مدیریت بیماری
تنگی دریچه میترال
قلب دارای چهار دریچه است که جریان خون را در مسیر درست خود قرار میدهند. این دریچهها عبارتند از دریچه میترال، دریچه سه لتی، دریچه ریوی و دریچهی آئورت. لبههای هرکدام از این دریچهها با هر بار ضربان قلب، باز و بسته میشوند. گاهی این دریچهها به درستی باز و بسته نمیشوند و جریان خون در قلب دچار اختلال میشود. دریچه میترال بین بطن چپ و دهلیز چپ قرار گرفته است. در بیماری دریچهی میترال، دریچه، به خوبی کار نمیکند.

تنگی دریچهی میترال به معنای باریک شدن دریچهی میترال است. این بیماری باعث میشود تا دریچه به طور کامل باز نشود و جریان خون از دهلیز چپ به بطن چپ کاهش یافته یا بسته شود.
گرفتگی دریچهی میترال میتواند باعث خستگی زودهنگام و تنگی نفس و همچنین سایر مشکلات شود.
علت اصلی گرفتگی دریچهی میترال، عفونتی است که با نام تب روماتیسمی شناخته میشود. تب روماتیسمی، در کشورهای در حال توسعه شیوع بیشتری دارد. این بیماری اگر درمان نشود، میتواند باعث بیماریهای شدید قلبی شود.
علائم و نشانهها
ممکن است بیمار با وجود ابتلا به این بیماری، حال خوبی داشته باشد یا علائمی را تا سالها احساس نکند. تنگی دریچهی میترال معموًلا به تدریج و با گذشت زمان پیشرفت میکند. علائم این بیماری عبارتند از:
- اولین علامت این بیماری تنگی نفس، به خصوص در زمان فعالیت یا دراز کشیدن است.
- خستگی خیلی زیاد به خصوص در زمان فعالیت بدنی
- ورم کف پا یا قسمتهای دیگر پا
- تپش قلب و تند شدن ضربان قلب
- گیجی یا غش
- سرفهها
- ناراحتی و یا درد قفسه سینه
- خلط خونی
- تنگی نفس حملهای شبانه
- عفونت مکرر تنفسی

علائم گرفتگی دریچهی میترال ممکن است با هر فعالیتی که باعث افزایش ضربان قلب میشود مثل ورزش کردن، بدتر شود.
پزشک همچنین ممکن است در طول معاینه به علائمی در بیمار پی ببرد از جمله:
- صدای غیرطبیعی قلب
- جمع شدن مایع در ریهها
- ضربان نامنظم قلب (آریتمی)
علل شایع
از دلایل تنگی دریچهی میترال میتوان به موارد زیر اشاره کرد
- تب روماتیسمی
تب روماتیسمی دربعضی از افراد باعث آسیب به دریچهی میترال میشود. تب روماتیسمی شایعترین دلیل تنگی دریچهی میترال است. این بیماری باعث ضخیم شدن یا چسبیده شدن لبههای دریچه به هم میشود.

- رسوبات کلسیم
با افزایش سن، رسوبات کلسیم ممکن است در اطراف دریچهی میترال جمع شوند که گاهی باعث تنگی دریچهی میترال میشوند.
- دلایل دیگر
در برخی موارد نادر، ممکن است کودک در زمان تولد با دریچهی میترال تنگ به دنیا بیاید. از دلایل دیگر عبارتند از: پرتوهای تابیده شده به قفسه سینه و برخی بیماریهای خودایمنی مانند لوپوس.
عوامل تشدید کننده خطر
از عوامل تشدید کنندهی خطر ابتلا به بیماری تنگی دریچهی میترال عبارتند از:
- سابقه ابتلا به تب روماتیسمی
- عفونتهای باکتریایی درمان نشده
عوارض احتمالی
همانند مشکلات دیگر دریچههای قلب، تنگی دریچهی میترال نیز میتواند به قلب فشار وارد کند و جریان خون را کاهش دهد. این بیماری اگر درمان نشود میتواند منجر به مشکلات زیر شود:
- افزایش فشار ریوی
این بیماری که به خاطر افزایش فشار در رگهایی که خون را از قلب به ریه میرسانند، ایجاد میشود، قلب را به فعالیت شدیدتر مجبورمیکند.

- نارسایی قلب
باریک شدن دریچهی میترال باعث اختلال در جریان خون شده و تجمع مایع دربدن را ایجاد میکند . این تجمع مایع میتواند باعث فشار به سمت راست قلب و در نهایت، نارسایی قلبی شود.
- بزرگ شدن قلب
فشار ناشی از تجمع مایع به خاطر تنگی دریچهی میترال، باعث بزرگ شدن دهلیز چپ و در نهایت کل قلب میشود.

