجیحا در محیط آی سی یو تجویز می‌شوند.

• امکان انجام برخی از اقدامات درمانی خاص

برخی از اقدامات درمانی خاص که امکان انجام آن‌ها در بخش عمومی بیمارستان وجود ندارد و یا به شرایط خاصی مانند استریل بودن محیط جهت یپشگیری از عفونت نیاز است را در بخش مراقبت‌های ویژه انجام می‌دهند.

• اتاق‌های نیمه باز

اتاق‌های آی سی یو معمولا بسته و مجزا نیستند تا برای پرستاران و پزشکانی که در بخش مراقبت‌های ویژه کار می‌کنند بیماران بیشتر قابل رویت و در دسترس باشند. اگرچه ممکن ‌است پرده‌هایی برای حفظ حریم خصوصی وجود داشته باشد. این امر به کارکنان خدمات بهداشتی و درمانی این امکان را می‌دهد تا دقیق‌تر مراقب بیماران باشند و بتوانند سریع‌تر به مشکلات ناگهانی پاسخ دهند.

• تخصیص بیمار کمتر به هر پرستار

به طور کلی، آی سی یو با تعداد پرستاران بیشتر نسبت به یک بخش عادی بیمارستان، برای هر بیمار کار می‌کند. این به هر پرستار اجازه می‌دهد تا بسیاری از حساسیت‌های بیمار و تغییرات در جزئیات پزشکی بیمار را پیگیری کند و اقدامات درمانی بیشتری را برای بیماران انجام دهد.

بخش مراقبت‌های ویژه (آی سی یو) قسمتی از بیمارستان است که بیماران تحت نظارت و مراقبت پزشکی دقیقی قرار می‌گیرند. در برخی از بیمارستان‌ها این بخش معمولا به انواع مختلفی تقسیم می‌شود که مربوط به یک تخصص معین پزشکی یا گروه‌های خاصی از بیماران است:

• مراقبت‌های ویژه نوزادان (ان آی سی یو): مراقبت از نوزادان نارس.
• مراقبت‌های ویژه کودکان (پی آی سی یو): برای کودکانی که نیاز به مراقبت‌های ویژه دارند.
• مراقبت‌های ویژه مغز و اعصاب (نورو آی سی یو): مراقبت تخصصی از بیماران ناپایدار عصبی.
• مراقبت‌های ویژه قلبی (سی سی یو): مراقبت از بیماران با مشکلات جدی یا ناپایدار قلبی
• مراقبت‌های ویژه جراحی (اس آی سی یو): مراقبت از بیمارانی که در حال بهبود از جراحی هستند.

چه بیمارانی نیاز به مراقبت‌های ویژه دارند؟

اکثر افراد بستری شده در آی سی یو در یکی یا بیش از یکی از اعضای بدن دچار مشکل هستند. به عنوان مثال ممکن است در تنفس دچار اختلال باشند. بیمارانی که تحت جراحی‌های تهاجمی قرار می‌گیرند و پس از عمل وضعیت نامتعادلی دارند و یا افرادی که بر اثر تصادف و حادثه دچار صدمات شدید شده‌اند، افراد مبتلا به عفونت شدید یا افرادی که در تنفس مشکل دارند و نیاز به استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی دارند، ممکن است در بخش مراقبت‌های ویژه بستری می‌شوند. برخی از شرایط شایعی که ممکن است نیاز به بستری شدن در این بخش  داشته باشند، عبارتند از:

• ناپایدار از لحاظ پزشکی

بیمارانی که از نظر پزشکی ناپایدار هستند و باید مورد بررسی دقیق و مداوم علائم حیاتی (تنفس، ضربان قلب، فشارخون و …) قرار گیرند.

• نیاز به حمایت تنفسی

برخی از بیماران باید در آی سی یو بستری شوند؛ زیرا به علت آسیب شدید وارد شده، قادر به تنفس طبیعی از طریق مجاری هوایی نمی‌باشند و برای ادامه تنفس نیازمند پشتیبانی تنفسی از طریق دستگاهی مانند دستگاه تنفس مصنوعی هستند. بسیاری از بخش‌های بیمارستان نمی‌توانند مراقبت از بیماری که برای تنفس نیازمند دستگاه تنفس مصنوعی است را پشتیبانی کنند. لوله‌گذاری (اینتوباسیون) قرار دادن دستگاه تنفسی برای پشتیبانی تنفسی است. برداشتن پشتیبانی تنفسی که همان خارج کردن لوله (اکستوباسیون) است، زمانی اتفاق می‌افتد که بیمار بتواند به طور مستقل نفس بکشد.

• پایین بودن سطح هوشیاری

اگر فرد بیمار، بی‌هوش و یا در کما باشد، ممکن‌است نیاز به مراقبت در آی سی یو داشته باشد. افرادی که بی‌هوش هستند، ممکن‌است آسیب شدید مغزی یا مشکلات پزشکی بسیار گسترده‌ای را متحمل شده باشند که برای بالا بردن شانس بهبودی نیازمند مراقبت‌های دقیق پزشکی و پرستاری هستند.

• سایر مواردی که ممکن است بیمار در آی سی یو بستری شود عبارتند از:
  • تصادف شدید که باعث جراحات سخت و یا افتادن و یا سوختگی شدید شده است.
  • بیماری و وضعیت حاد مانند حمله قلبی یا سکته مغزی
  • عفونت‌های جدی مانند عفونت خون (سپسیس) یا عفونت تنفسی (پنومونی)
  • جراحی‌های مهم مانند پیوند أعضاء یا عوارض یک وضعیت اورژانسی
  • نارسایی تنفسی تنفسی
  • نارسایی اعضای بدن
  • تومور مغزی
  • عفونت مقاوم به دارو
  • سوختگی شدید
  • پیوند اندام‌ها
  • جراحی‌های سنگین

تمامی بیماران که وضعیت وخیمی دارند در هر سن و جنسیتی ممکن است نیاز به مراقبت‌های ویژه داشته باشند.

بیماران ممکن است از قسمت اورژانس وارد بخش مراقبت‌های ویژه شوند یا از سایر بخش‌های بیمارستان و در صورت بدتر شدن وضعیت، در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شوند.

بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) بخشی از بیمارستان است که در آن از کودکان بسیار بدحال مبتلا به مشکلات قلبی، تنفسی یا سایر مشکلات جدی مراقبت می‌کنند. کودکان ممکن است پس از جراحی به آنجا بروند.

کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان زمان بیشتری را با بیماران کمتری صرف می‌کنند.

این بخش اغلب کوچک‌تر از سایر نقاط بیمارستان است. در آنجا کارکنان پزشکی پرتلاش، تجهیزات بیشتر، چشمک زدن چراغ‌ها و سر و صدا وجود دارد و این می‌تواند برای بیماران و خانواده‌ها ترسناک و گیج کننده باشد. اما تمام تجهیزات به پزشک کمک می‌کند و کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان، مراقبت‌های خوبی از کودک دارند. این مراقبت‌ها ممکن است شامل تأمین اکسیژن، مایعات یا دارو و یا کنترل نشانه‌های حیاتی بیمار باشد.

کودکان نیاز به استراحت دارند. آن‌ها ممکن است زمان زیادی را بخوابند. کارکنان بیمارستان ممکن است چراغ‌ها را برای کمک به کودک کم کنند. ساعت‌‍‌های بازدید ممکن است در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) متفاوت باشد. ممکن است از خانواده خواسته شود که در منطقه انتظار مستقر شوند تا کارکنان بتوانند کودک را درمان کنند.

بخش مراقبت‌های ویژه کودکان باید به عنوان یک محیط تمیز باشد و ممکن است برای جلوگیری از عفونت. هر بار که وارد این بخش می‌شوید، باید دست‌های خود را بشویید. بسته به شرایط کودک همچنین ممکن است مجبور به پوشیدن لباس یکبار مصرف، ماسک و دستکش شوید.

کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان  برای مراقبت از کودکان بسیار آموزش دیده‌اند. هر بیمار یک تیم بزرگ از کارکنان آموزش دیده دارد. این تیم شامل پرستاران و پزشکان تخصصی، درمانگران و تکنسین‌ها هستند. تیم طراحی شده است تا کودک شما را راحت و ایمن نگه دارد و بهترین مراقبت‌های پزشکی را ارائه دهد.

چگونه می‌توانید در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) کمک کنید؟

شما بخش مهمی از تیم مراقبت همراه با پزشکان، پرستاران و متخصصان هستید. شما می‌توانید به تصمیم‌گیری در مورد آنچه که برای کودکتان بهتر است کمک کنید. کارکنان به شما کمک خواهند کرد تا یاد بگیرید که چه کاری می‌توانید برای مراقبت از فرزندتان انجام دهید.

بسته به شرایط فرزند شما، ممکن است بتوانید با کودک خود صحبت کنید. اگر آن‌ها قادر به صحبت کردن نیستند، می‌توانید آن‌ها را لمس کنید یا نزدیک آن‌ها باشید. شما ممکن است بخواهید اقلام خاصی را برای فرزندتان مانند یک پتو، اسباب بازی‌های مورد علاقه یا عکس های خانوادگی تهیه کنید. از کارکنان بپرسید که چه اقلامی مناسب است. ممکن است ترسناک و ناراحت کننده باشد که فرزند خود را در بخش مراقبت‌های ویژه ببینید.

کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان می‌توانند به شما در مورد آشنایی با تجهیزات و مراقبت‌ها و قوانین و رویه‌های بخش کمک کنند.

تجهیزات مورد استفاده در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان ممکن است صداها و فلش ایجاد کنند. اما این کمک به کارکنان پزشکی مراقبت از فرزند شما است. این ممکن است اکسیژن، مایعات یا دارو را تامین کند یا ممکن است نشانه‌های حیاتی را کنترل کند.

برای کمک به کودک شما ممکن است دستگاه تهویه مکانیکی یا ونتیلاتور لازم باشد. که می‌تواند ناراحت کننده باشد و صحبت کردن کودک شما را سخت کند.

کارکنان این بخش آموزش ویژه‌ای در مراقبت‌های ویژه دارند و عبارتند از:

• متخصصان پزشکی مراقبت‌های ویژه کودکان
• متخصصان کودکان و متخصص قلب و عروق کودکان
• دستیاران پزشک
• پرستاران حرفه‌ای
• درمانگر تنفسی
• فیزیوتراپیست
• گفتاردرمانی
• تکنسین‌ها
• داروساز

 

بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب یک واحد مراقبت‌های ویژه است که به مراقبت از بیماران با مشکلات عصبی خطرناک اختصاص داده شده است. آی‌سی‌یوهای اعصاب حدود 25 سال پیش برای شناسایی و رسیدگی به اختلالات عصبی به وجود آمدند.

به طور کلی، یک بیمار ممکن است برای شرایط زیر در یک بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب بستری شود:

• بعد از عمل توده یا تومور مغزی
• سکته مغزی
• خون‌ریزی زیر عنکبوتیه
• آسیب مغز
• خون‌ریزی داخل جمجمه‌ای
• سندرم گیلن باره
• هماتوم زیر سخت‌شامه
• میاستنی گراویس
• ضربه به ستون فقرات
• وضعیت صرع
• آنسفالیت
• مننژیت و سایر عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی

حوزه مراقبت‌های عصبی طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها را پوشش می‌دهد. همچنین نیاز به دانش تخصصی دارد، مانند اینکه چگونه مغز جریان خون و فشار داخل جمجمه خود را کنترل می‌کند. همچنین به دانش تجهیزات سیستم عصبی مانند الکتروانسفالوگرافی نیاز دارد که به درک معمولی‌تر سایر تکنیک‌ها و تجهیزات معمول‌تر یک بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) عمومی اضافه می‌شود.

بیمارانی با آسیب به سیستم عصبی خود از جنبه‌های بسیار مهمی با بیماران آسیب دیده به سایر نواحی مهم بدن تفاوت دارند. به عنوان مثال، بیماری‌های سیستم عصبی می‌توانند بر توانایی بیمار در حرکت و برقراری ارتباط تأثیر بگذارند. بنابراین کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب باید در مورد تکنیک‌های معاینه ویژه برای جمع‌آوری اطلاعات حیاتی آموزش ببینند.

