سندرم زجر تنفسی حاد یک وضعیت بسیار خطرناک است که در آن مایع در ریه‌ها جمع می‌شود. این کار از پر شدن ریه‌ها از هوا و عبور اکسیژن به خون جلوگیری می‌کند. که می‌تواند باعث از کار افتادن ریه‌ها و سایر اندام‌های حیاتی شود و معمولاً به دنبال عفونت، بیماری، جراحی یا جراحت ایجاد می‌شود.

علائم و نشانه‌ها

علائم اصلی این بیماری تنگی نفس ناگهانی و تنفس سریع است. علائم دیگر ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ضربان قلب سریع یا نامنظم.
• پوست، لب‌ها یا ناخن‌هایی که آبی به نظر می‌رسند (سیانوز).
• گیجی.
• خستگی یا از دست دادن انرژی.
• درد قفسه سینه، به ویژه هنگام نفس کشیدن.
• سرفه کردن.
• بی قراری یا اضطراب.
• خرخر کردن یا گشاد شدن سوراخ های بینی هنگام تنفس.
• تنفس شکمی.
• تب. که معمولاً در صورت وجود عفونت زمینه‌ای مانند ذات الریه وجود دارد.

علل شایع

این وضعیت ممکن است ناشی از:

• عفونت، مانند سپسیس (عفونت خون) یا ذات‌الریه.
• آسیب جدی به سر یا قفسه‌سینه.
• خونریزی شدید ناشی از آسیب.
• جراحی بزرگ
• تنفس مواد شیمیایی مضر یا دود.
• انتقال خون
• لخته شدن خون در ریه‌ها.
• پریدن تکه‌های استفراغ به داخل ریه (آسپیراسیون).
• نزدیک به غرق شدن
• التهاب لوزالمعده (پانکراتیت).
• مصرف بیش از حد دارو

تشخیص

این وضعیت بر اساس موارد زیر تشخیص داده می‌شود:

• علائم فرزند شما
• بررسی سابقه بیماری و شرح حال فرزند شما
• معاینه که در طول معاینه، پزشک به صدای قلب فرزند شما گوش می‌دهد و صداهای تروق یا خس خس ریه‌های او را بررسی می‌کند.

همچنین ممکن است پزشک اقدامات دیگری را برای تأیید تشخیص و اندازه‌گیری میزان عملکرد ریه‌ها انجام دهد. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اندازه گیری میزان اکسیژن در خون فرزند شما. پزشک فرزند شما از دو روش برای انجام این کار استفاده می‌کند:
  • یک دستگاه کوچک (پالس اکسیمتر) که روی انگشت، لاله گوش یا انگشت کودک قرار می‌گیرد.
  • آزمایش گاز خون شریانی. نمونه خون از یک سرخرگ گرفته می‌شود و از نظر سطح اکسیژن مورد آزمایش قرار می‌گیرد.
• آزمایشات خون
• نمونه برداری از خلط فرزندتان برای آزمایش عفونت.
• عکس رادیولوژی اشعه ایکس قفسه سینه یا سی تی اسکن برای جستجوی مایع در ریه‌ها.
• بررسی قلب، مانند اکوکاردیوگرام یا الکتروکاردیوگرام. این کار برای رد هرگونه مشکل قلبی (مانند نارسایی قلبی) که ممکن است باعث علائم کودک شما شود انجام می‌شود.
• برونکوسکوپی. در طول این آزمایش، یک لوله نازک و قابل انعطاف با نور به داخل دهان یا بینی، به سمت نای و به داخل ریه‌ها فرستاده می‌شود.

درمان

درمان بستگی به علت وضعیت کودک دارد. هدف این است که از فرزند خود حمایت کنید تا زمانی که ریه‌های او بهبود یافته و علت اصلی آن درمان شود. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اکسیژن درمانی. که ممکن است از طریق موارد زیر انجام شود:
  • کانولای بینی یا ماسک صورت.
  • دستگاه هواکش. این دستگاه به انتقال هوا به داخل و خارج ریه‌های فرزند از طریق لوله تنفسی که در دهان یا بینی فرزند شما قرار داده شده‌است کمک می‌کند.
• فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP). این درمان از فشار ملایم هوا برای باز نگه داشتن راه‌های هوایی استفاده می‌کند. ماسک یا وسیله دیگری روی بینی یا دهان کودک قرار می‌گیرد.
• تراکئوستومی. در طی این روش، یک برش کوچک در گردن فرزند شما ایجاد می‌شود تا سوراخی برای نای ایجاد شود. یک لوله تنفسی مستقیماً در نای فرزند شما قرار می‌گیرد. لوله تنفس به یک دستگاه تنفس مصنوعی متصل است. این کار در صورتی انجام می‌شود که کودک برای مدت طولانی‌تری به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشد یا اگر کودک در راه هوایی خود مشکل داشته باشد.
• قرار دادن فرزند خود به گونه ای که روی شکم خود دراز بکشد (وضعیت مستعد).
• داروهایی مانند:
  • داروهای آرام بخش برای کمک به آرامش فرزند
  • آنتی بیوتیک برای درمان عفونت.
  • رقیق کننده‌های خون برای جلوگیری از لخته شدن خون.
  • سایر داروها.
• مایعات و مواد مغذی که از طریق تزریق وریدی داده می‌شود.
• برای جلوگیری از لخته شدن خون، جوراب‌های فشاری به کودک خود بپوشانید.
• اکسیژن رسانی اضافی (ECMO). این درمان خون را به خارج از بدن فرزند شما می‌برد، اکسیژن اضافه می‌کند و دی اکسید کربن را حذف می‌کند. سپس خون به بدن کودک برگردانده می‌شود. این درمان فقط در موارد شدید استفاده می‌شود.