- نارسایی قلب
باریک شدن دریچهی میترال باعث اختلال در جریان خون شده و تجمع مایع دربدن را ایجاد میکند. این تجمع مایع میتواند باعث فشار به سمت راست قلب و در نهایت، نارسایی قلبی شود.
- بزرگ شدن قلب
فشار ناشی از تجمع مایع به خاطر تنگی دریچهی میترال، باعث بزرگ شدن دهلیز چپ و در نهایت کل قلب میشود.

- گرفتن نوار قلب (الکتروکاردیوگرافی)
- سیمهایی به پوست بیمار متصل میشود و فعالیتهای الکتریکی قلب را اندازهگیری کرده و اطلاعاتی ازضربان قلب در اختیار پزشک قرار میدهد.

- تصویربرداری با اشعه ایکس
این روش به پزشک در تعیین بزرگ شدن قلب و برخی از مشکلات و بیماری های ریه کمک میکند.
- کاتتریزاسیون قلبی
در این روش، یک لولهی بلند و باریک( کاتتر) را از طریق سرخرگ کشالهی ران یا بازو وارد کرده و به سمت دریچهی قلب هدایت میکنند. سپس یک ماده رنگی خاص از طریق کاتتر تزریق کرده و تصاویری با استفاده از اشعه ایکس تهیه میشود.

درمان
اگر علائم تنگی میترال خفیف باشد یا بیمار هیچگونه علائمی نداشته باشد، نیاز به درمان فوری نیست. در عوض پزشک بیمار را تحت نظارت قرار میدهد.
- داروها
هیچ دارویی نمیتواند نقص دریچهی میترال را برطرف کند. با وجود این، برخی داروها، میتوانند علائم بیماری را کاهش دهند و ضربان قلب بیمار را منظم کنند.
این داروها عبارتند از:
- داروهای ادرار آور (دیورتیکها)
برای کاهش تجمع مایع در ریهها و یا جاهای دیگر بدن از این داروها استفاده میشود.
- رقیق کنندههای خون
برای جلوگیری از لخته شدن خون. ممکن است مصرف روزانهی آسپرین هم توصیه شود.
- داروهای کمکننده ضربان قلب
این داروها برای کاهش ضربان قلب و بهبود فعالیت قلب مورد استفاده قرار میگیرند.
- داروهای درمان کننده بینظمی ضربان قلب
این داروها برای درمان فیبریلاسیون دهلیزی یا مشکلات دیگر مرتبط با تنگی دریچهی میترال مورد استفاده قرار میگیرند.
- آنتیبیوتیکها
این داروها برای جلوگیری از بازگشت مجدد تب روماتیسمی استفاده میشوند.
روشهای جراحی
- استفاده از بالون
در این روش، پزشک یک لولهی باریک و نرم( کاتتر) را به همراه یک بالون وارد سرخرگ بازو یا کشالهی ران کرده و آن را به سمت دریچهی باریک شده هدایت میکند. زمانی که کاتتر به دریچه رسید، بالون باد میشود و دریچه را باز کرده و جریان خون را بهبود میبخشد. سپس باد بالون خالی شده و کاتتر به همراه بالون خارج میشوند.

- کمیشروتومی (Commissurotomy)
اگر روش بالونگذاری مؤثر نبود، جراح ممکن است از روش جراحی قلب باز برای خارج کردن رسوبات کلسیمی و دیگر بافتهای اسکار (بافتهای سفت ناشی از زخم دریچه میترال) برای باز کردن مسیر دریچه استفاده کند.
در عمل کمیشروتومی به یک دستگاه بای پس بین قلب و ریه نیاز است.

- تعویض دریچه میترال
اگر دریچهی میترال قابل ترمیم نباشد، جراح ممکن است از روش تعویض دریچه استفاده کند. در این روش، جراح دریچهی آسیب دیده را با یک دریچهی مصنوعی، دریچهی گاو، خوک یا یک انسان دیگر تعویض میکند.

در صورت بستری شدن در بیمارستان نکات زیر را رعایت نمائید.