ماهیت بیماری‌های عصبی شدید را نیز نمی‌توان دست کم گرفت. بیماری‌های عصبی می‌توانند نحوه درک افراد از عزیزان را تغییر دهند و اساساً یک فرد می‌تواند کاملاً متفاوت رفتار کند. شکنندگی عاطفی که این تغییرات می‌تواند در دوستان و اعضای خانواده ایجاد کند نیاز به توجه ویژه دارد.

بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) عصبی ماهیتاً چند رشته‌ای هستند. متخصصان مغز و اعصاب، جراحان مغز و اعصاب، متخصصان مراقبت‌های ویژه و متخصصان بیهوشی اغلب با تیم‌هایی از پرستاران آموزش دیده، درمان‌گران تنفسی، کارشناسان تغذیه و غیره کار می‌کنند.

مزیت داشتن تعداد زیادی متخصص این است که طیف وسیعی از تخصص در مراقبت از هر بیمار ارائه می‌شود. نکته منفی این است که تا زمانی که توجه دقیقی به کسی که صحبت می‌کند، نشود، برای دوستان و خانواده‌ها اینکه با چه کسی و چرا صحبت می‌کنند گیج کننده خواهد بود.

در مقایسه با بخش‌های مراقبت‌های ویژه عمومی، بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب برای اختلالاتی مانند سکته مغزی، خون‌ریزی مغزی، و آسیب‌های مغزی با مرگ‌ومیر کمتر و بستری کوتاه‌تر در بیمارستان همراه بوده است.

مشکلات شایع پزشکی که در بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب مشاهده می‌شود

بیماران مبتلا به بیماری‌های عصبی از انواع دیگر بیماران متمایز هستند. از آنجا که مشکل آن‌ها سیستم عصبی آن‌ها را درگیر می‌کند، آن‌ها بیشتر مستعد ابتلا به انواع خاصی از مشکلات هستند. مزیت این بخش این است که پزشکان و پرستاران دارای آموزش‌های تخصصی هستند که به آن‌ها امکان می‌دهد در صورت بروز چنین مشکلاتی آن را بهتر تشخیص داده و مدیریت کنند.

آنچه که پزشکان در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) بیشتر نگران آن هستند

بیشترین موارد نگران کننده وضعیت بیمار در این بخش به شرح ادامه می‌باشد:

هیپوناترمی یا کاهش سدیم خون:

بیماری‌های عصبی می‌توانند باعث ترشح هورمون‌هایی شوند که غلظت سدیم در خون را تغییر می‌دهند که به عنوان هیپوناترمی شناخته می‌شود. این مشکل ساز است زیرا غلظت کم سدیم خون می‌تواند باعث نشت مایع به بافت مغز و بدتر شدن ادم و تورم شود.

ایجاد لخته خون وریدی یا ترومبوز سیاهرگی عمقی:

سه عامل خطر اصلی برای ایجاد لخته خون وجود دارد: استاز، آسیب عروقی و انعقاد بیش از حد.

استاز به سادگی به این معنی است که شما تحرک زیادی ندارید. به همین دلیل است که هواپیماها مسافران را تشویق می‌کنند که هر از گاهی در طول پروازهای طولانی بلند شوند و در داخل کابین قدم بزنند. ثابت ماندن طولانی مدت می‌تواند باعث ایجاد لخته‌های خون در رگ‌های پاهای شما شود. اگر این لخته‌ها از پاها جدا شوند، می‌توانند به داخل ریه‌ها شناور شوند و باعث آمبولی ریه (لخته خون در ریه) شوند. آسیب به دیواره رگ خونی نیز می‌تواند باعث تشکیل لخته شود، همان‌طور که در مورد تشریح شریانی وجود دارد. در نهایت، برخی از افراد خونی دارند که به ویژه مستعد تشکیل لخته است و بنابراین در معرض خطر لخته خون ورید عمقی و آمبولی ریه هستند.

بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه عصبی به ویژه در معرض ایجاد لخته خون هستند. افرادی که فلج هستند یا در کما (بی هوش) هستند به دلیل ماهیت بیماری خود حرکت نمی‎کنند. علاوه بر این، برخی از قربانیان سکته مغزی دچار سکته مغزی ا شدند زیرا خونی دارند که مستعد تشکیل لخته است. قربانیان ضربه به سر ممکن است آسیب بیشتری به دیواره رگ‌های خونی آن‌ها وارد شده باشد.

پیچیدگی بیشتر این مسئله این است که اگر فردی در حالی که به دلیل خون‌ریزی در مغزش در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) است، لخته خون ایجاد کرد، چه باید کرد. به عنوان مثال، خون‌ریزی زیر عنکبوتیه با خطر بسیار بالای لخته ورید عمقی همراه است. معمولاً با دادن داروهای رقیق کننده خون مانند هپارین از لخته شدن خون جلوگیری می‌شود، اما این داروها می‌توانند خون‌ریزی را بدتر کنند. نحوه مدیریت این ریسک‌های رقیب می‌تواند یک تصمیم دشوار باشد.

آسپیراسیون (Aspiration)

معنی ورود هرنوع مایع، ترشحات مانند بزاق دهان، خلط و جسم صُلب توسط دم ریوی به درون مجرای تنفسی تعریف می‌گردد. پریدن استنشاق چیزی در ریه‌ها که قرار نیست وجود داشته باشد به عنوان آسپیراسیون شناخته می‌شود و می‌تواند فرد را در معرض عفونت‌های جدی قرار دهد.

هنگامی که با یک موقعیت اورژانسی مواجه می‌شوید، به پزشکان آموزش داده می‌شود که روی راه هوایی، تنفس، و گردش خون- تمرکز کنند. مهم‌ترین این موارد راه هوایی است. مگر اینکه راه‌هایی که به ما اجازه نفس کشیدن می‌دهند باز نباشد، هیچ چیز دیگری مهم نیست. حتی ضربان قلب اغلب از اهمیت کمتری برخوردار است.

بسیاری از ما هر ساعت کارهای کوچکی انجام می‌دهیم تا مطمئن شویم راه‌های هوایی باز می‌مانند. به عنوان مثال، عمل ساده ناخودآگاه بلعیدن بزاق، تضمین می‌کند که باکتری‌های دهان ما به ریه های ما نریزند و به ذات‌الریه تبدیل نشود. ما گاهی آه می‌کشیم تا قسمت‌های کوچکی از ریه‌هایمان از بین نرود. اگر غلغلک در پشت گلو احساس کنیم، سرفه می‌کنیم.

افرادی که به اعصاب کنترل کننده دیواره قفسه سینه، دیافراگم، زبان یا گلوی آن‌ها آسیب رسیده است ممکن است در انجام این اقدامات ساده و ناخودآگاه دچار مشکل شوند. ممکن است فردی که در کما است هیچ یک از این کارها را انجام ندهد. در بخش مراقبت‌های ویژه، این کارها توسط تکنسین‌ها و پرستاران با تکنیک‌هایی مانند ساکشن، درمان تنفسی و القای سرفه مصنوعی برای آن‌ها انجام می‌شود.

عفونت

بخش مراقبت‌های ویژه جایی است که از بیمارترین افراد مراقبت می‌شوند. و اغلب جایی است که سخت‌ترین و خطرناک‌ترین باکتری‌ها را می‌توان یافت. به دلیل استفاده مکرر از آنتی‌بیوتیک‌های قوی در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو)، برخی از این باکتری‌ها برای مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها تکامل یافته‌اند و درمان عفونت‌ها را به ویژه دشوار می‌کنند.

کارکنان پزشکی آموزش دیده‌اند تا از هر اقدام احتیاطی برای جلوگیری از انتشار عفونت استفاده کنند، از جمله شستن دست‌ها و گاهی اوقات نیز استفاده از روپوش و ماسک. با این حال، هیچ اقدام احتیاطی صد در صد جواب نمی‌دهد و گاهی اوقات عفونت‌ها با وجود این اقدامات احتیاطی گسترش می‌یابند. به همین دلیل، کادر پزشکی بیماران را از نزدیک برای علائم عفونت زیر نظر دارند. علاوه بر این، تلاش می‌شود تا بیمار را در اسرع وقت به مکآن‌هایی با خطر کمتر بیمارستان منتقل کنند.

حالت گیج کننده حاد (دلیریوم)

حالت گیجی حاد که به آن دلیریوم یا آنسفالوپاتی نیز می‌گویند، یکی از نگران‌کننده‌ترین چیزهایی است که بیماران یا عزیزان‌شان در بیمارستان تجربه می‌کنند. متأسفانه یکی از رایج‌ترین‌ها نیز هست. حدود 80 درصد از بیماران لوله گذاری شده تنفسی شده در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) این وضعیت را تجربه می‌کنند. فرد در مورد اینکه کجا است، ساعت چند است و چه خبر است گیج می‌شود. آن‌ها ممکن است دوستان یا خانواده را نشناسند. ممکن است دچار توهم یا ترس (پارانوئید) شوند. گاهی اوقات این منجر به تلاش برای فرار از بیمارستان یا بیرون کشیدن لوله‌های مورد نیاز برای زنده نگه داشتن بیمار می‌شود.

درمان حالت گیجی حاد می‌تواند تقریباً به همان میزان مشکل ناراحت کننده باشد زیرا می‌تواند شامل دادن داروهای آرام بخش یا حتی مهار فیزیکی بیمار باشد. با این حال، بسیاری از اقدامات کمتر جدی وجود دارد که می‌توان برای مدیریت سردرگمی قبل از اینکه از کنترل خارج شود، انجام داد.

وضعیت تحت بالینی صرع

هنگامی که اکثر مردم به تشنج فکر می‌کنند، کسی که به شدت در حال لرزش است در ذهن‌شان نقش می‌بندد. با این حال، انواع موذیانه‌تری از تشنج وجود دارد، که در آن‌ها به نظر می‌رسد فردی در حال انجام هیچ کاری نیست، یا ممکن است گیج به نظر برسد.

با این وجود، این افراد می‌توانند از داروهای مناسب بهره‌مند شوند. برخی از مطالعات نشان داده‌اند که 10 درصد از افراد در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) ممکن است تشنج‌هایی داشته باشند که اغلب تشخیص داده نمی‌شود و این میزان در بیماران مبتلا به مشکلات عصبی به احتمال زیاد بیشتر است.

اختلال در سیستم عصبی خودکار

سیستم عصبی خودکار ناخودآگاه است و اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرد. این بخشی از سیستم عصبی است که ضربان قلب، تنفس، فشار خون و غیره را کنترل می‌کند. همانطور که بیماری‌های عصبی می‌توانند عملکردهایی را که معمولاً به آن‌ها فکر می‌کنیم، مانند حرکت و گفتار، تغییر دهند، برخی از اختلالات نیز می‌توانند بر سیستم عصبی خودمختار تأثیر بگذارند.

مشکلات ذکر شده در بالا اغلب در بسیاری از انواع بیماری‌های مختلف یافت می‌شود که فرد را به بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب می‌برد. در حالی که آن‌ها ممکن است در سایر بخش‌های مراقبت‌های ویژه نیز یافت شوند، متخصصان دیگر ممکن است با شناسایی و مدیریت این نوع مشکلات آشنا نباشند. به همین دلیل، بخش مراقبت‌های ویژه اعصاب در درمان افراد مبتلا به بیماری های عصبی جدی ارزشمند هستند.

بخش مراقبت‌های ویژه تروما (آی‌سی‌یو) اغلب مکانی است که خانواده‌ها امیدوارند هرگز مجبور به بازدید از آن نشوند، اما در صورت نیاز از آن سپاس‌گزار هستند. آی‌سی‌یو واحدهای مجهزی هستند که مراقبت‌های بسیار تخصصی را برای بیمارانی که از آسیب یا بیماری جدی رنج می‌برند ارائه می‌دهند.