- بعد از عمل جراحی و پس از هوشیار شدن و در صورت نداشتن حالت تهوع، با نظر پزشک رژیم مایعات شروع کرده و در صورت تحمل میتوانید رژیم قلبی استفاده کنید.
- در صورت داشتن استراحت مطلق و ممنوعیت خارج شدن از تخت، بهتر است در وضعیت نیمه نشسته در تخت استراحت کنید.
- در صورت استراحت نسبی برای خروج از بستر، ابتدا مدتی در لبه تخت نشسته و پاها را آویزان نمائید، در صورت نداشتن سرگیجه، تاری دید و درد قفسه سینه تنگی نفس و… با کمک تیم مراقبتی راه بروید.
- کابلهای مانیتورینگ را به هیچ وجه از قفسه سینه جداً نکنید.
- به دلیل استفاده از داروهای ضدانعقادی از دستکاری برانول و رابطهای وریدی خودداری کنید.
- ممکن است برای شما از اکسیژن استفاده شود، جریان آن را دستکاری نکنید.
- سرمهای خود را دستکاری نکنید.
- داروها طبق دستور پزشک در زمان معین توسط پرستار به شما داده خواهد شد.
- در صورت وجود ترشح در محل عمل پرستار خود را در جریان قرار دهید.
نکاتی که لازم است پس از ترخیص از بیمارستان و بازگشت به منزل رعایت نمائید.
- از مصرف انواع دخانیات، الکل و مواد كافئين دار مانند چای و قهوه و… خودداری كنید.
- در صورتی که افزايش وزن دارید، جهت کاهش وزن با کارشناس تغذیه مشورت کنید.
- از رژيم غذايی پرفيبر نظیر میوه و سبزیجات استفاده نمایید زیرا از يبوست و زور زدن جلوگيري میكند.
- مصرف نمک را محدود کنید. غذا را بدون نمک طبخ و نمک سر سفره را حذف کنید.
- از خوردن غذاهای سنگین و نفاخ و دیر هضم مانند سوسیس و کالباس خودداری نمایید.
- بهتر است شروع انجام فعالیت فیزیکی، بازگشت به کار، رانندگی با نظر پزشک معالج انجام شود.
- ورزش و فعالیت منظم جهت کاهش وزن، تنظیم قندخون، کنترل استرس یا فشارهای روحی روانی و… نقش موثری دارد. میزان انجام فعالیتهای ورزشی را با نظر پزشک تنظیم کنید. از فعالیت در محیط های خیلی گرم یا سرد خودداری کنید.
- از فعالیتهای شدید، ورزشهای رقابتی و بارداری که باعث افزایش ضربان قلب میشوند، خودداری کنید.
- از دستورات پزشک خود پیرامون عدم مصرف سیگار قبل و بعد از عمل جراحی پیروی کنید. افراد سیگاری بعد از عمل جراحی با سرعت کمتری التیام مییابند و احتمال مشکلات تنفسی در حین عمل جراحی برای این افراد بیشتر از سایرین میباشد. به همین دلیل، در صورتی که سیگار میکشید، باید حداقل دو هفته قبل از عمل جراحی مصرف سیگار را کنار بگذارید. البته بهتر است 6 تا 8 هفته قبل از عمل دیگر سیگار نکشید.
- از پزشک خود درباره داروهای مورد نیاز برای تسکین دردتان و چگونگی مراقبت از خود در طی دوران بهبودی، سوال کنید. در محل برش قفسه سینه به مدت چند هفته تا چند ماه درد های شدیدی به خصوص با تغییر وضعیت یا فشار روی این قسمت ها و یا در تنفس عمیق حس میشود.
- زخم های ناشی از عمل قلب باز، بسیار به گرما و نور خورشید حساس میباشند. بنابراین باید از تماس مستقیم آن ها با نور خورشید جدا خودداری کرد. این وضعیت بین شش ماه تا یک سال ادامه دارد.
- محل برش جراحی در ناحیه سینه مستعد عفونت هستند. برای پیشگیری از عفونت محل جراحی حدالامکان خشک و تمیز نگه داشته شود و از خاراندن زخم اجتناب نمایید.
- از مالیدن هر گونه پماد و پودر و لوسیون روی ناحیه زخم خودداری شود.
- ازایستادن یا نشستن دریک وضعیت برای مدت طولانی بپرهیزید.
- برای یک تا دو ماه میتوانید در طول روز و فعالیت، از جوراب الاستیک استفاده نمایید.
- در صورتی که محل بخیهها خشک و بدون ترشح باشد استحمام بلامانع است. طول مدت استحمام کوتاه و با همراه باشد.
- در حمام روی صندلی بنشینید. از کشیدن لیف و کیسه روی محل زخم پرهیز شود.
- از هوای آلوده و سنگین اجتناب نمایید. حد الامکان از توالت فرنگی استفاده کنید.
- هنگام بلند شدن یا راه افتادن ابتدا چند دقیقه بنشینید و سپس چند دقیقه روی صندلی بنشینید و بعد راه بروید.
- یک ماه بعد از عمل جراحی میتوانید فعالیت جنسی داشته باشید.
- از پوشیدن لباس تنگ و با مواد مصنوعی خودداری کنید، زیرا سبب تحریک بخیهها و ایجاد درد و خارش و ورم میشود. از لباسهای نخی و گشاد استفاده نمایید.

مراجعه به پزشک
در صورت بروز علائم زير پس از جراحی هر چه زودتر جراح خود را مطلع سازيد:
- تب بالاتر از 38 درجه سانتیگراد
- احساس درد قفسه سینه مشابه قبل از عمل
- لرز شدید و به دنبال آن تب
- تنگی نفس و تپش قلب بدون ارتباط با فعالیت بدنی
- التهاب، قرمزی، گرمی و در نهایت خارج شدن تررشحات چرکی از محل برشهای جراحی
- سایر موارد نگرانکننده و اورژانسی