به عنوان یکی از اعضای خانواده یا دوستان کسی که آسیب دیده است، اگر نیاز به ماندن در بخش مراقبت‌های ویژه تروما باشد، ممکن است سوالات یا نگرانی‌های زیادی در مورد عزیز خود داشته باشید، اما دانستن اینکه چه چیزی باید انتظار داشته باشید ممکن است به کاهش برخی از ترس‌هایتان کمک کند.

تروما یا آسیب چیست؟

تروما (برگرفته از کلمه یونانی traumatikos به معنی زخم) آسیبی است مانند شکستگی استخوان و ضربه مغزی علل اصلی تروما عبارتند از:

• سقوط
• تصادفات وسایل نقلیه موتوری
• حملات
• تیراندازی

تروما به عنوان یک فرآیند بیماری که پس از اعمال انرژی رخ می‌دهد، تعریف می‌شود. بدن ما توانایی قابل توجهی برای مقابله با نیروهای اعمال شده بر ما دارد. پوست ما به طرز شگفت انگیزی سفت است و ماهیچه‌ها و استخوآن‌های قوی داریم که ما را نرم و از ما در برابر دنیای بیرون محافظت می‌کنند. اما می‌توان بر هر نوع زرهی غلبه کرد. اگر جزئی باشد، فقط به اندازه ای باشد که به چند سلول آسیب برساند، در نهایت به کبودی‌ها و خراش‌هایی منجر خواهد شد. اما در برخی مواقع، مقدار نیرویی که ما جذب می‌کنیم بیشتر از آن است که بدن بتواند تحمل کند. هنگامی که به اندازه کافی ضربه بخورد، یک آسیب شدید و تهدید کننده زندگی به طور بالقوه می‌تواند منجر شود.

چگونه افراد در آی‌سی‌یو تروما قرار می‌گیرند؟

بیماران ممکن است از اورژانس، اتاق عمل یا واحدهای دیگر بیمارستان در آی‌سی‌یو تروما بستری شوند.

پس از حضور در آی‌سی‌یو تروما، پزشکان متخصص به عنوان گروه اصلی پزشکانی که از بیمار مراقبت می‌کنند، خدمت می‌کنند. آن‌ها ممکن است دستور انجام عکس‌برداری با اشعه ایکس، آزمایشات آزمایشگاهی و سایر روش‌های ضروری را بدهند. فیزیوتراپی و کاردرمانی نیز ممکن است در آی‌سی‌یو انجام شود. بیماران تا زمانی که دیگر نیازی به مراقبت‌های ویژه پزشکی و پرستاری 24 ساعته نداشته باشند در بخش مراقبت‌های ویژه می‌مانند.

از آی‌سی‌یو چه انتظاری داشته باشید؟

لازم است بدانید که فرد مورد علاقه شما ممکن است در آی‌سی‌یو بسیار متفاوت به نظر برسد و عمل کند. تورم و کبودی در جراحات شایع است. داروهای ضد درد، آسیب‌های سر، عفونت و کمبود خواب ممکن است باعث خواب‌آلودگی، بی‌قراری یا سردرگمی بیماران شود.

اگرچه بیماران آی‌سی‌یو ممکن است به صدا یا لمس پاسخ ندهند، ممکن است بتوانند بشنوند و احساس کنند. هنگام ملاقات با عزیزان خود، باید با آن‌ها صحبت کنید، دست آن‌ها را بگیرید و به آن‌ها بگویید که دوست‌شان دارید.

ممکن است دستگاه‌های مختلفی به بیماران متصل شده باشد که دارای آلارم‌هایی برای پرستار هستند. گاهی اوقات، اگر کسی که دوستش دارید سعی کند لوله‌ها را جدا کند ممکن است از مهارهای نرم استفاده شود.

بخش آی‌سی‌یو تیمی متشکل از پزشکان و پرستاران و سایر مراقبین هست که در زمینه تغذیه، داروسازی، فیزیوتراپی، مددکاری اجتماعی و دیگرانی که در مورد مراقبت و پیشرفت بیمار تقدام می‌کنند. اعضای تیم آی‌سی‌یو به طور معمول با بیمار و اعضای خانواده ملاقات می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که همه درک مشترکی از وضعیت سلامت و برنامه مراقبت دارند. تیمی از پزشکان از رشته های مختلف چند روز در هفته بالین بیماران را ویزیت می‌کنند.

شما می‌توانید از کارکنان آی‌سی‌یو انتظار داشته باشید که شما را از هرگونه تغییر مهم در وضعیت بیمار یا اقداماتی که در حال انجام است مطلع کنند.

لازم است یک فرد تعیین شده به عنوان مخاطب اصلی برای دریافت و ارسال گزارش‌های جدید وضعیت سلامت به دیگران تعیین شود.

سپسیس یک واکنش شدید به عفونت است که می‌تواند حتی باعث مخاطرات جانی شود. سپسیس می تواند بسیار سریع توسعه یابد و نیاز به مراقبت فوری در یک بیمارستان دارد.

علائم و نشانه‌ها

در صورت داشتن هر نشانه‌ای از سپسیس لازم است هرچه سریع‌تر برای درمان آن اقدام کنید. هرچه زودتر به دنبال درمان باشید، شانس شما برای بهبود بالاتر می‌رود. علائم و نشانه‌های سپسیس عبارتند از:

• تب به همراه/یا لرز
• گیجی یا سرگردانی
• دشواری در تنفس
• ضربان قلب تند یا کاهش فشار خون (هایپوتنشن)
• درد شدید
• تعرق شدید پوست

علائم مذکور ممکن است با وضعیت‌های دیگری مانند پنومونی، کووید ۱۹ یا سرطان اشتباه گرفته شوند.

در صورت مشکوک بودن به سپسیس، بهترین کار این است که مستقیماً به دنبال یک متخصص برای درمان آن باشید. یک پزشک متخصص می‌تواند شما و یا فردی که تحت مراقبت شما است را برای تشخیص معاینه کند.

سپسیس سه مرحله دارد که عبارتند از:

1. سپسیس

یک عفونت وارد جریان خون شما شده و تورم گسترده در بدن ایجاد می‌کند.

2. سپسیس شدید

عفونت و التهاب به حدی شدید است که عملکرد اعضای بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

3. شوک سپتیک

شوک سپتیک وضعیت حاد سپسیس است که باعث افت شدید فشار خون می‌شود. این وضعیت می‌تواند مشکلات بسیار جدی را در بدن ایجاد کند که عبارتند از:

• اختلال عملکرد اندام
• نارسایی تنفسی یا قلبی
• سکته
• مرگ احتمالی

در حالی که سپسیس اغلب در مراکز بیمارستانی رخ می‌دهد، در مکان‌های دیگر نیز ممکن است اتفاق بیفتد. در برخی موارد، ممکن است حتی از وجود عفونتی که به صورت بالقوه می‌تواند به سپسیس منجر شود، بی‌اطلاع باشید.

شوک سپتیک سپسیس است که باعث فشار خون بسیار کم می شود که جریان خون را به بدن محدود می‌کند. این می‌تواند باعث از کار افتادن بعضی دستگاه‌های بدن شود.

اگرچه برخی افراد بیشتر در معرض خطر عفونت هستند، اما هرکسی ممکن است به سپسیس مبتلا شود. افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند، عبارتند از:

• خردسالان و سالمندان
• افراد با سیستم ایمنی ضعیف‌تر مانند افراد مبتلا به ایدز یا آن‌هایی که برای سرطان تحت شیمی درمانی هستند.
• افراد در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU)
• افرادی که زیر دستگاه‌های خاص مانند ونتیلاتور یا لوله‌های تنفسی قادر به زندگی هستند.

علل شایع

هر نوع عفونتی می‌تواند منجر به سپسیس شود. اما عفونت‌های زیر خطر بیشتری در ایجاد سپسیس دارند:

• عفونت ریه مانند پنومونی.
• عفونت‌های روده‌ای مانند E. coli.
• عفونت‌های کلیوی
• عفونت خون
• عفونت پوستی مانند برش.

افراد مبتلا به سپسیس ممکن است در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) برای چند روز یا چند هفته درمان شوند. آی‌سی‌یو بخشی از بیمارستان است که افراد بسیار بیمار بستری می‌شوند.

تشخیص

پزشک شما اقداماتی را برای تشخیص و تعیین شدت عفونت، تجویز می‌کند. آزمایش خون یکی از اولین آزمایش‌هایی است که تجویز می‌شود. که شامل موارد زیر می‌شود:

• عفونت
• مشکلات لخته شدن
• عملکرد غیر عادی کبد یا کلیه
• کاهش میزان اکسیژن
• اختلال الکترولیت که بر میزان آب بدن و اسیدیته خون تأثیر می‌گذارد.

بسته به علائم و نتیجه آزمایش خون، پزشک ممکن است آزمایش‌های دیگری را نیز تجویز کند که عبارتند از:

• آزمایش ادرار برای بررسی وجود باکتری در ادرار
• آزمایش ترشح زخم (برای بررسی احتمال عفونت یک زخم باز)
• آزمایش ترشحات خلط و موکوس (برای شناسایی میکروب‌های ایجاد کننده عفونت)

 پزشک ممکن است روش‌های تشخیص زیر را نیز توصیه کند:

• عکس رادیولوژی اشعه ایکس قفسه سینه برای مشاهده ریه‌ها
• سی‌تی‌اسکن برای مشاهده عفونت در کیسه صفرا یا تخمدان‎‌ها
•  ام‌آر‌آی که عفونت را در بافت‌های نرم بدن نشان می‎‌دهد

درمان

در صورت اهمال در درمان، سپسیس می‌تواند به سرعت به شوک سپتیک تبدیل شده و منجر به مرگ شود.

بر اساس یک بررسی انجام شده توسط منبع معتبر، افراد مسن‎تر می‎توانند نسبت به داروهایی که فشارخون را بالا می‌برند و آنتی‌بیوتیک‌ها حساس‌تر باشند. علاوه بر این، سالمندان بیشتر در آی‌سی‌یو به هذیان مبتلا می‌شوند و لازم است به طور منظم برای بررسی علائم سپسیس غربالگری شوند.

پزشکان فرد را با آنتی‌بیوتیک‌ها درمان خواهند کرد. آن‌ها سعی خواهند کرد عفونتی را پیدا کنند که به سپسیس منجر شود.

پزشکان از چندین داروی دیگر برای درمان سپسیس استفاده می‌کنند که عبارتند از:

• داروهایی برای افزایش فشارخون
• انسولین برای تثبیت قند خون
• کورتیکواستروئیدها برای کاهش تورم
• مسکن‌ها برای از بین بردن درد و ناراحتی

سپسیس شدید ممکن است به مقادیر زیادی مایعات داخلی وریدی و یک دستگاه تنفسی برای تنفس نیز نیاز داشته باشد. در صورت درگیر شدن کلیه‌ها، ممکن است دیالیز ضروری باشد. کلیه‌های شما به فیلتر کردن مواد زائد مضر، نمک و آب اضافی خون شما کمک می‌کنند. با استفاده از دیالیز، در واقع یک ماشین این کارها را به جای کلیه‌ها انجام می‌‎دهد. در برخی موارد، برای برداشتن منبع عفونت، ممکن است به جراحی نیاز داشته باشیم. این می‌تواند شامل تخلیه آبسه پر از چرک یا برداشتن بافت عفونی باشد. گزینه‌های درمانی در افراد مسن‌تر، بسته به عوامل خطر ممکن است کمی متفاوت باشد.

فرد ممکن است درمان‌های جدید را در حالی که هنوز در بیمارستان است، شروع کند. اگر فرد باید در بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) درمان شود، کارکنان آی‌سی‌یو همه کارهایی را که می‌توانند برای درمان تمام مشکلات مربوط به سپسیس، از جمله عفونت انجام دهند، انجام خواهند داد. آی‌سی‌یو می‌تواند ترسناک و گیج کننده برای بیماران و خانواده‌ها، دوستان و هواداران آن‌ها باشد. اما طراحی شده است تا عزیزان خود را راحت و امن نگه دارید و بهترین مراقبت‌های پزشکی را ارائه دهید.

اگر فردی با سپسیس بسیار بدحال باشد، تجهیزات در آی‌سی‌یو می‌توانند از بسیاری از سیستم‌های بدن حمایت کنند. اگر فرد نیاز به تنفس داشته باشد، ممکن است از تهویه کمکی و تنفس مصنوعی استفاده شود.

سندرم ديسترس تنفسی حاد (ARDS) یک مشکل جدی ریه است. مایع ایجاد شده در ریه‌ها، باعث مشکلات تنفسی و سطح اکسیژن پایین در خون می‌شود. ARDS بسیار خطرناک است، زیرا اندام‌هایی مانند مغز و کلیه‌ها که نیاز به اکسیژن دارند ممکن است ازکار بیافتند همچنین می‌تواند یک فشار بر روی قلب قرار دهد.

اکثر افراد مبتلا به ARDS در بخش مراقبت های ویژه (ICU) درمان خواهند شد.

علائم و نشانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها

افراد مبتلا به سندرم ديسترس حاد تنفسی دارای مشکلات شدید تنفس هستند. آن‌ها احساس تنگی نفس می‌کنند و سریع نفس می‌کشند.

سندرم ديسترس حاد تنفسی می‌تواند به سرعت بدتر شود.

علل شایع

اغلب در افرادی که برای بیماری یا آسیب جدی دیگری درمان می‌شوند، اتفاق می‌افتد. اغلب اوقات افرادی که به سندرم ديسترس حاد تنفسی (ARDS)  مبتلا می‌شوند، به دلیل دیگری در بیمارستان هستند.

بسیاری از عوامل می‌توانند باعث ایجاد ARDS شوند، مانند:

• عفونت در خون (سپسیس). این شایع ترین علت است.
• یک آسیب جدی به سر یا سینه، یا خون‌ریزی شدید ناشی از آسیب.
• عفونت در ریه‌ها (پنومونی)
• سایر علل

تشخیص

پزشک بر اساس معاینه پزشکی و سایر اقدامات تشخیصی سندرم ديسترس حاد تنفسی را تشخیص می‌دهد. این اقدامات عبارتند از:

• تصویربرداری مانند یک عکس رادیولوژی با اشعه ایکس قفسه سینه یا سی‌تی‌اسکن
• اقداماتی مانند نوار قلب یا اکوکاردیوگرام، برای دیدن اینکه آیا یک مشکل قلبی باعث ایجاد علائم می‌شود.
• آزمایش خون، مانند یک آزمایش گاز خون شریانی، به نظر می‌رسد که چگونه بدن را دریافت می‌کند.
• سایر موارد

درمان

سندرم ديسترس حاد تنفسی در ICU درمان می‌شود. درمان‌ها ممکن است شامل موراد زیر باشد:

• پیدا کردن عامل بیماری که باعث مشکل شده است. اگر سندرم ديسترس حاد تنفسی ناشی از عفونت باشد، به عنوان مثال، عفونت با آنتی‌بیوتیک‌ها درمان می‌شود.
• پشتیبانی تنفس این اغلب شامل یک تهویه کننده است که بیمار به ونتیلاتور یا دستگاه کمک تنفسی برای کمک به ریه‌ها متصل می‌شود
• پشتیبانی تغذیه که ممکن است شامل تغذیه از طریق ورید یا از طریق یک لوله در معده باشد.
• تحت نظر داشتن بیمار یا مانیتورینگ
• مایعات و داروها از طریق IV (لوله‌ای که به ورید متصل می‌شوند) تحویل داده می‌شود.
• سایر موارد بر حسب نیاز

لوله قفسه سینه یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر است که در فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه قرار می‌گیرد. در صورت کلاپس و روی هم خوابیدن ریه در اثر بیماری یا آسیب شدید، ممکن است بیمار به لوله قفسه سینه نیاز داشته باشد.

لوله سینه‌ای یا چست تیوب یک لوله پلاستیکی انعطاف‌پذیر است که جهت تخلیه ترشحات در فضای بین ریه‌ها و قفسه سینه که به آن جنب می‌گوییم گذاشته می‌شود. درحالت معمول مقدر کمی مایع در این فضا وجود دارد این مایع به حرکت ریه‌ها بدون سایش در حین تنفس کمک می‌کند، اما ورود کمی از هوا، خون، چرك و غیره ناشی از آسیب و یا عمل جراحی به فضای جنب می‌تواند از اتساع کامل ریه‌ها جلوگیری نماید. روی هم خوابیدن کامل و یا نسبی ریه‌ها تنفس را با مشکل مواجه کرده و می‌تواند منجر به ایست تنفسی شود. قرار دادن یک لوله سینه‌ای درفضای جنب که به آن چست تیوب گفته می‌شود باعث تخلیه ترشحات شده و به راحتی بیمار کمک می‌کند.

کلاپس ریه می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• نشت هوا (پنوموتوراکس).
• جمع آوری خون (هموتوراکس).
• تجمع مایع ناشی از عفونت (آمپیما).

لوله قفسه سینه مایع یا هوا را از ریه تخلیه می‌کند و ممکن است به یک دستگاه مکش متصل شود.

لوله سینه‌ای چگونه داخل قفسه سینه گذاشته می‌شود؟

گذاشتن لوله سینه‌ای ممکن است بربالین بیمار صورت گیرد ولی اصولا این کار در اتاق عمل انجام می‌شود. درشرایط بدون بی‌هوشی، پزشک با استفاده از داروی بی‌حسی موضعی، منطقه مورد نظر در قفسه سینه را بی‌حس و با استفاده از یک برش کوچک لوله قفسه سینه (چست تیوب) را وارد فضای جنب نموده و بلافاصله به سیستم تخلیه وصل می کند. سپس لوله به جای خود بخیه می‌شود و با گاز استریل کاملا پانسمان می‌گردد.

لوله قفسه سینه چگونه خارج می‌شود؟

خروج چست تیوب فقط چند ثانیه زمان می‌برد و درصورت لزوم برای بیمار مسکن تجویز می‌شود.
به پهلو خوابیده و در وضعیت مورد نظر پزشک قرار بگیرید. ابتدا بخیه‌ها کشیده می‌شود. پس از آن پزشک از شما می‌خواهد که یک نفس عمیق کشیده و نفس خود را تا زمان خروج لوله از قفسه سینه نگه دارید.
لوله قفسه سینه خارج شده و ناحیه پانسمان می‌شود. پانسمان محل لوله قفسه سینه را تا معاینه مجدد توسط پزشک باز نکنید و خروج هر نوع مایع چرکی و خیس شدن پانسمان را گزارش دهید.

خطرات احتمالی

به طور کلی، این روش ایمنی است. با این حال، ممکن است مشکلاتی رخ دهد، از جمله:

• خون ریزی.
• عفونت
• واکنش حساسیتی یا آلرژیک به داروها.
• آسیب ریه.
• آسیب به عروق خونی یا اعصاب نزدیک ریه.
• عدم عملکرد صحیح لوله قفسه سینه.

روش انجام

• ممکن است موها از ناحیه جراحی تراشیده شوند.
• پوست بیمار با صابون شسته می‌شود.
• رگ گیری از یکی از رگ‌های بیمار انجام شود.
• دارویی که به بیمار شما کمک می‌کند تا آرام شود (آرام‌بخش) تجویز شود.
• دارویی برای بی‌حسی ناحیه (بی‌حسی موضعی) تزریق شود.
• آنتی‌بیوتیک و داروهای ضد درد داده شود.
• جراح یک برش کوچک در فضایی بین دنده‌ها ایجاد می‌کند.
• لوله قفسه سینه از طریق برش در فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه قرار می‌گیرد.
• برای بستن برش اطراف لوله از بخیه استفاده می‌شود.
• لوله سینه ممکن است به یک دستگاه زهکشی متصل شود.
• محل برش با بانداژ (پانسمان) محکم پوشانده می‌شود.
• برای بررسی موقعیت لوله، اشعه ایکس دیگری از قفسه سینه انجام می‌شود.

این روش ممکن است در بین پزشکان و بیمارستان‌ها متفاوت باشد.

نتایج قابل انتظار

• فشار خون، ضربان قلب، تعداد تنفس و میزان اکسیژن خون بیمار تا زمانی که داروهای دریافتی وی از بین نروند کنترل می‌شود.
• ممکن است بیمار از طریق رگ به دریافت داروهای ضد درد یا آنتی‌بیوتیک ادامه دهد.
• لوله و پانسمان به طور مرتب بررسی می‌شود.
• بیمار تشویق به سرفه و تنفس عمیق می‌شود.
• ممکن است به بیمار شما اکسیژن داده شود تا از طریق ماسک یا لوله ای در بینی نفس بکشد.
• عکس اشعه ایکس قفسه سینه انجام می‌شود تا مشخص شود ریه همانطور که انتظار می‌رود باد می‌شود یا خیر.
• هنگامی که ریه بهبود می‌یابد لوله قفسه سینه برداشته می‌شود. یک پانسمان جدید پوشیده می‌شود. این پانسمان را 2-3 روز در محل خود نگه دارید.

به توصیه های زیر توجه نمایید:

• آرامش خود را در حین گذاشتن چست تیوب حفظ کنید.
• ازحرکت‌های ناگهانی و سرفه پرهیز کنید.
• ممکن است نیاز باشد به پهلو خوابیده و یا در وضعیت خاصی قرار گیرید به توضیحات پزشک توجه نموده و با وی همکاری نمایید.
• درصورت لزوم پس ازگذاشتن لوله سینه‌ای به شما مسکن و آنتی بیوتیک با تجویز پزشک داده خواهد شد.
• جهت بررسی محل قرارگیری چست تیوب قبل و بعد از گذاشتن آن یک عکس رادیو گرافی گرفته می‌شود.
• هنگام استراحت مراقب گرفتگی و خم شدن لوله باشید و برروی آن دراز نکشید
  درصورت مشاهده هرگونه نشت هوا و یا خروج ترشحات ازلوله به خارج از سیستم تخلیه به پرستار خود اطلاع دهید.
• در صورت مشاهده حباب های هوا داخل مخزن ترشحات – که به آن چست باتل گفته می شود – به پرستار خود اطلاع دهید.
• درصورت جدا شدن ناگهانی لوله از سیستم تخلیه بلافاصله لوله رابا استفاده از گیره مخصوص که به آن کلمپ گفته می شود بسته و به پرستار اطلاع دهید.
• اگر کلمپ وجود نداشت لوله را با دست به گونه ای خم کرده و تا بزنید که هوا وارد آن نشود و بلافاصله به پرستار خود اطلاع دهید.
• در صورتیکه چست باتل دسته دارد از آن جهت جابجایی استفاده کنید.
• ازلوله ها به عنوان دستگیره چست باتل در هنگام جابجایی استفاده نکنید.
• اگر چست باتل دسته ندارد، چست باتل را داخل کیسه مخصوص گذاشته و حمل کنید.
• توجه کنید که چست باتل باید همیشه پایین تر ازسطح لوله سینه‌ای باشد.
• به طور معمول سطح مایع موجود درمسیر لوله با هرنفس بالا و پایین می‌رود که نشان دهنده‌ی کارکردن چست تیوب است.
• هنگامی که بیدار هستید 8.7 بار درساعت سرفه کنید و نفس‌های عمیق انجام دهید این کار به خروج ترشحات کمک فراوانی می‌کند.

موارد زیر را به پزشک اطلاع دهید.

• هر گونه حساسیت.
• تمام داروهایی که بیمار مصرف می‌کند، از جمله ویتامین‌ها، گیاهان دارویی، قطره چشم، کرم‌ها و داروهای بدون نسخه.
• هر گونه مشکلی که بیمار یا اعضای خانواده شما با داروهای بی‌هوشی داشته‌اند.
• هرگونه اختلال خونی که بیمار دارد.
• هرگونه عمل جراحی که بیمار انجام داده است.
• سابقه هرگونه بیماری، از جمله تب یا علائم سرماخوردگی.